Uzasadnienie
Skarżąca w sporządzonej skardze zawarła wniosek "o zwolnienie jej od kosztów opłaty od skargi i kosztów sądowych w tym postępowaniu"
Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r. poinformowano skarżącą, że jest zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 §1 pkt. 1 lit. a) wzywając ją jednocześnie o stanowcze oświadczenie czy w związku z tym podtrzymuje zawarty w skardze wniosek w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne.
Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sprawę opatrzono symbolem "6329" (por. załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych). W konsekwencji uznania, że skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków – rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Okoliczność, że wniosek nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem gdy z góry wiadomo, że rozpoznanie wniosku zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne, bo wniosek dotyczy sprawy, w której strona nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie formularza PPF. Działanie takie nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.
Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji.