Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 lipca 2014 roku w przedmiocie ewidencji gruntów skarżący A. K. i K. K. złożyli wniosek o zwolnienie ich od kosztów sądowych.
Z oświadczenia zawartego w urzędowym formularzu "PPF" wynika, że skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Ich miesięczny dochód wynosi 630 zł i stanowi go zasiłek dla bezrobotnych pobierany przez K. K. A. K. nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów. W skład majątku skarżących wchodzi dom o powierzchni 210 m². Strony nie dysponują oszczędnościami, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 3000 euro.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy wnioskodawcy podnieśli, iż obecnie oboje są bez pracy. K. K. jest osobą długotrwale chorą, a jego wydatki na lekarstwa wynoszą około 100 zł. Skarżący jest osobą bezrobotną, od września 2014 roku pobierającą zasiłek dla bezrobotnych. Po opłaceniu niezbędnych kosztów utrzymania (mediów) z pobieranego zasiłku nie pozostają już żadne wolne środki. W tych okolicznościach skarżący nie są w stanie uiścić kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od zasady partycypacji strony w kosztach postępowania sądowego wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domagają się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Zwolnienie od kosztów sądowych - co do zasady - powinno dotyczyć przede wszystkim osoby fizyczne znajdujące się w ubóstwie, które z uwagi na swoją sytuację materialną i życiową nie są w stanie ponieść kosztów sądowych i dlatego postępowanie z ich udziałem winno kredytować państwo.
W ocenie orzekającego skarżący uwiarygodnili w sposób wystarczający, że nie posiadają środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Sytuacja materialna wnioskodawców jest nie jest łatwa. Małżonkowie K. nie pracują i nie uzyskują żadnych dochodów. Jedynym źródłem ich utrzymania jest zasiłek dla bezrobotnych pobierany przez skarżącego w wysokości 630 zł. Uzyskiwane środki z trudem wystarczają na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Skarżący nie posiadają oszczędności, ani cennych przedmiotów. Posiadany dom służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych rodziny, nie może być zatem mowy o spieniężeniu jakiegokolwiek składnika posiadanych dóbr majątkowych.
Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że skarżący spełniają przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.