Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób z którymi pozostawałby we wspólnym gospodarstwie domowy.
Określając swój majątek podał, że jest najemcą pokoju, nie ma zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacował na kwotę 800 zł otrzymywanych w ramach umów zlecenia.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że po opłaceniu rachunków i 300 zł czynszu za wynajem pokoju pozostaje mu niewiele na życie.
W oparciu akta administracyjne przedstawione przez organ wraz ze skargą okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, iż skarżący zamieszkuje razem z konkubiną. Relacje pomiędzy konkubentami bywają różne (vide: k. 4, 11 akt admin.),
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sadowych (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 ppsa) a owa dokładność stopniowana jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała". Zgodnie natomiast z art. 255 ppsa jeżeli oświadczenie strony okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych względnie wzbudzi wątpliwości można zażądać od strony dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenia dokumentów źródłowych. Zestawienie tych przepisów pozwala dojrzeć przyjętą przez ustawodawcę konstrukcję prawną, która opiera się na założeniu, że jeżeli oświadczenie strony pozwala na zorientowanie się w sytuacji strony i nie wzbudza jakichś istotnych wątpliwości to tym samym nie ma obowiązku wzywania strony o składanie dodatkowych oświadczeń i przedkładanie dokumentów źródłowych.
Konkludując należy stwierdzić, że jeżeli na podstawie przyjętego oświadczenia sąd dojdzie do przekonania, że ma do czynienia z osobą "biedną" w potocznym tego słowa znaczeniu lub jeśli stwierdzi, że wymagane koszty postępowania pozostają w takiej dysproporcji z deklarowanym przez nią stanem majątkowym, że strony nie będzie stać na ich poniesienie to może wydać rozstrzygniecie bez konieczności prowadzenia dalszych czynności.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Niewielkie nieścisłości należy położyć na karb nieporadności strony. Uwzględniając bowiem charakter konkubinatu i zmienność relacji między tymi konkretnymi partnerami, ewentualnego wsparcia ze strony konkubiny nie należy przeceniać. W konsekwencji oświadczenie skarżącego jest wystarczające do oceny jego bytowej skarżącego i aktualnych możliwości płatniczych. Skarżący należy do osób niezamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez majątku, utrzymującą się z niewielkich zleceń, która niemal połowę swoich dochodów przeznacza na opłacenie pokoju, który wynajmuje. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że środki jakie skarżącemu pozostają do dyspozycji wystarczają na opłacenie najbardziej podstawowych potrzeby życia codziennego. Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono więc skarżącemu wnioskowanej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.