Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2023 r. znak WZ-VIII.3151.163.2023 Wojewoda Małopolski nałożył na P. R. (dalej: "skarżący") grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 500 zł. W postanowieniu znalazło się pouczenie, że od postanowienia przysługuje zażalenie do Ministra Zdrowia wnoszone za pośrednictwem Wojewody Małopolskiego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 14 sierpnia 2023 r.
W dniu 24 stycznia 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł zażalenie do Ministra Zdrowia wskazując, że jego dzieci od zawsze znajdowały się pod opieką lekarską, a szczepienia nie były rekomendowane.
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2024 r. Minister Zdrowia stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia.
20 marca 2024 r. skarżący wraz z K. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę m. in. na ww. postanowienie Wojewody Małopolskiego o nałożeniu grzywny. Nie zgodzili się z postanowieniami Wojewody Małopolskiego wskazując, że dzieci skarżących były zawsze pod opieką lekarską, a szczepienia nie były rekomendowane. Skarżący podnieśli, że przedstawili zaświadczenia lekarskie na tę okoliczność. Wnieśli o uchylenie postanowienia w całości lub wznowienie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Postanowieniem z 4 lipca 2024 r. (sygn. akt V SA/Wa 1272/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 119 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505) zobowiązanemu służy prawo wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia egzekucji (art. 33, 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu właściwym. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie. Wskazać należy, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Należy zatem stwierdzić, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpali przysługujących środków zaskarżenia w postaci zażalenia, ponieważ zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż określone w pkt 1 do 5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem niedopuszczalność skargi ma miejsce w szczególności, gdy skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (por. B. Dauter, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II. LEX/el 2021).
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.