Uzasadnienie
W dniu 1 grudnia 2014r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek skarżącego G. P. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Skarżący otrzymuje zasiłek stały z MOPS w wysokości 529 zł. Skarżący podał, że choruje, a na lekarstwa wydaje miesięcznie ok. 100 zł. Skarżący mieszka w hotelu robotniczym i za pokój płaci 620 zł za miesiąc. Otrzymuje pomoc finansową z Caritasu, Arcybractwa [...] i Wspólnoty [...]. Skarżący podał, że jest właścicielem piętra w starej kamienicy, jednak czynsz zajął komornik na poczet zaległości alimentacyjnych w wysokości 150 tys. zł.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2015r., sygn. akt III SA/Kr 152/14 referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata, gdyż skarżący nie przedstawił wszystkich danych i dokumentów opisujących jego sytuację materialną mimo, że po analizie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i WSA w Krakowie, wydanych w jego licznych sprawach, powinien wiedzieć co należy dołączyć do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy powołał się przy tym na postanowienia NSA z dnia 4 lipca 2014r., sygn. akt I OZ 512/14 i I OZ 514/14, w których oświadczenia skarżącego co do jego sytuacji materialnej uznano za niewiarygodne, gdyż jego deklarowane wydatki przekraczały zadeklarowane dochody, a wskazana pomoc instytucji charytatywnych nie miała charakteru stałego.
Od powyższego postanowienia referendarza sądowego skarżący wniósł sprzeciw, w którym zarzucił referendarzowi podawanie nieprawdy i naruszenie art. 252 § 1 i 2 oraz art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wyjaśnił, iż otrzymuje pomoc finansową z Arcybractwa [...], z Caritasu, od fundacji Wspólnota [...] oraz systematyczną pomoc żywnościową i odzież z darów unijnych z Caritasu oraz od kolegi, który mieszka na wsi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności:
"Art. 245. § 1. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
§ 2. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
§ 3. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego."
"Art. 246. § 1. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny."
Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem stronom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W ocenie Sądu skarżący wykazał, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż z treści złożonego przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego jest bardzo trudna. Jest on osobą samotną, niepełnosprawną, cierpiącą na przewlekłe schorzenia. Korzysta z pomocy społecznej oraz takich instytucji jak Caritas Archidiecezji [...], Arcybractwo [...], czy fundacji Wspólnota [...]. Jego jedynym dochodem jest zasiłek stały z MOPS w wysokości 529 zł. Wnioskodawca nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Dochody z najmu nieruchomości, której skarżący jest współwłaścicielem, zostały zajęte przez komornika na spłatę zadłużenia alimentacyjnego.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz treść art. 246 § 1 p.p.s.a i art. 260 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.