Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 7 lipca 2014r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r., znak [...] zmieniające dane zawarte w zgłoszeniu celnym do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD [...] z dnia 25 lutego 2011r. w ten sposób, że pole 44 (dodatkowe informacje): jest 071V=+1500,00 1DK7-FV/140/2011, a winno być 071V=+3000,00 1DK7-FV/140/2011, FV/147/2011.
Powyższe postanowienia zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny ustalony przez organy celne:
W dniu 25 lutego 2011 r. skarżąca B. R. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa A B. R. z B, działająca za pośrednictwem Agencji Celnej nr [...] D Sp. z o. o. z siedzibą w K, na podstawie dokumentu SAD [...] dokonała zgłoszenia celnego do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towaru opisanego w zgłoszeniu jako obuwie dziecięce z podeszwami zewnętrznymi i cholewkami z tworzywa sztucznego (13.320 par).
Do przedmiotowego zgłoszenia celnego została dołączona m.in. deklaracja wartości celnej, faktura handlowa nr [...] z dnia 21 stycznia 2011, opiewającą na kwotę 3.996,00 USD (na warunkach CIF H wg Incoterms 2000), packing list, morski list przewozowy nr [...] wystawiony w dniu 25 października 2011r., list przewozowy CMR nr [...] wystawiony w H w dniu 24 lutego 2011r., fotokopia faktury VAT nr [...] z dnia 24 lutego 2011r. wystawiona za usługę transportową ww. towaru na trasie H - C na kwotę 1.500,00 zł (towar przewożony w kontenerze nr [...]).
Towar został zwolniony do wnioskowanej procedury
W wyniku kontroli celnej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w B w firmie skarżącej ujawniono zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów fakturę z tożsamym numerem i datą, jak faktura transportowa załączona do ww. zgłoszenia celnego oraz drugą, także zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów, fakturę wystawioną w dniu 25 stycznia 2011 r., nr [...]. Obie faktury opiewały na tę samą kwotę 1.500,00 zł, wystawione były przez tego samego przewoźnika, tj. D Sp. z o. o. z siedzibą w S, dotyczyły przewozu kontenera o tych samych numerach identyfikacyjnych, tj. [...], na tej samej trasie przewozu z H do miejscowości C. Różnica między tymi fakturami polegała na różnych ich numerach i datach wystawienia oraz na tym, że druga z faktur ujawniona w trakcie kontroli w firmie skarżącej, pomimo że została zaewidencjonowana w księgach rachunkowych, nie została przedstawiona organowi celnemu wraz ze zgłoszeniem celnym w dniu [...] 2011r.
W wyniku ustaleń pokontrolnych stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zadeklarowanych w polu 44 przedmiotowego dokumentu SAD kosztów transportu, gdzie pod kodem 071V wskazano koszty transportu na łączną kwotę 1.500,00 zł.
Stwierdzone nieprawidłowości zostały opisane w Protokole kontroli nr [...] z dnia 28 grudnia 2012r.
Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń kontroli, nie wniosła zastrzeżeń, ani wyjaśnień do ww. protokołu.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego, postanowieniem znak [...] z dnia [...] 2013 r., wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego, a następnie w dniu [...] 2014 r. wydał postanowienie znak [...], którym zmienił nieprawidłowe dane zawarte w przedmiotowym zgłoszeniu celnym.
Organ celny w pozycji 1 dokumentu SAD, w polu 44 zamiast zadeklarowanych kosztów 071V=+1.500,00 zł, ustalił koszty określone jako 071V=+3.000,00 zł.
W ocenie organu I instancji, przewozu towarów w kontenerze nr [...] dokonano transportem drogowym z H (Niemcy) do W w Polsce za kwotę łączną 3000,00 zł, zgodnie z fakturami [...] z dnia 24 lutego 2011r. i [...] z dnia 25 lutego 2011r., wystawionymi przez firmę D Sp. z o.o.. Przewozu towaru na całej trasie jako podwykonawca dokonała firma Usługi Transportowe J J. K. za kwotę 1.845 zł – faktura VAT nr [...] z dnia 28 lutego 20112r. wystawiona na rzecz firmy D Sp. z o.o.
W świetle wyjaśnień przewoźnika oraz importera, przewozu ww. kontenera dokonano na trasie H – W, bez przeładunku w C; nie było wystawionej innej faktury na odcinku C – W. W związku z powyższym – w ocenie organu - należało dokonać zmian w zgłoszeniu celnym uwzględniające powyższe okoliczności.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art.120, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749) i wniosła o jego uchylenie i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Skarżąca podniosła, że pomimo iż przepisy Ordynacji podatkowej nakładają na organy podatkowe obowiązki wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w niniejszej sprawie organ celny w prowadzonym postępowaniu oparł się jedynie na pisemnym oświadczeniu przewoźnika, bez wnikliwej analizy dokumentów, a w szczególności bez uwzględnienia okoliczności, że druga faktura została wystawiona pomyłkowo (co wynikało z przesłuchania P. G. z firmy D Sp. z o. o.).
Dyrektor Izby Celnej utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i organ I instancji dokonał prawidłowej zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] z dnia [...] 2011 r.
W niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony w oparciu o analizę dokumentacji finansowo - księgowej firmy skarżącej,w której ujawniono zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów fakturę o numerze [...] z dnia 25 lutego 2011r., wystawioną przez D Sp. z o. o. z siedzibą w S. Przedmiotowa faktura wystawiona była na firmę skarżącej tj. F.H. A z siedzibą w B, za usługę transportową na odcinku H - C, za transport kontenera nr [...]. Faktura ta dotyczyła zgłoszenia celnego z dnia [...] 2011r., nr [...].
W ocenie organu odwoławczego, faktura zadeklarowana w ww. zgłoszeniu celnym tj. nr [...] z dnia [...] 2011r., jak i faktura ujawniona w wyniku kontroli w firmie skarżącej tj. nr [...] z dnia [...] 2011r. – obie zaewidencjonowane w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów – dokumentowały koszty transportu towaru poniesione na terenie Wspólnoty do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju.
Przedmiotem analizy organu celnego były również dokumenty dołączone do zakwestionowanego zgłoszenia celnego, m.in. list przewozowy CMR z dnia 24 lutego 2011 r. wystawiony przez firmę Usługi Transportowe J J. K., Ł, ul. N, w którym w polu 3 "Miejsce przeznaczenia (miejscowość, kraj)" nie dokonano żadnych wpisów, natomiast w polu 2 (odbiorca) widniały dane adresowe firmy skarżącej tj. Firmy Handlowej A B. R. w B.. Analizie poddano także kserokopię faktury VAT z dnia 24 lutego 2011 r. nr [...].
W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że przewóz towaru objętego zakwestionowanym zgłoszeniem celnym został wykonany przez podwykonawcę usługi transportowej tj. firmę Usługi Transportowe J J. K. na trasie H – C; rozliczenie tej usługi nastąpiło na podstawie faktury przewozowej z dnia 28 lutego 2011r., nr [...] na kwotę 1.845,00 zł (w tym VAT 345,00 zł).
W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, uzasadniona była zmiana zapisów w dokumencie SAD w zakresie kosztów transportu towaru poniesionych przez importera do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju (kod 071V). I tak w pozycji 1 SAD, w polu 44 zamiast zadeklarowanych kosztów 071 V=+1.500,00 należało przyjąć koszty określone jako 071V=+3.000,00.
Ponadto Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że ustalenie kosztów transportu jest jednym z elementów podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług w imporcie.
Dla poprawnej kalkulacji podatku koniecznym jest uwzględnienie składników wymienionych w art. 29 ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2004.535). Z przepisu tego wynika, że podstawa opodatkowania importu towarów obejmuje - o ile elementy takie nie zostały włączone do wartości celnej - prowizję, opakowania, transport i koszt ubezpieczenia. Dolicza się również opłaty oraz inne należności określone w odrębnych przepisach, jeżeli organy celne zostały zobowiązane do ich poboru (art. 29 ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług). Koszty dodatkowe wymienione w art. 29 ust. 15 ww. ustawy, to: prowizja, transport i ubezpieczenie, zwiększają podstawę opodatkowania, jeżeli zostały one poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.
Organ odwoławczy podniósł, że jednym z elementów podstawy opodatkowania jest transport poniesiony do miejsca przeznaczenia w kraju, przez które rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane (art. 29 ust. 15 ww. ustawy).
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, transport towaru odbywał się na obszarze Wspólnoty z H do miejscowości C. Powyższa okoliczność wynika z faktury VAT na usługę transportu wystawiona zarówno przez D Sp. z o. o., jak i faktura VAT wystawiona przez podwykonawcę tej usługi transportowej, tj. przez firmę Usługi Transportowe J J. K. z siedzibą w Ł. Organ celny przyznał, że w toku postępowania podwykonawca usługi transportowej J. K. oświadczył, że "docelowym miejscem rozładunku kontenera [...] była W., na całej trasie kontener przewożony był przez moją firmę."
Ponadto skarżąca w toku postępowania również oświadczyła, że towar był przewożony na trasie H - W. Odnosząc się do powyższego, zdaniem organu z żadnych dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania nie wynika jednak, że przewóz towaru faktycznie objął deklarowany odcinek, tj. do W. Organ ponadto podniósł, że ani J. K., ani firma D Sp. z o.o. nie wyjaśnili, dlaczego na wystawionych fakturach wskazano, że przewóz odbywał się na trasie H - C, skoro – jak twierdzili - docelowym miejscem rozładunku kontenera [...] była W. W toku postępowania nie przedstawiono dodatkowej faktury na przewóz przedmiotowego kontenera na trasie C – W. Na pytanie organu, dlaczego na ten sam przewóz wystawiono dwie faktury transportowe, Prezes Spółki D Sp. z o.o. stwierdził, że była to pomyłka w księgowaniu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności organ pierwszej instancji zasadnie – zdaniem organu odwoławczego – zmienił w dokumencie SAD w polu 44 zapisy dotyczące kosztów transportu poniesione przez skarżącą jako importera do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju i zamiast zadeklarowanych kosztów 071V =+1.500,00 -- przyjął koszty określone jako 071V=+3.000,00.
Dyrektor Izby Celnej podniósł, że ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług w imporcie uwzględnia się wartość celna towaru powiększoną o należne cło (art. 29 ust.13 ustawy), przy uwzględnieniu dodatkowych kosztów wymienionych w art. 29 ust.15 ustawy, a to prowizji, transportu i ubezpieczenia, które zwiększają podstawę opodatkowania, jeżeli zostały one poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.
Pierwszym miejscem przeznaczenia jest zdefiniowane jako miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane.
W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wykazało, że transport towaru na obszarze Wspólnoty odbywał się z Hamburga do miejscowości C, które należało uznać za pierwsze miejsce przeznaczenia na terytorium kraju w rozumieniu art.29 ust.15 ustawy.
Stan faktyczny w niniejszej sprawie wynikał z ustaleń pokontrolnych oraz ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Organ pierwszej instancji, w ocenie organu odwoławczego, nie naruszył ani przepisów materialnych, ani proceduralnych i brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Na powyższe postanowienie wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art.120, 122, 180, 187§ 1, 188 i art.145 § 2ustawy z dnia29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (DZ.U. 2012.749) oraz błędne i dowolne ustalenie stanu faktycznego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że koszty transportu ustalone przez organy celne wynikały z błędnego wystawiania faktur przez przewoźników, co nie zostało w należyty sposób wyjaśnione przez funkcjonariuszy celnych. W sprawie nie dokonano wnikliwej analizy dokumentów, nie wyjaśniono wzajemnych sprzeczności między fakturami za przewóz i oparto się jedynie na pisemnym oświadczeniu przewoźnika. Mimo, że dokument CMR zawierał braki co do miejsca przewozu towaru, organ nie przesłuchał w charakterze świadka kierowcę samochodu.
Skarżąca stwierdziła, że kwota wynikająca z faktury transportowej obejmuje również koszty transportu na trasie z C do magazynów w W. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie nie można zarzucać celowego uszczuplenia należności podatkowych w sytuacji, gdy podatek naliczony pomniejsza podatek należny, natomiast cło jest kosztem uzyskania przychodu.
Organy celne, mimo ciążących na nich obowiązków określonych w art.180, 187 § 1Ordynacji podatkowej, z obowiązków tych się nie wywiązały.
Skarżąca na poparcie swojego stanowiska powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych.
Skarżąca zarzuciła, że pomimo iż organ prowadził 20 postępowań celnych i 20 postępowań podatkowych w sprawach dotyczących 20 zgłoszeń celnych, nie połączył tych spraw do wspólnego prowadzenia, mimo iż organ celny wydał jedną decyzję dotyczącą zabezpieczenia należności podatkowych.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art.145 § 1Ordynacji podatkowej poprzez nie dopuszczenie do działania jej pełnomocnika uznając, że do każdego z 20 prowadzonych postępowań celnych i 20 postępowań podatkowych należało przedłożyć oddzielne pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów celnych skarżąca podniosła, że pełnomocnictwo ogólne złożone w organie administracji państwowej upoważnia pełnomocnika do wszelkich działań w imieniu mocodawcy. Użyte w art.137 § 3 Ordynacji podatkowej określenie " dołącza" do akt postępowania pełnomocnictwo oznacza, zdaniem skarżącej, obowiązek wykazania, że danej osobie zostało udzielone pełnomocnictwo, a także obowiązek jednoznacznego oświadczenia, że w konkretnej sprawie pełnomocnik zamierza skorzystać z tego pełnomocnictwa.
Jednokrotne złożenie pełnomocnictwa do urzędu skarbowego/celnego, obejmującego kilka/kilkanaście grup czynności, do których upoważniony jest pełnomocnik, czyni zadość dyspozycji art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie w zakresie ustaleń stanu faktycznego.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nie połączenia spraw do łącznego prowadzenia organ stwierdził, że połączenie takie jest możliwe, lecz stanowi uprawnienie organu prowadzącego postępowania, natomiast nie jest to powinnością tego organu.
Z kolei odnosząc się do zarzutu nie dopuszczenia do działania pełnomocnika organ stwierdził, że zgodnie z art.137 § 3 Ordynacji podatkowej, pełnomocnik dołącza oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy. Zdaniem organu, za akta uważa się dokumenty zebrane w toku konkretnego postępowania, opisane sygnaturą, kwalifikacja prawną i in. Dla każdej sprawy zakłada się odrębne akta. Oznacza to, że obowiązkiem pełnomocnika jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć pełnomocnictwo do akt sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa materialnego i procesowego.
Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 ww. ustawy, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca dokonała – za pośrednictwem agencji celnej - zgłoszenia celnego towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD OGL nr [...], do którego dołączyła m.in. fotokopię faktury VAT nr [...] z dnia 24 lutego 2011r. wystawioną za usługę transportową ww. towaru na trasie H - C na kwotę 1.500,00 zł (towar przewożony w kontenerze nr [...]). Bezsporną jest również w sprawie okoliczność, że funkcjonariusze celni w trakcie kontroli przeprowadzonej w firmie skarżącej ujawnili zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów fakturę wystawioną w dniu 25 stycznia 2011 r., nr [...] opiewającą na tę samą kwotę, co faktura dołączona do zgłoszenia celnego. Istotne jest, że obie faktury zostały wystawione przez tego samego przewoźnika, tj. D Sp. z o. o. z siedzibą w S i dotyczyły przewozu kontenera o tych samych numerach identyfikacyjnych, tj. [...], na tej samej trasie przewozu z H do miejscowości C. Obie faktury różniły się natomiast numerami i datą ich wystawienia.
Fakt, że ujawniona w trakcie kontroli druga faktura, pomimo, że była zaewidencjonowana w księgach rachunkowych, nie została przedstawiona organowi celnemu wraz ze zgłoszeniem celnym w dniu [...] 2011r., uzasadniała wszczęcie przez organ celny postępowania z urzędu, tym bardziej, że skarżąca nie zakwestionowała ustaleń kontroli.
W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ celny pierwszej instancji ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy dokonał analizy dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego oraz dokumentacji finansowo – księgowej firmy. Ponadto organ zwrócił się do przewoźnika przedmiotowego kontenera tj. D Sp. z o.o. o złożenie wyjaśnień dotyczących transportu, jak również do podwykonawcy tej usługi transportowej. Prezes Spółki D stwierdził, że wystawienie dwóch faktur na ten sam przewóz stanowiło "pomyłkę w księgowaniu ". Natomiast podwykonawca usługi transportowej J. K. potwierdził, że wykonywał przewóz na trasie H – C. Okoliczność ta została potwierdzona fakturą VAT [...] z dnia 24 lutego 2011r.wystawioną dla D Sp. z o.o., której kserokopia znajduje się w aktach sprawy (k.54).
W piśmie z dnia 30 czerwca 2013r. J. K. oświadczył, że zlecenie obejmowało usługę transportową na trasie H - C. Skarżąca kwestionując ustalenia wynikające z powyższych dokumentów podniosła, że towar był przewożony na trasie H – W. Co prawda J. K. w piśmie z dnia 14 października 2013r. oświadczył, że docelowym miejsce rozładunku kontenera [...] była W, a na całej trasie kontener był przewożony przez jego firmę.
Mimo podejmowanych przez organ celny prób wyjaśnienia rozbieżności między dokumentami, a oświadczeniami skarżącej, ani skarżąca, ani wystawca faktury, ani podwykonawca usługi transportowej skutecznie nie podważyli zapisów w dokumentach znajdujących się w firmie skarżącej, z których wynikało, że faktury dotyczyły przewozu na odcinku H – C. Twierdzenia ww. podmiotów nie zostały udokumentowane innymi fakturami, z których wynikałoby rozliczenie kosztów transportu na odcinku C – W. W ocenie Sądu uzasadnione jest stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że koszty transportu podlegające doliczeniu do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu powinny dotyczyć przewozu towarów objętych zakwestionowanym zgłoszeniem celnym na trasie z H do miejscowości C, która jest pierwszym miejscem przeznaczenia na terytorium kraju w rozumieniu art. 29 7ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług i koszty te zostały udokumentowane fakturą nr [...] dołączoną do zgłoszenia celnego oraz fakturą nr [...] ujawnioną w podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów.
W ocenie tej nie sposób pominąć faktu, że w dołączonym do zgłoszenia celnego liście przewozowym CMR z dnia 24 lutego 2011r. pole nr 3 dotyczące miejsca przeznaczenia towaru pozostało nie wypełnione, a pytania organu celnego o wyjaśnienie tej kwestii, skierowane do D Sp. z o.o. oraz do J. K., pozostały bez odpowiedzi.
Sąd podzielił stanowisko organów, że postępowanie w zakresie ustalenia kosztów transportu poniesionych do pierwszego miejsca przeznaczenia na terenie kraju, zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, natomiast stan faktyczny został ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.
Twierdzenia skarżącej podważające ustalenia organów, nie zostały poparte żadnymi dowodami, stąd nie mogły być skuteczne. Podkreślenia wymaga okoliczność, że obie faktury dokumentujące koszty transportu do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju znajdowały się w dokumentacji księgowej skarżącej, która je do tej dokumentacji włączyła bez zastrzeżeń i nie wykazała, by podejmowała czynności zmierzające do dokonania korekty faktur np. poprzez wyeliminowanie z obrotu ujawnionej przez organy faktury nr [...] z dnia 25 stycznia 2011r., czy też do zmiany wskazanego miejsca docelowego transportu towaru. Skarżąca nie przedstawiła faktury dokumentującej rozliczenie się z przewoźnikiem na odcinku C – W, ani też organ – mimo podejmowanych w tym zakresie działań – nie uzyskał od przewoźnika, ani od podwykonawcy usługi transportowej takiego dokumentu.
Wbrew zarzutom skarżącej, obie faktury nie są wzajemnie sprzecznie, ani się nie wykluczają i – jak wyżej podniesiono – zostały włączone do dokumentacji księgowej przez skarżącą. Konsekwencją tych działań jest uznanie tych dokumentów za dowody w sprawie, przy czym, jak słusznie podniósł Dyrektor Izby Celnej, ustawodawca przyznał księgom podatkowym szczególną moc dowodową, wyposażając je w tzw. domniemanie prawdziwości (art. 193 par. 1 Ordynacji podatkowej). Obie, wyżej wskazane faktury objęte są zatem domniemaniem prawdziwości i uzasadniały ustalenie kosztów transportowych w oparciu o informacje zawarte w tych dokumentach.
Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że skarżąca brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu, była zapoznana z całością zgromadzonego materiału dowodowego, składała w terminie środki zaskarżenia oraz wnioski dowodowe o uzupełnienie materiału dowodowego i wnioski te zostały uwzględnione przez organ w zakresie ustalenia istotnych - z punktu widzenia rozstrzygnięcia - okoliczności sprawy.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nie połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia prowadzonych przez organ celny postępowań w sprawie zgłoszeń celnych dokonanych przez skarżącą, Sąd w całości podzielił argumentacje Dyrektora Izby Celnej, że połączenie spraw stanowi uprawnienie organu i to organ decyduje, czy i w jakim zakresie połączy sprawy.
Sąd również podzielił stanowisko organu w zakresie interpretacji art.137 § 3 Ordynacji podatkowej, z którego wynika obowiązek przedłożenia przez pełnomocnika oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy identyfikowanej jej numerem (sygnaturą, znakiem).
Jak wyżej podniesiono, skarżąca działała w rozpatrywanej sprawie osobiście i wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego.
Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd uchyla zaskarżone orzeczenie na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad, o których mowa w art.145 ww. ustawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.