Uzasadnienie
W dniu 2 grudnia 2013 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 976/13 o odrzuceniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydania dokumentu prawa jazdy. Jednocześnie skarżący zwrócił się do Sądu o zwolnienie go z obowiązku uiszczania wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Od tej zasady ustawa przewiduje wyjątek w postaci możliwości przyznania stronie skarżącej prawa pomocy. Art. 245 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika, natomiast w zakresie częściowym – zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (por. art. 245 § 3 i § 4 p.p.s.a.).
Jednocześnie, w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza, to że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13, LEX nr 1305303).
W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Skarżący domaga się bowiem przyznania prawa pomocy w związku ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem, które w dniu złożenia tej skargi nie było prawomocne. Nie zostało ono jeszcze nawet doręczone skarżącemu – zdarzenie to nastąpiło dopiero w dniu 9 grudnia 2013 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy pod sygn. akt III SA/Kr 976/13). Z uwagi na treść art. 270 p.p.s.a., wniesienie skargi w tym trybie było przedwczesne i jako takie winno skutkować jej odrzuceniem (zob. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1048/11, LEX nr 852818).
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 247 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.