Uzasadnienie
Skarżący T. B. w swojej skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 kwietnia 2011r. znak: [...] zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 lutego 2012r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wniosek o wstrzymanie nie zawierał żadnego uzasadnienia. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 czerwca 2012r. sygn. akt II GZ 215/12 oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie WSA w Krakowie.
W dniu 3 sierpnia 2012r. skarżący złożył ponowny wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że w bieżącym roku jego sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu z powodu wzrostu cen paliwa oraz wprowadzenia poboru opłat elektronicznych dla podmiotów wykonujących transport drogowy. Skarżący wskazał na swoje zobowiązania wynikające z umów leasingowych i kredytowych, przedstawiając kserokopie dokumentów potwierdzających wysokość tych zobowiązań. Podkreślił też, że jego firma jest w bardzo złej sytuacji finansowej i dlatego nie jest w stanie uiścić kary nałożonej zaskarżoną decyzją w całości w bieżącym roku.
Przedstawione wyżej okoliczności oraz treść wniosku z dnia 3 sierpnia 2012r. wskazują, że wskazują, że skarżący domaga się zmiany postanowienia WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2012r. o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z art. 61 § 4 ppsa postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Jak wyjaśniono w uzasadnieniu postanowienia WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2012r., którym odmówiono wstrzymania zaskarżonej decyzji, instytucja wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji ma charakter wyjątku od reguły i to do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa faktycznie zaistnieją.
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku skarżącego, należy podkreślić, że to wnioskodawca powinien przedstawić dane, na podstawie których Sąd byłby w stanie ocenić, czy sytuacja skarżącego rzeczywiście jest tego rodzaju, że nie jest on w stanie uiścić nałożonej kary bez wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże w ocenie Sądu skarżący jedynie w sposób ogólny powołał się na trudną sytuację finansową. Treść wniosku i załączonych do niego dokumentów potwierdzających obciążenia skarżącego z tytułu umów leasingowych i kredytowych wskazuje na to, że skarżący podał fragmentaryczne dane dotyczące swojej sytuacji finansowej.
Skarżący ograniczył się bowiem do wskazania istniejących obciążeń finansowych, lecz w żaden sposób nie przedstawił wysokości posiadanych przez siebie środków finansowych. Oczywistym jest, że dopiero zestawienie aktywów i zobowiązań skarżącego dawałoby podstawę do oceny, czy zachodzą postawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 ppsa. Z powyższego wynika, że skarżący nie wykazał, aby miała miejsce zmiana okoliczności mających znaczenie dla oceny, czy zachodzą przesłanki do decydujące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w stosunku do okoliczności, które były podstawą wydania postanowienia WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2012r.
Skoro więc skarżący, na którym spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – w tym w szczególności wykazania, że nastąpiła zmiana okoliczności, o których mowa wyżej, nie wywiązał się z tego obowiązku, Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do zmiany postanowienia z dnia WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2012r.
Odnośnie twierdzenia skarżącego, że nie jest w stanie uiścić nałożonej kary "w całości w bieżącym roku", wyjaśnić trzeba, że w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd nie jest uprawniony do orzekania o rozkładaniu nałożonej kary na raty, gdyż tego rodzaju kroki mogą być podejmowane w toku postępowania egzekucyjnego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 4 i 5 ppsa.