Uzasadnienie
A. F. w piśmie z dnia 16 czerwca 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wójta Gminy K. z dnia 8 grudnia 2015 r. znak GG.II.6830.26.2015 o wszczęcie postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Organ wskazał, że w postępowaniu rozgraniczeniowym prowadzonym pod ww. sygnaturą w dniu 28 marca 2017 r. wydano decyzję, a sprawa o rozgraniczenie, stosownie do żądania skarżącego, została skierowana do sądu powszechnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Zakres sądowej kontroli administracji określony został w art. 3 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest natomiast złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie obejmującym orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił postanowienie
Wójta Gminy K. z dnia 8 grudnia 2015 r. znak GG.II.6830.26.2015 o wszczęciu postępowania w sprawie rozgraniczenia. Zaznaczyć zatem należy, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Oznacza to, że jeżeli określona kwestia w postępowaniu administracyjnym jest załatwiona w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, to rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii nie jest poddane kontroli sądów administracyjnych, także wtedy, gdy strona wniesie niedopuszczalne zażalenie i organ wyższego stopnia wyda w tym przedmiocie postanowienie. Pogląd taki został wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2017 r. o sygn. akt II OSK 49/17).
Postanowienie stanowiące przedmiot rozpoznawanej skargi wydane zostało na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. Wyjaśnienia wymaga zatem, że postanowienie w przedmiocie wszczęcia postępowania nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Po pierwsze nie przysługuje na nie zażalenie. Wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przewiduje to przepis szczególny, a w odniesieniu do postanowienia wydanego w trybie art. 61 § 1 k.p.a. ustawodawca nie przewidział prawa do złożenia zażalenia. Po drugie, postanowienie o którym mowa nie rozstrzyga sprawy co do istoty ani też nie kończy postępowania.
Na marginesie zaznaczenia wymaga, że kwestia rozstrzygnięta postanowieniem, na które nie służy zażalenie, może być poddana kontroli instancyjnej na podstawie art. 142 k.p.a., a następnie kontroli sądowej w ramach skargi na decyzję organu odwoławczego.
Mając na uwadze przedstawione powyżej stanowisko, złożenie skargi na postanowienie o wszczęciu postępowania, w ocenie Sądu należy uznać za niedopuszczalne. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.