Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 3 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1547/14

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2013 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego J. C. kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżący J. C., prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A" J. C. Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia 3.09.2012 r. inspektor transportu drogowego przeprowadził kontrolę w przedsiębiorstwie skarżącego pod kątem przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Kontrolą objęto okres od dnia 1 października 2012 r. do 31 maja 2012 r. W toku czynności kontrolnych pod kątem czasu pracy kierowców poddano analizie 4 kierowców S. F., Ł. P., M. P. oraz J. C. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia 18 września 2012 r.

Pomimo tego, że pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r. skarżący został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia kontroli i wezwany do przedstawienia konkretnych dokumentów, a w dniu 7 września 2012 r. skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem odbiór upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, do dnia 18.09.2012 r., tj. do ostatniego dnia kontroli nie okazano następujących dokumentów:

1. - wypisów z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy,
2. - kserokopii dowodów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wraz z dokumentami potwierdzającymi prawo do dysponowania pojazdami, jeżeli pojazdy te nie są zarejestrowane na przedsiębiorcę tylko na osoby trzecie,
3. - wykazu przyczep/naczep wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych, oraz dokumentami potwierdzającymi prawo do dysponowania pojazdami, jeżeli pojazdy te nie są zarejestrowane na przedsiębiorcę tylko na osoby trzecie,
4. - wykazu innych pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy (w tym pojazdów o dmc poniżej 3,5 tony), nie zgłoszonych do licencji,
5. - dokumentów kierowcy J. J. w postaci umowy o pracę, badań lekarskich i psychologicznych, zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie przewozu rzeczy, prawo jazdy.

Dokumenty dotyczące kierowcy J. J., tj. zaświadczenie o spełnieniu wymogów art. 39a ustawy o transporcie drogowym, zaświadczenie o ukończeniu kursu dokształcającego dla kierowców przewożących rzeczy, zaświadczenie lekarskie orzeczenie psychologiczne skarżący okazał w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto analiza dokumentów okazanych w trakcie kontroli wykazała, iż w okresie 1.01 - 31.05.2012 r. skarżący wykonywał transport drogowy pojazdami, które nie zostały zgłoszone do licencji nr [...]. Były to pojazdy o nr rej. [...], [...] oraz [...] kierowane przez S. F. i M. P. Dodatkowo:

1. - w 6 przypadkach stwierdzono skrócenie przez kierowców dziennego okresu odpoczynku,
2. - w 4 przypadkach stwierdzono przekroczenie przez kierowców dziennych okresów prowadzenia pojazdów,
3. - w 10 przypadkach stwierdzono przekroczenie przez kierowców maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów bez przerwy,
4. - w 2 przypadkach stwierdzono, że wykresówki nie odzwierciedlają w pełni aktywności kierowców,
5. - w 6 przypadkach stwierdzono nieudokumentowanie przez skarżącego pełnej aktywności kierowców w postaci wykresówek i innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu,
6. - w 4 przypadkach stwierdzono używanie przez kierowców więcej niż jednej tarczy w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu rozliczeniowego,
7. - w 3 przypadkach stwierdzono okazanie do kontroli tarcz nie zawierających wszystkich wymaganych danych,
8. - w 4 przypadkach stwierdzono okazanie do kontroli wykresówek, na których nie zarejestrowano aktywności kierowcy jak również przebytej drogi.

Decyzją z dnia [...] 2012 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia uznał, że:

1. - za nie przedstawienie przez skarżącego żądanych przez organ dokumentów kara wynosi 10 000 zł na podstawie Lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako niepodanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części,
2. - za wykonywanie transportu drogowego pojazdami, które nie zostały zgłoszone do licencji nr [...] kara wynosi 800 zł na podstawie Lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 w wymaganym terminie,
3. - za skrócenie przez kierowców dziennego okresu odpoczynku kara wynosi 2400 zł na podstawie Lp. 5.3, 5.3.1. i 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (100 zł) oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (200 zł),
4. - za przekroczenie przez kierowców maksymalnych dziennych czasu prowadzenia pojazdów kara wynosi 600 zł na podstawie Lp. 5.1, 5.1.1. i 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (100 zł) oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (200 zł),
5. - za przekroczenie przez kierowców maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów bez przerwy kara wynosi 9500 zł na podstawie Lp. 5.2, 5.2.1. i 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut (150 zł) oraz za każdą następne rozpoczęte 30 min (200 zł),
6. - za używanie przez kierowców więcej niż jednej tarczy w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu rozliczeniowego kara wynosi 800 zł na podstawie Lp. 6.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 – godzinnego okresu,
7. - za brak wszystkich wymaganych danych okazanych do kontroli tarczach kara wynosi 150 zł na podstawie Lp. 6.3.6., 6.3.6.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów (50 zł za brak każdej danej),
8. - za stwierdzenie wykresówek, na których nie zarejestrowano aktywności kierowcy jak również przebytej drogi kara wynosi 5000 zł na podstawie Lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,
9. - za stwierdzenie, wykresówek które nie odzwierciedlają w pełni aktywności kierowców kara wynosi 600 zł na podstawie Lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako okazanie podczas kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy (300 zł za każdą wykresówkę),
10. - za nieudokumentowanie przez skarżącego pełnej aktywności kierowców w postaci wykresówek i innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kara wynosi 3500 zł na podstawie Lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonującym naruszenie określone jako nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (500 zł za każdą wykresówkę).

Odnosząc się do uchybienia związanego z niepoddaniem się lub uniemożliwieniem kontroli w całości lub części organ podniósł, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenie w przedsiębiorstwie kontroli w części objętej zakresem nie przedłożonych dokumentów. W szczególności niemożliwym było ustalenie i skontrolowanie posiadanego taboru samochodowego jak również sprawdzenia, czy wypisy z licencji odpowiadają liczbie posiadanych pojazdów. Uniemożliwiło to także organowi kontrolnemu ustalenie, czy strona wywiązuje się z obowiązku przewidzianego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym. Organ podniósł, że na podstawie art. 55 i 72 ustawy o transporcie drogowym skarżący miał obowiązek przedstawienia żądanych dokumentów, a organ miał prawo ich żądać.

Odnośnie stwierdzonych naruszeń w zakresie przekroczenia przez kierowców dziennych okresów prowadzenia pojazdów, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazd bez przerwy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku, nieuzasadnionego użycia przez kierowców więcej niż jednej tarczy w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu rozliczeniowego, braku w okazanych wykresówkach przepisowych wpisów organ pierwszej instancji nie uwzględnił argumentacji skarżącego, który stwierdził, że całkowitą odpowiedzialność za ich popełnienie ponoszą kierowcy, tymczasem skarżący nie ponosi za nie odpowiedzialności albowiem spełnia przesłanki ekskulpujące określone w art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym. Organ stwierdził, że co prawda skarżący przeprowadzał kierowcom szkolenia z zakresu obowiązujących przepisów oraz spotkania indywidualne, jednak sam zapytany o obowiązujące normy nie podał prawidłowych odpowiedzi.

Ponadto dodano, że dotychczas stosowany przez skarżącego system upomnień czy nagan za stwierdzone naruszenia nie był skuteczny ponieważ kierowcy wielokrotnie dopuszczali się stwierdzonych naruszeń przez co stwierdzono, że skarżący mógł przewidzieć powtarzające się naruszenia. Dlatego też stwierdzono, że nie ma podstaw do zastosowania w sprawie art. 92 b i 92 c.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że

1. - nie jest zasadny zarzut uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli albowiem wykaz pojazdów zgłoszonych do licencji skarżący przedłożył w piśmie wyjaśniającym, a nadto podniósł, że organ mógł zweryfikować informacje wynikające z żądanych pism w inny sposób,
2. - odnośnie nie przedstawienia wykazu pojazdów o masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony skarżący podniósł, że kontrola nie obejmowała tego typu pojazdów,
3. - odnośnie nieprzedstawienia żądanych dokumentów kierowcy J. J. skarżący podniósł, że w okresie objętym kontrolą kierowca ten nie wykonywał przewozów,

Wobec powyższego skarżący stwierdził, że nie uniemożliwił przeprowadzenia kontroli, dowodem czego jest min. podpisany protokół z przeprowadzonej kontroli.

Skarżący podniósł, że na podstawie art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia w postaci zakresie przekroczenia przez kierowców dziennych okresów prowadzenia pojazdów, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazd bez przerwy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku. Zdaniem skarżącego dochował on obiektywnie możliwej staranności aby działalność była prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami natomiast za stwierdzone naruszenia wyłączną odpowiedzialność ponoszą kierowcy, którzy się ich dopuścili.

Decyzją z dnia 16 października 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołując właściwe przepisy prawa oraz odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i brak wskazania, którym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a które uznał za udowodnione.

W ocenie skarżącego doszło także do:

1. - naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o Transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i wezwanie do przedstawienia do kontroli dokumentów dotyczących pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy,
2. - obrazy art. 92 b oraz art. 92 c ww. ustawy poprzez ich niezastosowanie pomimo wykazania przez skarżącego właściwej organizacji i dyscypliny pracy,
3. - naruszenia art. 92 a ust. 1, 3, 6 oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do cyt. ustawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty skargi nie są zasadne.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414).

Zdaniem Sądu organy administracyjne obu instancji trafnie w tej sprawie przyjęły, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenia kontroli w części, a zatem zaistniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Sąd uznał także za zasadne przyjęcie, że w sprawie nie ma podstaw do zastosowania względem skarżącego art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym. Zatem biorąc pod uwagę wszystkie stwierdzone w toku kontroli naruszenia właściwie nałożono na skarżącego karę 15000 zł w zgodzie z treścią art. 92 a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Podkreślić należy, że w zasadniczej mierze stan faktyczny sprawy nie był sporny. Skarżący zakwestionował natomiast ocenę dokonaną przez organy w zakresie uznania, że brak przestawienia wszystkich żądanych dokumentów doprowadziło do uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w części oraz uznania, że skarżący nie wykazał jakoby w jego przypadku mogły znaleźć zastosowanie art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części Sąd stwierdza, ze jest on niezasadny.

Stosownie do art. 72 ustawy o transporcie drogowym kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;

umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

Zgodnie natomiast z art. 55 ustawy o transporcie drogowym, inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do:

wstępu do pojazdu;

kontroli dokumentów;

1a) kontroli karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa;

2a) kontroli zainstalowanych w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografu cyfrowego;

1. 3. kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,
2. 4. kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego;
3. 5. żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;
4. 6. wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność.

W korelacji z powyższymi przepisami pozostaje cytowany wyżej Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Sądu dokumenty, o które został wezwany, a których nie przedłożył skarżący miały bez wątpienia związek z przedmiotem kontroli, a zatem stosownie do cytowanych wyżej przepisów skarżący miał obowiązek je przedłożyć, a organ był uprawniony do ich żądania.

Sąd nie podziela argumentacji skarżącego, że w zakresie części żądanych dokumentów (wypisów z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, kserokopii dowodów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wraz z dokumentami potwierdzającymi prawo do dysponowania pojazdami, jeżeli pojazdy te nie są zarejestrowane na przedsiębiorcę tylko na osoby trzecie, wykazu przyczep/naczep wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych oraz dokumentami potwierdzającymi prawo do dysponowania pojazdami, jeżeli pojazdy te nie są zarejestrowane na przedsiębiorcę tylko na osoby trzecie, organ miał możliwość ustalenia zawartych w nich informacji w drodze innych czynności niż kontrolne dlatego, jako wywiódł skarżący kontrola, w tym zakresie była możliwa.

Sąd stwierdza, że cele i forma przeprowadzania kontroli jest skrupulatnie określona przez przepisy prawa. Jak zacytowano wyżej jasno zostały wyartykułowane uprawienia organu i obowiązki kontrolowanego w tym zakresie. Dlatego też nie jest uprawnione kwestionowanie skarżącego zasadności wezwania go do przedłożenia przedmiotowych dokumentów jeżeli tylko zawierały one dane związane z przedmiotem kontroli. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Brak przedstawienia ww. dokumentów doprowadziło bowiem do uniemożliwienia kontroli w części. W szczególności nie można było przeprowadzić kontroli w zakresie posiadanych przez przedsiębiorcę przyczep i naczep jak również prawa do dysponowania nimi.

Nie można było też przeprowadzić kontroli w zakresie prawa do dysponowania pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Tymczasem zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku o udzielenie licencji dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: markę, typ, rodzaj, przeznaczenie, numer rejestracyjny, numer VIN, wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Słusznie zatem stwierdził organ, że miał prawo zażądać od strony dokumentacji dotyczącej posiadanego taboru samochodowego jak również okazania wypisów z licencji odpowiadających liczbie posiadanych pojazdów.

Ponadto zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca obowiązany jest zgłaszać organowi wydającemu licencję zmiany danych, o których mowa w art. 8 ww. ustawy. Poprzez nieokazanie przez stronę części dokumentacji organ kontrolny nie był w stanie ustalić, czy strona wywiązuje się z obowiązku przewidzianego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym.

Sąd nie podzielił też stanowiska skarżącego, że bezzasadnym było wzywanie o dokumenty dotyczące kierowcy J. J. skoro w okresie objętym kontrolą nie był on dopuszczony do wykonywania przewozów. Sąd podkreśla, że art. 39 a ustawy o transporcie drogowym określa szereg wymogów jakie powinien spełniać kierowca. Tymczasem kontrola w przedsiębiorstwie skarżącego została przeprowadzona w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzegania przepisów ruchu drogowego. Tym samym skoro ww. kierowca był pracownikiem skarżącego w okresie objęty kontrolą nie ma znaczenia fakt, że nie wykonywał on w tym czasie przewozów.

Podobnie przedstawia się kwestia wezwania skarżącego o przedstawienie wykazu innych pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy (w tym pojazdów o dmc poniżej 3,5 tony), nie zgłoszonych do licencji. Sądowi wiadome jest, że pojazdy o DMC poniżej 3,5 tony nie podlegają ustawie o transporcie drogowym oraz rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85. Niemnie jednak nie można zgodzić się ze skarżącym, że żądanie przedłożenia dokumentacji w zakresie powyższych pojazdów było bezprzedmiotowe albowiem było to konieczne ustalenia rozmiaru całości taboru przedsiębiorstwa skarżącego.

Sąd podkreśla, że organ jest zobowiązany działać na podstawie przepisów prawa. Tymczasem wymóg uzyskania takiej informacji wynika z załącznika nr 2 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2009 r., Nr 145, poz. 1184).

Z powyższego wynika, że skarżący swoim działaniem uniemożliwił przeprowadzenie kontroli w części przez co wypełnił znamiona określone w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stąd też organ miał podstawy do nałożenia na skarżącego kary w wysokości 10 000 zł.

Na marginesie jedynie Sąd nadmienia, że materiał dowodowy sprawy nie wskazuje aby istniały jakiekolwiek przeszkody w przedstawieniu żądanych przez organ dokumentów w pełnym zakresie. Co więcej skarżący korzystający z pomocy kancelarii prawnej był w pełni świadomy tego obowiązku i miał możliwość go wykonać. Wynika z powyższego, że jedyną przeszkodą w przedstawieniu żądanych danych był brak dobrej woli skarżącego.

Odnosząc się natomiast do kwestii wykazania przez skarżącego, że wobec stwierdzenia szeregu naruszeń szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, zachodzą względem niego przesłanki do zastosowania art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, Sąd w pełni podzielił stanowisko organów. Dla zachowania porządku rozważań w tym zakresie zasadnym jest pierwszym rzędzie zacytowanie treści przywołanych wyżej przepisów. Zgodnie zatem z treścią art. 92 b ust. 1-2 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1. 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:
2. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,
3. a. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,
4. b. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia l lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, póz. 1086 i 1087);
5. 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt l lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. l, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Zgodnie natomiast z art. 92 c ust. l ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. l, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1. 1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2. 2. za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Skarżący podniósł w skardze, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiającą kierowcom przestrzeganie przepisów. Przeprowadzał on szkolenia grupowe i indywidualne, a za stwierdzone naruszenia udzielał kar upomnienia lub nagany. W żaden sposób nie uzależniał wynagrodzenia kierowców od ilości przewiezionych rzeczy lub przejechanych kilometrów. Skarżący podniósł też, że kierowcy dopuścili się naruszeń wbrew jego woli, co zostało przez kierowców potwierdzone w złożonych zeznaniach. Zdaniem skarżącego nie miał on wpływu na powstanie zaistniałych naruszeń i nie mógł ich przewidzieć.

Sąd podkreśla, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Stosownie do treści art 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących.

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że organ miał podstawy do przyjęcia, iż względem skarżącego nie zachodzą przesłanki pozwalające na zastosowanie ww. przepisów. Nie ma wątpliwości, że skarżący podejmował próby zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy jednak z całą pewnością nie można je uznać za skuteczne. Sąd w pełni podziela argumentację organów, z której wynika, że fakt przeszkolenia kierowcy z zakresu czasu pracy kierowców czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie nie świadczy o tym, że wykonywanie przewozów drogowych w przedsiębiorstwie było prawidłowo zorganizowane. Słusznie wskazał organ, że skarżący nie wykazał, aby zlecał kierowcom zadania do wykonania w sposób umożliwiający przestrzeganie norm czasu pracy.

Sąd podkreśla ponadto, że przeprowadzona kontrola wykazała znaczną powtarzalność stwierdzonych naruszeń. Jednocześnie skarżący regularnie odbierał wykresówki od pracowników i korzystając z usług profesjonalnej firmy był w stanie monitorować znajdujące się na nich zapisy, uwidaczniające popełnione uchybienia. Wynika z tego, że skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku nie był w stanie zorganizować pracy kierowcom w sposób, który umożliwiłby wykonywanie przewozów w poszanowaniu przepisów prawa i wyeliminowanie powtarzających się naruszeń. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że uchybień tych nie mógł przewidzieć i nie miał na nie wpływu.

Skarżący będący profesjonalistą i osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie miał bezpośredni wpływ na dobór kardy i z faktu powtarzającego się popełniania stwierdzonych uchybień powinien wyciągać konsekwencje, które doprowadziłyby do funkcjonowania jego przedsiębiorstwa w poszanowaniu wszelkich przepisów prawa obowiązujących w tym zakresie.

W ślad za organem II instancji Sąd nadmienia jedynie, że zgodnie z art. 92 ust. 1 i 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za naruszenie tych przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca i kierowca, a zatem nie ma znaczenia fakt, że względem poszczególnych kierowców zostały skierowane wnioski o ukaranie czy też nawet zapadły wyroki.

Sąd nie dopatrzył się także zarzucanego w skardze naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Organy działając w poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, czemu dały wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięć obu instancji. Sąd podkreśla, że wspomniane uzasadnienia obu decyzji zostały sformułowane w sposób czytelny i bardzo precyzyjny zarówno pod kątem stanu faktycznego jaki i prawnego. Sąd nie stwierdził też żadnych uchybień w kwestii zakwalifikowania stwierdzonych naruszeń do odpowiednich przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz wysokości wymierzonych kar.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.