Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy uchylił decyzję z dnia 12 grudnia 2014 r. nr [...] przyznającą A. O. w punkcie 2 zasiłek dla opiekuna na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, na M. K. w kwocie 520 zł miesięcznie w okresie od 15 maja 2014 r., bezterminowo. Decyzja została doręczona A. O. w dniu 27 lipca 2018 r.
W dniu 21 sierpnia 2018 r. (data stempla pocztowego) A. O. wniosła odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2018 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W treści wniosku odwołująca wskazała, że w okresie od 16 lipca do 26 lipca 2018 r. przebywała w szpitalu, gdzie wykryto u niej cukrzycę. A. O. podniosła, że choroba utrzymuje się nadal i wywołuje zaburzenia i zawroty głowy oraz zasłabnięcia i omdlenia. Odwołująca wskazała, że ponownie musi iść do szpitala celem uregulowania skoków ciśnienia i cukru.
Postanowieniem z dnia 31 października 2018 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 58 i art. 59 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Kolegium, A. O. nie uprawdopodobniła, że w okresie od 28 lipca do 10 sierpnia 2018 r. stan jej zdrowia uniemożliwiał podejmowanie jakichkolwiek czynności urzędowych. Z karty leczenia szpitalnego wynika bowiem, że A. O. została wypisana do domu w stanie ogólnym dobrym, z określonymi zaleceniami m.in. samokontrola glikemii przy użyciu glukometru, samokontrola ciśnienia tętniczego krwi, dalsza opieka diabetologiczna w rejonowej Poradni Diabetologicznej. Zdaniem Kolegium, sam fakt, że A. O. cierpi na chorobę przewlekłą nie może uzasadniać przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W skardze na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. O. podniosła, że nie wiedziała, że ma cukrzycę dopóki nie trafiła do szpitala z powodu złego samopoczucia, zawrotów głowy, omdlenia i spuchniętej nogi. Za błędne skarżąca uznała twierdzenie Kolegium, że była zdrowa i nie uprawdopodobniła, że jej stan zdrowia uniemożliwiał dokonanie czynności urzędowej. Skarżąca wskazała, że zmarł jej mąż i była nadal w żałobie i depresji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu, skarga A. O. jest nieuzasadniona.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2018 r. nr [...]. Zostało ono wydane na podstawie art. 58 oraz art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), które stanowią, że:
"Art.
- 58. § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
§ 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
§ 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne."
"Art.
- 59. § 1. O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie.
§ 2. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia."
W okolicznościach niniejszej sprawy podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu ma przesłanka braku winy. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy podmiot ten działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika przykładowo zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma.
Tylko przy tego rodzaju uwarunkowaniach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 1998 r., sygn. akt SA/Łd 575/98, Lex nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt III SA 1436/99, Lex nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 2162/96, Lex nr 43285). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi też wątpliwości, że ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 k.p.a. musi odbywać się z odniesieniem do okoliczności konkretnego przypadku i osobniczych cech strony (por. NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1397/05 oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 381/09, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaznaczyć przy tym należy, że brak winy, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. skarżący nie musi udowodnić, ale powinien okoliczność tę uprawdopodobnić. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przepuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, a zakres uprawdopodobnienia obejmuje zdarzenie, które spowodowało brak winy po stronie zainteresowanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 446/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy rozważyć należało, czy argumenty skarżącej uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Skarżąca jako okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazała swój zły stan zdrowia spowodowany stwierdzoną u niej cukrzycą oraz związany z tym pobyt w szpitalu.
W ocenie Sądu, argumenty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy skarżąca przebywała w szpitalu w dniach 16-26 lipca 2018 r. Z kolei decyzja organu I instancji została jej doręczona w dniu 27 lipca 2018 r. (a więc już po opuszczeniu przez nią szpitala), a termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 10 sierpnia 2018 r. Natomiast odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia skarżąca złożyła dopiero w dniu 21 sierpnia 2018 r., a więc 11 dni po terminie.
Skarżąca nie uprawdopodobniła, że stan jej zdrowia, zwłaszcza w okresie upływu terminu do wniesienia odwołania tj. od 27 lipca do 10 sierpnia 2018 r., uniemożliwiał jej dokonanie czynności w postaci np. napisania odwołania, a także uniemożliwiał jej skorzystanie w tym zakresie z pomocy osób trzecich. W treści wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała co prawda, że po wyjściu ze szpitala miała zaburzenia i zawroty głowy oraz zasłabnięcia i omdlenia, jednak tych twierdzeń nie poparła żadną dokumentacją medyczną. Z załączonej do wniosku Karty informacyjnej z leczenia szpitalnego wynika, że została ona wypisana do domu w stanie ogólnym dobrym i że dalsza opieka diabetologiczna miała odbywać się w rejonowej Poradni Diabetologicznej. We wniosku skarżąca podniosła również, że ponownie musi iść do szpitala celem uregulowania skoków ciśnienia i cukru. Nie przedłożyła jednak żadnego skierowania do szpitala ani wypisu ze szpitala.
Należy zauważyć, że z załączonego do skargi zaświadczenia lekarskiego z dnia 28 listopada 2018 r. wynika jedynie, że skarżąca jest leczona z powodu zaawansowanej cukrzycy i pozostaje pod stałą kontrolą lekarza. Z zaświadczenia tego wynika również, że w trakcie leczenia u skarżącej występują epizody hipoglikemii z zawrotami głowy, drżeniami mięśniowymi i osłabieniem. Z zaświadczenia tego nie wynika jednak, aby opisane w nim epizody miały charakter długotrwały i przewlekły. Skarżąca nie uprawdopodobniła więc, że opisane przez nią dolegliwości trwały 14 dni (taki jest bowiem termin na wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji – art. 129 § 2 k.p.a.) i że uniemożliwiły jej złożenie odwołania w terminie.
Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.