Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony radca prawny, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenasa S. K. reprezentował stronę w postepowaniu I instancji przed tut. wojewódzkim sądem administracyjnym za co otrzymał stosowne wynagrodzenie (k. [...]). Następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części (k. [...]). Wyznaczony radca prawny nie brał udziału w rozprawie przed NSA (protokół k. [...])
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 3326/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną, bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy (k. [...]).
Z urzędu stwierdza się, że w związku z brakiem uzasadnionego przypadku (w rozumieniu przepisu art. 250 §2 ppsa) akta sprawy zostały przekazane referendarzowi sądowemu do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej (vide: zarządzenia z 24.08.2017 i 28.08.2017 r. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wobec tego, że skarga kasacyjna została wniesiona w 2015 r. więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.)
Zgodnie z §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku oświadczenie takie zostało złożone przez radcę prawnego.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji 120 zł stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b). Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Uwzględniając jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku, sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ustaloną opłatę należało zwielokrotnić do kwoty 480 zł (z wyliczenia 120x4=480). Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08). Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową.
To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08).
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.