Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r., znak SKO.Dr./4122/240/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2021 r., nr [...] dotyczącej ustalenia i nałożenia na [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 3556,80 zł (słownie: trzy tysiące pięćset pięćdziesiąt sześć złotych 80/100) za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy [...] – działka nr 1 obr. [...], j. ewid. [...], powierzchnią reklamową o zmiennej treści w dniach od 7 czerwca 2021 r. do 14 czerwca 2021 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 38 ust. 1, art. 40 ust. 12 pkt 1, ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. z 2021 r., poz. 1376, dalej: "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.").
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia 8 czerwca 2021 r. skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej, nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia opłaty karnej, w związku z zajęciem pasa drogowego drogi publicznej o kategorii drogi [...] ulicy [...] – działka nr 1 obr. [...], j. ewid. [...] powierzchnią reklamową o zmiennej treści o wymiarach 2,35 m x 4,85 m (o całkowitej powierzchni reklamowej 11,40 m2) umieszczoną na gruncie bez zezwolenia zarządcy drogi.
W aktach sprawy znajdują się protokoły z kontroli pasa drogowego ul. [...] z dnia 7, 14 i 28 czerwca 2021 r. W protokołach wskazano, że w dniach 7 i 14 czerwca 2021 r. przeprowadzono kontrolę pasa drogowego ulicy [...], w wyniku której stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez urządzenie reklamowe o zmiennej treści o wymiarach 2,35 x 4,85 (o całkowitej powierzchni reklamowej 11,40 m2), umieszczone w gruncie w pasie drogowym ul. [...] (działka nr 1 obr. [...] j. ew. [...]) bez zezwolenia zarządcy drogi. Pomiar powierzchni wykonano przy pomocy urządzenia mierniczego – dalmierza laserowego [...]. W protokole wskazano sposób liczenia powierzchni: 2,35 m x 4,85 m= 11,40 m2. W protokole z dnia 28 czerwca 2021 r. wskazano, że nie stwierdzono zajęcia pasa drogowego przez urządzenie reklamowe.
W aktach znajduje się informacja opisowo- graficzna z mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów, mapa z numerami działek oraz zaznaczonym kolorem prostokątem, mapa ewidencyjna z naniesionymi przez inspektora L. B. granicami pasa drogowego oraz urządzeniem reklamowym skarżącej, mapa zasadnicza z naniesionymi odręcznie granicami pasa drogowego oraz miejscem usytuowania tablicy reklamowej, uproszczony wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka numer 1 jest własnością Skarbu Państwa oraz jest oznaczona symbolem dr (drogi).
Decyzją z dnia 5 października 2021 r. Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu i nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 3556,80 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy [...] – działka nr 1 obr. [...], j. ewid. [...] powierzchnią reklamową o zmiennej treści w dniach od 7 czerwca 2021 r. do 14 czerwca 2021 r. W ocenie organu postępowanie dowodowe wykazało, że tablica reklamowa o zmiennej treści o wymiarach: szerokość 2,35 m, wysokość 4,85 m (o całkowitej powierzchni reklamowej 11,40 m2), zlokalizowana była w pasie drogowym ulicy [...] bez zezwolenia zarządcy drogi przez okres od 7 do 14 czerwca 2021 r., a następnie została usunięta. Działka nr 1, obr [...] jedn. ew. [...] w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem "dr" i stanowi pas drogowy drogi publicznej, jaką jest ulica [...]. Granica pasa drogowego została wykreślona na mapie wygenerowanej z ewidencji dróg i obiektów mostowych EDIOM przez dział geodezji, z której wynika, że jest to droga [...] w zarządzie Zarządu Dróg [...].
Organ wskazał, że brak dysponowania zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego uzasadnia nałożenie opłaty karnej, której wysokość jest ustalana jako dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 6 u.d.p. Organ podniósł, że niezaprzeczalnym dowodem, że strona dokonała zajęcia pasa drogowego drogi publicznej jest załączona do akt dokumentacja geodezyjna, na której oznaczono przebieg pasa drogowego i miejsca zajęcia bez zezwolenia. Organ zaznaczył, że rozważył zastosowanie w sprawie art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a.
W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
- - art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.p. poprzez uznanie, że doszło do zajęcia pasa drogowego przez reklamę, w sytuacji w której brak jednoznacznego ustalenia przebiegu granic pasa drogowego, a tym samym wykazania kolizji reklamy z pasem drogowym;
- - przepisów art. 6, 7, 8, 10, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co spowodowało wadliwe jego ustalenie i skutkowało nieprawidłowym uzasadnieniem decyzji;
- - art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na skarżącą kary administracyjnej, pomimo znikomego naruszenia prawa.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie umorzenie postępowania.
Decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja jest prawidłowa, nie została wydana z naruszeniem przepisów k.p.a., a stanowisko przyjęte w decyzji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. W ocenie Kolegium prawidłowo została wyliczona powierzchnia tablicy reklamowej i wykazana w materialne dowodom, tj.: w protokołach kontroli, w których wskazano wyniki pomiarów tablicy reklamowej oraz sposób jej wymierzania za pomocą dalmierza laserowego [...]. Do akt dołączono certyfikat kalibracji urządzenia pomiarowego, a w rezultacie Kolegium nie podzieliło zarzutów podniesionych w odwołaniu o niewłaściwie dokonanych pomiarach nośnika pomiarowego. Kolegium podniosło, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja kartograficzna, z której wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że zajęcie terenu nastąpiło w granicach pasa drogowego oraz czas jego zajęcia przez urządzenie reklamowe.
Organ II instancji wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że ulica [...] jest drogą [...] w zarządzie Zarządu Dróg [...]. Kolegium podniosło, że prawidłowo została ustalona wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zgodnie z uchwałą nr XXX/798/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. Kolegium rozważyło zastosowanie art. 189f § 1 k.p.a. i wskazało, że pas drogowy podlega szczególnej ochronie prawnej, ponieważ służy zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym w szczególności ze względu na czynniki rozpraszające uwagę uczestników ruchu.
Dodatkowo Kolegium wskazało, że przeciwko zastosowaniu powołanego przepisu przemawiają uwarunkowania podmiotowe. Skarżąca jest podmiotem zajmującym się profesjonalnie działalnością reklamową [...], a zatem powinna mieć świadomość ciążących na nią obowiązków związanych z zajęciem pasa drogowego. W ocenie organu brak jest również podstaw do zastosowania art.189 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ nie zostały spełnione określone w nim przesłanki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie:
- - art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.p. poprzez przyjęcie, że reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego, a znajdujące się w aktach sprawy dowody nie są wystarczające;
- - art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewykazanie w sposób prawidłowy i dostateczny przebiegu granic pasa drogowego, brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie wykazania kolizji reklamy z pasem drogowym oraz powierzchni zajęcia pasa drogowego - znajdująca się w aktach mapa nie zawiera żadnych oznaczeń ją identyfikujących, niepodjęcia wszelkich kroków do dokładnego stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia kary na skarżącą.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła ponadto, że organ dokonał wadliwej interpretacji "znikomej wagi naruszenia prawa", o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., wadliwie uznając, że powinna być ona dokonywana przez pryzmat świadomości prawnej skarżącej, jako sprawcy czynu. Zdaniem skarżącej, organ powinien uwzględnić okoliczność, że przed zawiadomieniem o wszczęciu postępowania skarżąca dokonała demontażu tablicy reklamowej.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami.
Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowym zastosowaniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.
W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną był fakt umieszczenia urządzenia reklamowego przez skarżącą na "zieleńcu" ulicy [...], niesporne były również wymiary urządzenia oraz okres jego umieszczenia. Niesporny był sposób wyliczenia kary za zajęcie pasa drogowego, zgodnie z uchwałą nr XXX/798/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z dnia 12 grudnia 2019 r.). Okolicznością niesporną był również fakt braku legitymowania się przez skarżącą decyzją zezwalającą skarżącej na zajęcie pasa drogowego. Sporną okolicznością było, czy urządzenie reklamowe było umieszczone w granicy pasa drogowego. Skarżąca podniosła w toku postępowania, że organy nie ustaliły w sposób wystarczający, że urządzenie reklamowe skarżącej zostało umieszczone w pasie drogowym, jednak nie przedstawiła żadnych dowodów, ani argumentów mających wskazywać, że tablica reklamowa została umieszczona poza granicą pasa drogowego.
Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Jak stanowi art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
W świetle powołanego przepisu nie budzi wątpliwości fakt, że nałożenie kary pieniężnej jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy organ ustali, że doszło do zajęcia pasa drogowego oraz, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez uprzedniego zezwolenia lub zawarcia umowy.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2022 r. (sygn. akt III SA/Kr 381/22, CBOSA), że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego musi zostać poprzedzone, niebudzącym wątpliwości ustaleniem, że urządzenie reklamowe zostało umieszczone w pasie drogowym. W toku postępowania organy powinny ustalić, czy należące do skarżącej urządzenie reklamowe zostało umieszczone w pasie drogowym, jaką powierzchnię zajmowało oraz w jakim okresie. Jak wskazano, w toku postępowania skarżąca nie kwestionowała faktu umieszczenia urządzenia reklamowego, ani okresu. Organ określił czas zajęcia pasa drogowego w postaci dat pierwszej i ostatniej kontroli, w czasie której stwierdzone zostało umieszczenie przez skarżącą urządzenia reklamowego.
W ocenie skarżącej ustalenia organów w zakresie stwierdzenia, że urządzenie zostało umieszczone w pasie drogowym ulicy [...], zostały dokonane z naruszeniem przepisów postępowania. W skardze wskazano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do uznania, że doszło do zajęcia pasa drogowego ulicy [...] (a nie [...]) w K. Wskazać należy, że w sprawie zgromadzono następujący materiał dowodowy: wypis z rejestru gruntów dla działki nr 1, informację opisowo-graficzną z mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów, protokoły kontroli pasa drogowego, mapę ewidencyjną [...], mapę zasadniczą [...], uproszczony wypis z rejestru gruntów z zaznaczoną granicą pasa drogowego ulicy [...] oraz umiejscowieniem tablicy reklamowej. Sąd stwierdził, że w aktach brak jest oświadczeń, czy dowodów przedstawionych przez skarżącą wskazujących, aby urządzenie reklamowe skarżącej zostało umieszczone poza granicą pasa drogowego.
Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego częścią pasa drogowego może być także pas zieleni, jeżeli pełni on funkcje estetyczne, związane z ochroną środowiska albo przyczynia się do wypełnienia wymagań technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2420/19). Należy zwrócić uwagę, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że urządzenie reklamowe skarżącej zostało umieszczone w pasie zieleni, będącym częścią pasa drogowego ulicy [...]. Okoliczność tę potwierdza dokumentacja zdjęciowa z protokołów kontroli pasa drogowego znajdujące się w aktach sprawy, wyrysy z mapy ewidencyjnej oraz zasadniczej, na których zaznaczono kolizję urządzenia reklamowego z pasem drogowym. W niniejszej sprawie urządzenie reklamowe nie zostało umieszczone w bliskiej odległości od granicy pasa drogowego, czy też w jego granicy, co mogłoby dawać podstawę do rozważań i ewentualnych wątpliwości, czy rzeczywiście znajduje się w pasie drogowym.
Sądowi jest wiadome, że podstawą uchylenia innych decyzji nakładających na skarżącą kary za zajęcie pasa drogowego była okoliczność, że w sprawie nie ustalono jednoznacznie, czy urządzenie reklamowe rzeczywiście znajduje się w granicy pasa drogowego. Zdaniem Sądu, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy, pozwalał w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzić, że urządzenie reklamowe skarżącej zostało umieszczone w pasie drogowym ulicy [...]. Co więcej, skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, nie przedstawiła w toku postępowania żadnych dowodów, ani okoliczności mogących podważyć ustalenia organów.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, należy podkreślić, że organy realizując zasadę prawdy obiektywnej, zawartą w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Powyższe jednak nie sprawia, że strona jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, gdyż zobowiązana jest ona przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2022 r., III OSK 5191/21).
Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lutego 2022 r. (sygn. akt III SA/Łd 794/21), w którym wskazano: "Jeśli organ środkami przewidzianymi przez k.p.a. dowiedzie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, a strona nie przedstawi żadnego przeciwdowodu, ustalenia organu dotyczące istnienia przesłanek nałożenia kary należy uznać za poprawne. Nie można przy tym oczekiwać, że organ będzie poszukiwał dowodów, czy argumentów mających zaprzeczać jego własnym ustaleniom".
Należy wskazać, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Tymczasem w niniejszej sprawie, organy prawidłowo ustaliły w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że w okresie od 7 czerwca 2021 r. do 14 czerwca 2021 r. doszło do zajęcia pasa drogowego ulicy [...] przez powierzchnię reklamową skarżącej.
Sąd nie podzielił podniesionych w skardze zarzutów wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i naruszenia art. 107 k.p.a. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (por wyrok NSA z 15 września 2021 r., sygn. akt I GSK 431/21).
W ocenie Sądu uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zostały sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. Organy omówiły podstawę materialno-prawną decyzji, wskazały na ustalony w sprawie stan faktyczny, uzasadniły wysokość nałożonej na skarżącą kary, a także rozważyły możliwość zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności w oparciu o przepisy k.p.a.
Zdaniem Sądu zasadnie orzekły organy, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ administracyjny, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub, za to samo zachowanie prawomocną decyzją została na stronę uprzednio nałożona kara administracyjna przez inny uprawniony podmiot. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego (por. m. in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2022 r., III SA/Gd 6/22).
W ocenie Sądu zasadnie wskazało Kolegium, że przeciwko zastosowaniu odstąpienia od wymierzenia skarżącej kary przemawia okoliczność, że pas drogowy podlega szczególnej ochronie prawnej i powinien służyć umieszczaniu w nim wyłącznie infrastruktury ściśle związanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Co więcej, ochrona pasa drogowego służy w pierwszej kolejności zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego, co sprawia, że odstąpienie od tej ochrony może mieć miejsce wyłącznie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach. Sąd zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji wadliwie wskazano, że zajęcie pasa drogowego miało miejsce przez okres dwudziestu dni, podczas gdy był to okres ośmiu dni. Zdaniem Sądu błąd ten nie wpłynął na treść decyzji, ani zawartej w niej argumentacji, ponieważ w treści decyzji prawidłowo określono czas zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Zasadnie zwrócił uwagę organ, że również względy podmiotowe przemawiają przeciwko zastosowaniu art. 189 f k.p.a. Skarżąca jest bowiem jednym z [...], w całym kraju posiada sieć różnego rodzaju nośników reklamowych, w tym w wielu miejscach w [...], a zatem powinna dokładać staranności, aby podejmowane przez nią działania były zgodne z prawem.
Niewątpliwie podmiot profesjonalnie zajmujący się reklamą, powinien mieć świadomość obowiązujących przepisów prawnych, w tym w szczególności związanych z zajmowaniem pasa drogowego pod reklamę. Podniesiona przez skarżącą okoliczność, że nie miała żadnej świadomości, że reklama została umieszczona w pasie drogowym, ponieważ miała zawartą umowę ze wspólnotą mieszkaniową, nie została w żaden sposób wykazana przez skarżącą, choćby poprzez przedłożenie umowy. W rezultacie, nie mogła zostać uwzględniona przez organy administracyjne. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji organ wnikliwie uzasadnił brak możliwości zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, sam fakt zdjęcia urządzenia reklamowego, w sytuacji gdy zajmowało ono pas drogowy przez osiem dni, nie mógł stanowić podstawy zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności, ponieważ ustawa wymaga dodatkowego stwierdzenia waga naruszenia jest znikoma, a w niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, brak było podstaw do przyjęcia znikomej wagi naruszenia powołanych przepisów przez skarżącą.
Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, z prawidłowym zastosowaniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się w decyzji wad, które dawałyby podstawę jej uchylenia.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.