Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 8 lutego 2012 r. skarżący J. F. został wezwany do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów na okoliczność wykazania stanu majątkowego oraz swoich możliwości płatniczych.
W związku z otrzymanym wezwaniem skarżący wnioskiem z dnia 15 lutego 2012 r. zwrócił się o przedłużenie terminu do uzupełnienia ww. Powyższy termin został przedłużony do dnia 29 lutego 2012 r.
Pismem z dnia 7 marca 2012 r. skarżący zwrócił się ponownie o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, podnosząc, że powiadomienie z sądu o przedłużeniu terminu do uzupełnienia wniosku do dnia 29 lutego 2012 r. otrzymał właśnie w dniu 29 lutego 2012 r.
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 27 marca 2012 r. odmówił skarżącemu przedłużenia terminu sądowego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz postanowieniem z dnia 27 marca 2012 r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Referendarz wskazał, że ponowny wniosek skarżącego o prolongatę terminu nie mógł być pozytywnie rozpatrzony wobec treści art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie P.p.s.a.), skoro nie został on zgłoszony przed upływem uprzednio przedłużonego już terminu.
Natomiast z uwagi na to, że skarżący nie wypełnił najistotniejszych z punktu widzenia zasadności uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy rubryk dotyczących sytuacji materialnej, jak również nie uzupełnił braków wniosku w zakreślonym terminie, dodatkowo mu przedłużonym, wniosek ten zgodnie z art. 257 P.p.s.a., został pozostawiony bez rozpoznania.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2012 r. skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza z dnia 27 marca 2012 r.
W wyniku jego rozpoznania sąd postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2012 r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Na skutek złożonego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 27 kwietnia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że ostatni złożony przez skarżącego wniosek o przedłużenie terminu, jako złożony po upływie terminu wskazanego w zarządzeniu z dnia 22 lutego 2012 r., nie mógł odnieść skutku, jest niezasadne, bowiem o przedłużeniu terminu do dnia 29 lutego 2012 r. skarżący dowiedział się dopiero w tym właśnie dniu. Termin ten nie rozpoczął zatem swojego biegu w dniu wydania zarządzenia z dnia 22 lutego 2012 r., lecz dopiero w dniu 29 lutego 2012 r., kiedy to powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu. Z uwagi na powyższe wniosek z dnia 7 marca 2012 r. powinien być potraktowany jako żądanie przywrócenia terminu zakreślonego do wykonania wezwania w przedmiocie uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem.
W świetle powyższego, sąd rozpoznający przedmiotową sprawę przyjął, zgodnie z wytycznymi zawartymi w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2012 r., że pismo skarżącego z dnia 7 marca 2012 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wykonania wezwania w przedmiocie uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze, że wniosek o przywrócenie terminu bez równoczesnego dokonania czynności procesowej dotknięty jest brakiem formalnym, skarżący został wezwany w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez doręczenie wyszczególnionych w wezwaniu dokumentów na okoliczność wykazania stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych.
Pismem z dnia 14 września skarżący wniósł o przedłużenie terminu do wykonania ww. wezwania.
Termin ten został mu przedłużony o 14 dni. Informację o przedłużeniu terminu skarżący odebrał w dniu 24 września 2012 r.
Do dnia dzisiejszego nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu.
Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Na podstawie § 2 tego artykułu, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący lub wyznaczony sędzia zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie.
Nie ulega wątpliwości, że skarżący w terminie zakreślonym w wezwaniu Sądu, a następnie przedłużonym na wniosek skarżącego o kolejne 14 dni, nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wykonania wezwania w przedmiocie uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie dochował zatem wymogu określonego w art. 87 § 4 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd zobowiązany był do pozostawienia wniosku strony bez rozpoznania.
Z tych względów, Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w postanowieniu.