Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób z którymi pozostawałby we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podał, że należy do niego mieszkanie o pow. 38 m2. Nie ma innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne oszacował na 875 zł świadczenia przedemerytalnego.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że w obecnej sytuacji finansowej i osobistej nie może pokryć kosztów sądowych. Wyjaśnił, że utrzymuje się tylko z wykazanego świadczenia przedemerytalnego a ponieważ mieszka sam więc wszystkie koszty związane z utrzymaniem mieszkania spoczywają tylko na nim. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podał, że opłata za mieszkanie to 330 zł, opłata za prąd 70 zł. Do tego dochodzą wydatki na lekarstwa 40 zł oraz konieczność zakupu żywności, środków czystości i innych kosztów niezaplanowanych.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sadowych o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie. Jest ono wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Nie posiada bowiem znaczącego majątku. Z zasad doświadczenia życiowego wynika zaś, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi dysponuje wystarczają po opłaceniu wykazanych stałych obciążeń na opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. Okoliczność, że do skarżącego należy niewielkie mieszkanie, które potencjalnie posiada określoną wartość sprzedażną lub podkładową nie zmienia tego spojrzenia. Trudno bowiem wymagać od skarżącego rozporządzeń tego rodzaju albowiem godziłoby to w podstawę egzystencji tego człowieka.
Uwzględniając to wszystko, udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.