Uzasadnienie
Skarżący w złożonym dnia 29.11.2017 (wpływ) a urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną wpisał w rubryce 6 tylko siebie
Określając swoją sytuację majątkową zadeklarował (prócz zajmowanego mieszkania komunalnego) brak nieruchomości, zasobów, przedmiotów wartościowych, stałych dochodów.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest osobą niepełnosprawną (dawna II grupa inwalidzka). Powiada, że jest zdolny do podejmowania zatrudnienia jedynie w warunkach pracy chronionej. Twierdzi, że jest bezrobotny. Nie uzyskuje żadnych regularnych dochodów. Oświadczył, że wspomaga go rodzina i przyjaciele dostarczając produkty żywnościowe, lekarstwa, ubrania. Nie otrzymuje regularnie żadnych pieniędzy. Jest doktorantem w zakresie nauk o polityce. Mieszka w mieszkaniu komunalnym. Poza urządzeniami codziennego użytku nie ma żadnego majątku. Powiada, Sąd Rejonowy ogłosił w dniu 31.8.2017 r. jego upadłość konsumencką.
Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki oszacował koszt swego wyżywienia na ok. 500 zł, czynszu i mediów na 420 zł, transportu ok. 300 zł, lekarstw ok. 50 zł. Wyjawił dług w wysokości ok. 11 tyś. zl stwierdzony wyrokiem Sądu Rejonowego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie np. adwokata (art. 245 §2 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie, które jest zbieżne z wcześniej składanymi w innej sprawie skarżącego. W konsekwencji jest ono wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący należy do osób niezamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez majątku i stałych dochodów, obarczoną dość znacznym długiem, w stosunku do której orzeczono upadłość konsumencką. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącego jakichkolwiek środków na koszty postępowania jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że wnioskodawca nie jest w stanie ich ponieść.
Uwzględniając to wszystko, udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.