Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. J. N. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Na jego uzasadnienie skarżący podał, że "w chwili obecnej po przeszło pięciu latach od przeprowadzenia kontroli traci on jedyne źródło utrzymania siebie oraz rodziny", a ponadto zasygnalizował, że "ewentualne uwzględnienie skargi stanie się przyczyną powstania po stronie skarżącego roszczenia odszkodowawczego z racji utraconego zarobku".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przytoczonej regulacji chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205).
Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II GZ 313/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd może zatem udzielić skarżącemu tzw. "ochrony tymczasowej", która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Należy przy tym podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu (zob. postanowienia NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OZ 358/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.).
Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, by w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodziło niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności skarżący – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – nie wskazał na czym miałaby polegać znaczna szkoda, jaka mogłaby wystąpić w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie podniesiono, czy wykonanie tej decyzji doprowadzi skarżącego do utraty jedynego źródła utrzymania czy też tylko jednego z potencjalnych źródeł dochodów, czy posiada oszczędności albo czy nie osiąga dochodów z innych źródeł (w tym czy jest jedynym żywicielem rodziny itp.). W zupełności skarżący nie wyjaśnił, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a jeśli tak, to na czym owa trudność miałaby polegać. W istocie zatem uzasadnienie rozpoznawanego wniosku sprowadzono do gołosłownych twierdzeń o dolegliwości, jaką skarżący spodziewa się odczuć w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. W żaden jednak sposób nie wykazano by taka dolegliwość przewyższała zwykłe następstwa wykonania decyzji tego typu, co zaskarżona decyzja, ani też nie sprecyzowano, w jaki sposób mogłaby przebiegać.
Wobec powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oddalono na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a.