Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 października 2017 r. nr 30/2017, wydanym na podstawie art. 123 § 1 w związku z art. 111 § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), Komendant Wojewódzki Policji odmówił sprostowania postanowienia nr [...] KWP z dnia 23 października 2017 r. o "sprostowanie pouczenia organu w zakresie, w jakim organ poucza o niedopuszczalności postępowania instancyjnego, przed postępowaniem sądowym rozpoznania działań i czynności, jak i orzeczenia organu wydanego po przeprowadzeniu wadliwie postępowania wyjaśniającego, i ponowne rozpoznanie tego zakresu, a w razie popierania stanowiska o niedopuszczalności postępowania instancyjnego, uzupełnienie pouczenia o prawny środek zaskarżenia i dla kontroli sądowej, w związku z gwarantowanym w tym zakresie prawem art. 45 ustawy zasadniczej", z uwagi, iż postanowienie nr [...] KWP z dnia 23 października 2017 r. było niezaskarżalne jako postanowienie organu II instancji.
Pismem z dnia 2 listopada 2017 r. skarżący K. J. wniósł skargę na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 października 2017 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.):
"Art. 3. § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
§ 2a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach."
Z treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że skarga przysługuje jedynie na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na podstawie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej k.p.a.), który stanowi, że:
"Art. 111. § 1. Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
§ 1a. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji.
§ 1b. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia.
§ 2. W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia."
Orzeczenie o uzupełnieniu bądź sprostowaniu pouczenia lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia bądź sprostowania pouczenia postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty, a zatem nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, ponieważ nie rozstrzyga odrębnej sprawy. Ponadto ustawodawca nie przewidział w Kodeksie postępowania administracyjnego możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 111 tej ustawy, gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od postanowienia będącego przedmiotem wniosku o jego uzupełnienie. Brak jest również przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na sądowoadministracyjną kontrolę takich rozstrzygnięć w odrębnym postępowaniu.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie mieści się zatem w katalogu spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.