Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagali się ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podali, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką skarżącej, synem, córkami, zięciem i wnukiem.
Określając swój majątek uwidocznili, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 85 m2 oraz nieruchomość rolna o powierzchni 3,72 ha. Nie posiadają zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Podali, że na miesięczne dochody gospodarstwa domowego składa się 700 zł wynagrodzenia za pracę zięcia, 779 zł emerytury za pracę teściowej skarżącego oraz 3500 zł wynagrodzenia za pracę skarżącego.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowali, że nie są w stanie w dalszym ciągu z własnych pieniędzy opłacać adwokata. Muszą się bowiem liczyć z kosztami wyburzenia domu na osuwisku. Chcieliby zaś mieć szansę obrony i możliwość rozpatrzenia ich skargi w sądzie w Warszawie. Określając stałe obciążenia podali, że miesięcznie gospodarstwo domowe przeznacza na prąd 250 zł, na gaz 150 zł, na ubezpieczenie społeczne 680 zł, na telefon 60 zł, na lekarstwa 200 zł, na dojazdy do pracy 500 zł, na ratę 100 zł. Do tego dochodzą płatności okresowe a więc 170 zł kwartalnie na podatek, oraz rocznie 170 zł za wywóz śmieci, 250 zł na ubezpieczenie budynku, 280 zł na ubezpieczenie samochodu, 500 zł na ropę do traktora i 2000 zł na opał.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 3 ppsa adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z wyżej wskazanymi osobami. Realia niniejszej sprawy nie dają podstaw do takich ustaleń. Zalegające na karcie 8 pełnomocnictwo udzielone adw. T. K. uwidacznia bowiem ponad wszelką wątpliwość, że skarżący cały czas są reprezentowani w sprawie przez adwokata z wyboru. W złożonym wniosku skarżący podnoszą co prawda, że nie są w stanie w dalszym ciągu z własnych pieniędzy opłacać adwokata ale nie można tracić z pola widzenia, że mimo tych zapewnień nie wypowiedzieli oni dotychczasowemu adwokatowi pełnomocnictwa.
W konsekwencji poczynionych ustaleń orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 246 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).