Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 4 lipca 2016 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r., znak: [...] wymierzającą D. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A w W – dalej skarżącemu, karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Decyzja ta została wysłana za pośrednictwem platformy ePUAP, pełnomocnikowi skarżącego, na podany w pełnomocnictwie (k. 80 akt adm.) adres elektroniczny. Decyzja została doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej w dniu 19 lipca 2016 r., co wynika z urzędowego poświadczenia doręczenia (k. 88 akt adm.).
Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 7 września 2016 r. (data nadania skargi) domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości, względnie jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie z powodu wniesienia skargi po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.). W przypadku wniesienia skargi po terminie, sąd odrzuca postanowieniem skargę, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Taka konstrukcja normatywna obliguje sąd – podczas badania przesłanek formalnych wniesienia skargi – również do kontroli terminu jej wniesienia. W razie stwierdzenia uchybienia terminu, gdy skarżący nie skorzysta z przysługującej mu instytucji z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd nie może więc postąpić inaczej, jak tylko skargę odrzucić.
Zgodnie z art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) - dalej O.p. w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 471), doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Z kolei art. 152a § 1 O.p. stanowi, że w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego;
- 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;
- 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Natomiast jak wynika z art. 152a § 2 i 3 O.p., w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.
W przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja została wysłana pełnomocnikowi skarżącego za pomocą środków komunikacji elektronicznej tj. za pośrednictwem platformy ePUAP na wskazany w pełnomocnictwie adres elektroniczny. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja ta została doręczona w dniu 19 lipca 2016 r. - data uznania dokumentu za doręczony w związku z niepodjęciem pisma pomimo dwukrotnego zawiadomienia o możliwości jego odebrania w dniu 4 lipca 2016 r. i 12 lipca 2016 r. - co wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 88 akt adm.). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem 18 sierpnia 2016 r. Tymczasem skarga została wniesiona do tut. Sądu dopiero 7 września 2016 r., a zatem po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.