Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych. Objaśniając swoją sytuację uwidoczniła brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, dom o powierzchni 31,95 m2, dochód z emerytury i dodatku pielęgnacyjnego w wysokości 1248,14 zł miesięcznie. Uzasadniając zaś swoje starania podniosła, że jest osobą starszą, schorowaną, samotną. Ma 76 lat. Z emerytury 262,94 zł przeznacza na wydatki mieszkaniowe, 250 zł na leki. Nie ma żadnych oszczędności, ani ruchomości o realnej wartości zbywczej. Z uwagi na powyższe nie jest w całości ani w części ponieść kosztów opłaty sądowej od wnoszonej skargi.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Sprawa niniejsza ma za swój przedmiot "dodatek mieszkaniowy" a to oznacza, że przynależy do spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 7 listopada 2005 r. sygn. akt. I OZ 1329/05 zgodnie z którym "Sprawa o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w której skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy jest objęta ustawowym zwolnieniem od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Sprawy dodatków mieszkaniowych, jako dotyczące świadczeń przyznanych osobom uzyskującym niskie dochody, mieszczą się w tej kategorii spraw, w których strony nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
Skoro zaś skarżąca korzysta w sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a) ppsa, to w stosunku do jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należało orzec jak w sentencji działając na podstawie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.