Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 134 oraz art. 129 § 2 k.p.a., stwierdziło że odwołanie K. Ś. (dalej: skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] orzekającej o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności do przygotowania jednego posiłku dziennie w kwocie 150 zł, zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia [...] 2013 r. Prezydenta Miasta orzekł o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności do przygotowania jednego posiłku dziennie w kwocie 150 zł.
K. Ś. odwołanie od tej decyzji złożył w dniu 14 marca 2014 r. Odwołanie nie zawierało uzasadnienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. stwierdziło, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zatem wniesienie przez skarżącego odwołania w dniu 14 marca 2014 r. nastąpiło już po upływie terminu do ich wniesienia. Zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 23 lipca 2013 r., zatem termin do wniesienia odwołaniu upłynął w dniu 7 sierpnia 2013 r. Kolegium podkreśliło także, że powyższe terminy są terminami ustawowymi i wiążą zarówno organy administracji, jak i uczestników postępowania. Nie mogą być zatem zmieniane, a jedynie na prośbę zainteresowanego, a w razie uchybienia terminowi, mogą być przywrócone na zasadach określonych w art. 58-59 k.p.a. Jednoczenie Kolegium wskazało, że skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. Ś. zarzucił naruszenie prawa do obrony poprzez nieuwzględnienie przywrócenia terminu do wniesienia skarg o wznowienie postępowania oraz naruszenie art. 145 k.p.a. Ponadto zarzucił naruszenie przez organ art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 oraz 3-6, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 3 pkt 3 pkt 1 i 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto skarżący wniósł o uchylenie, zmianę i stwierdzenie nieważności decyzji z naruszeniem prawa oraz stwierdzenie, że decyzje naruszały Konstytucję RP i ustawę o pomocy społecznej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Postanowieniami z dnia 26 marca 2015 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie dla niego adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według określonego ww. przepisach kryterium zgodności z prawem, Sąd uznał wniesiona skargę za nieuzasadnioną. Nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że przedmiotowe postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem rozstrzyganej sprawy jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r., w przedmiocie stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r.
Materialnoprawna podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonych orzeczeń stanowił art. 134 i k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Natomiast w myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to jest ostateczne.
Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy zostanie wniesione po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., tj. 14-dniowego terminu. W związku z tym każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy skarżący uchybił terminowi do wniesienia środków odwoławczych i nie wniósł o przywrócenie terminu – organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Z treści decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że skarżący został prawidłowo pouczony o możliwości, sposobie i terminie wniesienia odwołania na decyzje, a pomimo tego odwołania złożył z uchybieniem ustawowego terminu. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] skarżący odebrał w dniu 23 lipca 2013 r.– zatem termin do wniesienia odwołaniu upłynął w dniu 7 sierpnia 2013 r.,
Tymczasem K. Ś. złożył odwołanie w dniu 14 marca 2014 r., a więc ze znacznym uchybieniem terminu do jego wniesienia. Równocześnie skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zatem organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Z powyższych względów skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonych postanowień.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), jak w punkcie II sentencji wyroku.