Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 6 października 2010 r., nr [...], strona skarżąca - Zakłady A S.A. w K. - wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.) - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, iż istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie, która taki wniosek składa.
Nie można wobec tego uznać za zasadny taki wniosek o wstrzymanie decyzji, w którym strona nie wskazuje jakie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie kwestionowanej decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności.
Naczelny Sąd Administracyjnego w Warszawie w postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt: II FZ 39/09, orzekł, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne z prawem. Sąd stoi na tym samym stanowisku. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005).
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, jakie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może spowodować wykonania tej decyzji. Jak zaznaczono powyżej wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności powinien odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania jest uzasadnione. Złożenie samego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji bez jego uzasadnienia, nie jest wystarczające do udzielenia ochrony tymczasowej.
Zaznaczyć ponadto należy, że sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi, czy też zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego względu na tym etapie zarzuty podniesione wobec zaskarżonej decyzji pozostają bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy.
Mając na uwadze powyższe, w świetle wskazanych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.