Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony radca prawny, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenas A. G. – K. reprezentowała stronę w postepowaniu I instancji przed tut. wojewódzkim sądem administracyjnym za co otrzymała stosowne wynagrodzenie (k. 75). Następnie sporządziła i wniosła skargę kasacyjną w treści której sformułowała m.in. wniosek o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na podstawie art. 250 ppsa (k. 92).
Rzeczona nie brała udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 127 – protokół).
Wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1647/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną, bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy (k. 128).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wobec tego, że skarga kasacyjna została wniesiona 12 maja 2015 r. więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
Skoro jednak w realiach rozstrzyganego przypadku radca prawny nie złożyła takiego oświadczenia, to nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej.
Brak było podstaw, aby wzywać radcę prawną do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca radcy prawnego nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa.
Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z osnowy wniosku "o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na podstawie art. 250 ppsa". Pomijając, że wniosek pochodzi od profesjonalisty, działanie takie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione.
Z tych przyczyn orzeczono więc jak w sentencji.