Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lipca 2015 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia następującej treści: "Zaświadcza się na podstawie rejestrów, ewidencji i innej wiedzy organu, że sierż. sztab. w stanie spoczynku K. J. s. S., ur. [...] 1964 R w okresie służby czynnej w Policji w latach 1989-2004, wykonując obowiązki służbowe w pionie prewencji – ruchu drogowego i ogniwach patrolowo-interwencyjnych, każdego roku podejmował co najmniej sześć interwencji, czynności operacyjno-rozpoznawczych, lub dochodzeniowo-śledczych w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia". K. J. wyjaśnił, że zaświadczenie to jest mu potrzebne do przedłożenia organowi emerytalnemu celem przeprowadzenia przez ten organ właściwego postępowania administracyjnego w sprawie prawa do emerytury policyjnej i jej podwyższenia.
Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania K. J. zaświadczenia o żądanej przez niego treści.
Po rozpatrzeniu zażalenia K. J., Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 28 września 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2015 r. nr [...].
Pismem z dnia 2 października 2015 r. K. J. wniósł skargę na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, domagając się jego uchylenia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
W pismach z dnia 16 listopada i 9 grudnia 2015 r. K. J. odniósł się do argumentów Komendanta Wojewódzkiego Policji podniesionych w odpowiedzi na skargę oraz rozszerzył zakres skargi domagając się uchylenia postanowienia Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...], w którym organ odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w latach 1998-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 września 2009 r. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarżący K. J. domagał się od organów Policji wydania zaświadczenia potwierdzającego, że w okresie służby czynnej w Policji w latach 1989-2004, każdego roku podejmował co najmniej sześć interwencji, czynności operacyjno-rozpoznawczych, lub dochodzeniowo-śledczych w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Zaświadczenie to było mu potrzebne by mógł ubiegać się o podwyższenie emerytury.
Warunki podwyższania emerytur funkcjonariuszom Policji zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. nr 86 poz. 734 z późn. zm.). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia:
"§ 4. Emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych:
- 1) podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;
- 2) uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;
- 3) brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych, w tym ratowniczo-gaśniczych, lub bezpośrednio tymi działaniami na miejscu zdarzenia kierował - co najmniej przez 30 dni w ciągu roku;
- 4) brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi:
- a) w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. lub
- b) w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.)) - po dniu 1 września 1998 r."
Skarżący domagał się więc wydania zaświadczenia potwierdzającego, że spełnia przesłankę do podwyższenia jego emerytury wymienioną w § 4 pkt 1 w/w rozporządzenia.
Należy jednak zauważyć, że skarżący już wcześniej ubiegał się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że pełnił służbę w Policji w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia dającego podstawę do ubiegania się przed organami emerytalnymi o podwyższenie emerytury policyjnej. Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmówił wydania skarżącemu takiego zaświadczenia. Postanowienie organu I instancji zostało utrzymane w mocy postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 23/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Zaświadczenie jakiego domagał się skarżący w sprawie III SA/Kr 23/15 obejmowało więc znacznie szerszy zakres niż zaświadczenie, którego skarżący domagał się w niniejszej sprawie.
Oznacza to więc, że sprawa dotycząca wydania skarżącemu zaświadczenia o pełnieniu przez niego służby w Policji w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia została już przez Sąd rozstrzygnięta.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sad odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy w toku lub prawomocnie osądzonej jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw sądowoadministracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1077/11, LEX nr 964643).
W ocenie Sądu pomiędzy niniejszą sprawą oraz sprawą zakończoną prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 23/15 zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w obu sprawach K. J. zarzuca Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, że niewydanie mu zaświadczenia potwierdzającego, że pełnił służbę w Policji w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia dającego podstawę do ubiegania się przed organami emerytalnymi o podwyższenie emerytury policyjnej, nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa.
Nie mógł również zostać uwzględniony wniosek skarżącego zawarty w piśmie z dnia 16 listopada 2015 r. o uchylenie postanowienia Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...] oraz utrzymującego je w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. [...]. Postanowienia te były już przedmiotem skargi K. J., która została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 1043/09.
W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy sprawy, w której zapadł już prawomocny wyrok, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. ją odrzucił.