Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 listopada 2009r. M. D. wniosła skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 12 stycznia 2004r. Nr [...] w sprawie zasad użytkowania i ochrony przestrzeni publicznej historycznego zespołu Miasta. W treści skargi skarżąca opisała swoje bezskuteczne próby uzyskania zgody na prowadzenie sprzedaży obwarzanków w różnych częściach A. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta – Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wniósł o odrzucenie skargi z powodu nie poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Odpowiadając na wezwanie Sądu o wykazanie, że poprzedziła wniesienia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia, skarżąca wyjaśniła w piśmie z dnia 12 marca 2010r., że zwracała się z prośbą do Prezydenta Miasta i władz Miasta o rozpatrzenie jej prośby, ale otrzymała odpowiedź, która jej niesatysfakcjonowała. Stwierdziła również, że wniosła skargę na powyższe zarządzenie Prezydenta Miasta, gdyż w Urzędzie Miasta otrzymała informację, że jest taka możliwość. Skarżąca podniosła, że zaskarżone zarządzenie nie jest stosowane wobec wszystkich osób, a tylko niektórych, a w szczególności wobec niej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Natomiast zgodnie z brzmieniem przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.): "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Warunkiem zatem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zarządzenie organu gminy jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowane zarządzenie, do usunięcia naruszenia. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia umożliwia zaskarżenie zarządzenia do sądu administracyjnego.
W przedmiotowej sprawie powyższy warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia nie został spełniony. Skarżąca wprawdzie oświadczyła, że zwracała się z prośbą do Prezydenta Miasta i władz Miasta o rozpatrzenie jej prośby, ale nie wskazała o jakie konkretnie pismo chodzi. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż skarżącej chodziło o pismo z dnia 28 października 2009r. zaadresowane "Do Prezydenta i Władz Miasta", które jest ostatnim pismem skarżącej poprzedzającym wniesienie skargi. Z pisma tego nie wynika jednak, że jest ono wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego, bowiem w jego treści brak jest jakiejkolwiek wzmianki o zaskarżonym zarządzeniu Prezydenta Miasta Nr [...]. Skarżąca nie wniosła w nim o uchylenie lub zmianę zaskarżonego zarządzenia, a jedynie opisała swoje starania o uzyskanie zgody na prowadzenie sprzedaży obwarzanków w różnych częściach A. W aktach sprawy brak jest również jakiegokolwiek innego dokumentu, którego treść pozwalałaby przyjąć, że jest on wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Wobec zatem brzmienia powołanych powyżej przepisów, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że skarżąca nie spełniła przesłanki warunkującej skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego jej środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.