Uzasadnienie
wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2007 r.
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Kr 499/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia 14 stycznia 2002r., nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] września 2001r., nr [...], którymi orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u M. D. choroby zawodowej wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.). W ocenie Sądu decyzje te zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i 77 kpa Orzeczenia lekarskie były bowiem zbyt lakoniczne. Nieprawidłowo uzasadniono też odmowę zawodowego charakteru schorzenia słuchu tym, że jego ubytek nie przekracza 30dB.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji w dniu [...] listopada 2005r. ponownie wydał decyzję o odmowie stwierdzenia u M. D. schorzenia zawodowego słuchu. Decyzja ta została uchylona przez organ II instancji decyzją z dnia 27 grudnia 2005 r., a sprawa przekazana został do ponownego rozpatrzenia. Jako powody uchylenia decyzji organu I instancji wskazano m.in. niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zarówno w zakresie ustaleń dotyczących środowiska pracy M. D., jak i niewyjaśnienia rozbieżności w orzeczeniach lekarskich. W decyzji tej zawarto wskazania, jakie czynności winny być przez organ I instancji wykonane w celu uzupełnienia postępowania wyjaśniającego.
Na decyzję tę skargę do Sądu złożył M. D. który podniósł, że decyzja ta zmierza do przewłoki w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej decyzji dodając, że w przedmiotowej sprawie orzekał już sąd administracyjny, którego wskazówki nie zostały uwzględnione w ponownie przeprowadzonym przez organ I instancji postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz..U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.
W pozycji 15 wykazu chorób zawodowych wymieniono "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". Jeżeli zatem u danej osoby stwierdzone zostanie tego typu schorzenie, stanowi ono chorobę zawodową w rozumieniu cytowanych przepisów.
Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są opiniami w rozumieniu art. 84 §1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001 r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione.
Ponieważ zaś w niniejszej sprawie postępowanie przed organem I instancji nie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami zarówno dochodzenie epidemiologiczne ustalające warunki pracy skarżącego, ani też nie przeprowadzono w sposób prawidłowy postępowania dowodowego z opinii biegłych lekarzy, słusznym jest twierdzenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, że decyzja organu I instancji zapadła przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia sprawy. Nie zostały w niniejszej sprawie prawidłowo wykonane przez organ I instancji wskazówki zawarte w wydanym w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2004 r., naruszony zatem został art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postępowanie zatem powinno być uzupełnione. Prawidłowo więc organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Mając na względzie powyżej wskazane okoliczności przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W ocenie Sądu nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.