Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że nie jest w stanie ustanowić pełnomocnika. W skardze sformułował wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe.
Określając swój majątek uwidocznił, że nie ma nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne oszacował na kwotę 529 zł zasiłku stałego i 130 zł zasiłku celowego na żywność.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Nie posiada uprawnień emerytalnych. Jest objęty pomocą społeczną. Postrzega siebie jako osobą samotną i bezdomną.
Z urzędu stwierdza się w przedstawionych przez organ wraz ze skargą aktach administracyjnych zalega zaświadczenie z MOPS potwierdzające fakt objęcia skarżącego pomocą finansową oraz kopia orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zacząć wypada od tego, że skoro skarżący w skardze sformułował wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, to choć w załączonym do tej skargi formularzu PPF zakreślił tylko żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i tak przyjąć należy, że treścią jego żądania jest przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (choć nieudolnie sformułowane). Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest zresztą uzasadnienie wniosku o prawo pomocy gdzie skarżący wyraźnie wskazuje, że nie jest w stanie ustanowić pełnomocnika. Brak stosownego zakreślenia wywołuje zaś tylko ten skutek, że sąd ma swobodę wyboru rodzaju pełnomocnika z urzędu. Nie jest bowiem w tym zakresie związany wskazaniem strony.
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie, Jest ono wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Nie posiada żadnego majątku. Nie może liczyć na pomoc innych osób. Z zasad doświadczenia życiowego wynika zaś, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi dysponuje wystarczają z trudem na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych.
Uwzględniając to wszystko, udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.