Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa zaznaczył, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną, majątkową podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwiema małoletnimi córkami.
Nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Źródłem utrzymania rodziny jest zasiłek w wysokości 400 zł.
Uzasadniając swoje starania wyjaśnił, że poszukuje pracy. Żona jest bezrobotna. Na utrzymaniu mają dwoje dzieci. Podał, że dotychczas pracował na budowie ale firmę rozwiązali.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile (art. 243 ppsa) nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny sytuacji bytowej skarżącego a co za tym idzie i jego aktualnych możliwości płatniczych. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący należy do osób biednych w potocznym tego słowa znaczeniu gdyż tak należy postrzegać osobę ze bez majątku, ze znikomym dochodem, obarczoną dwojgiem dzieci i bezrobotną żoną. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że niewielkie środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają z trudem na opędzenie najpilniejszych potrzeb życia codziennego. Uwzględniając to wszystko, udzielono więc skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Konieczność wygospodarowania przez skarżącego środków na koszty sądowe przekracza bowiem aktualnie jego możliwości i grozi zachwianiem sytuacji materialnej oraz bytowej strony w taki sposób że nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.