Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnim synem.
Określając majątek swój i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym uwidoczniła, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 100 m2 i samochód osobowy marki Chevrolet Lacetti z 2006 r. o wartości ok. 13 tyś. zł. Nie posiada zasobów pieniężnych.
Miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżąca oszacowała na kwotę 298,99 zł wynagrodzenia za pracę na ¼ etatu..
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że znajduje się bardzo trudnej sytuacji finansowej. Sama wychowuje 13 letniego syna. Pracuje na ¼ etatu z wynagrodzeniem 298,99 zł. Alimentów na syna nie uzyskuje. Nie posiada żadnych lokat ani oszczędności. Nie jest właścicielem nieruchomości gruntowych. Posiada jedynie wykazany dom o powierzchni 100 m2 i samochód osobowy marki Chevrolet Lacetti z 2006 r. o wartości ok. 13 tyś. zł. Z uwagi na niski dochód media opłaca obecnie jej ojciec, który także wspomaga finansowo skarżącą kwotą ok. 500 zł miesięcznie.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika (art. 245 §2 ppsa) o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a nadto złoży zapewnienie iż nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Oświadczenie takie stopniowane jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała" czyli, że przedstawiła je w sposób przekonywujący.
Odnosząc te uwagi do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, posiadany majątek, aktualną wysokość oraz źródło dochodów. Oświadczenie to obrazuje, że sytuacja skarżącej nie należy do najłatwiejszych. Tak bowiem należy postrzegać matkę samotnie wychowującą dziecko, z dochodem o wiele niższym od przeciętnych wynagrodzeń w gospodarce, zmuszoną korzystać ze wsparcia finansowego ojca, który pokrywa za nią opłaty medialne i wspomaga skarżącą kwotą ok. 500 zł. miesięcznie. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi skarżącą dysponuje wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. Okoliczność, że do skarżącej należy domu, gdzie rodzina zamieszkuje czy wykazany samochód nie zmienia tego spojrzenia. Chociaż bowiem posiadają one określoną wartość sprzedażną to jednak rozporządzenia tego rodzaju czynione celem zdobycia środków na pokrycie kosztów sądowych czy opłacenie pełnomocnika z wyboru godziłyby w podstawy egzystencji rodziny.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono więc skarżącej zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.