Uzasadnienie
Skarżący K. S. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2016 r., w przedmiocie rejestracji pojazdu.
W skardze, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże w żaden sposób go nie uzasadnił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Tymczasem wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.) stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd zaś nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku.
Orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela i aprobuje ww. pogląd, skutkiem czego przyjąć należało, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwił jego merytoryczną ocenę. Zatem na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.