Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2017 r. ([...]) na podstawie art. 104, 108 §1 oraz art. 130 §4 kpa, art. 17, 24 ust. 4, 26 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm.) oraz art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1428) o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin i Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1466) w sprawie sposobu i trybu postepowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych i ustawy z dnia 24 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 559) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 24 kwietnia 2017 r. złożonego przez M. P. Burmistrz Miasta i Gminy odmówił M. P. świadczenia w formie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowane na H. P. Uzasadniając decyzję organ I instancji podał, że z przedłożonych dokumentów wynika, że M. P. nie spełnia wymogu wskazanego w art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm.).
Materiał dowodowy wskazuje bowiem, że H. P. posiada orzeczenie o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji, co zgodnie z art. 3 pkt 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych odpowiada znacznemu stopniu niepełnosprawności, jednak w/w orzeczenie nie wskazuje terminu powstania niepełnosprawności H. P. Z zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że H. P. od 08-01-1984 r. jest uprawniona do renty z tytułu niezdolności do pracy tj. od 40-tego roku życia, a od 01-01-2006 r. uzyskała prawo do emerytury z urzędu.
Organ administracji dodał, że w dniu 22 maja 2017 r. M. P. oświadczył, że w dniu 10 maja 2017 r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych protokół dotyczący uzupełnienia przez ww. organ daty powstania niepełnosprawności H. P. Wedle organu w obecnym stanie faktycznym nie ma możliwości dowieść, iż niepełnosprawność H. P. powstała do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.
Wyjaśnił, że w dniu 30 czerwca 2017 r. wydano decyzję odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego M. P. wnioskowanego na H. P., która została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r. Z kolei w związku z faktem, że M. P. złożył w dniu 29 sierpnia 2017 r. wniosek, z którego wynika, że prosi o uchylenie świadczenia w postaci zasiłku dla opiekuna, w dniu 11 września 2017 r. została wydana decyzja uchylająca prawo do zasiłku dla opiekuna.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. P. podnosząc, iż nie było przeciwwskazań do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego pomimo tego organ ponownie odmówił przyznania świadczenia. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy.
Decyzją z dnia 8 listopada 2017 r. ([...]) na podstawie art. 17, 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm.), art. 1, 2, 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 559), Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284) oraz art. 138 §1 pkt 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję w całości i przyznało M. P. zam. ul S, W, świadczenie pielęgnacyjne od dnia 11 września 2017 r. do dnia 30 września 2017 r. w wysokości 903,90 zł (słownie: dziewięćset trzy złote 90/100), od dnia 1 października 2017 r. po 1.406,00 zł miesięcznie (słownie: jeden tysiąc czterysta sześć złotych, 0/00) na czas nieokreślony, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad matką H. P., ur. [...] 1944 r., PESEL: [...], która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, co następuje:
Przesłankami przyznania świadczenia pielęgnacyjnego są: sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, wymagającym stałej pielęgnacji i niepodejmowanie z tego powodu pracy. Celem instytucji świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód, wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Zarówno osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, jak też osoba opiekująca się innym członkiem rodziny, wobec którego obciążona jest obowiązkiem alimentacyjnym, wypełniają zobowiązanie o charakterze prawnorodzinnym, którego źródłem są przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Obydwie te kategorie osób rezygnują, w związku z realizacją tego obowiązku z podjęcia lub kontynuowania zatrudnienia.
Przepis art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wskazuje, że obowiązek alimentacyjny ciąży jedynie na osobach spokrewnionych w linii prostej oraz rodzeństwie. Krewnymi w linii prostej są - zgodnie z art. 617 § 1 k. r. o. - osoby, z których jedna pochodzi od drugiej. Zstępnym jest syn, córka, wnuk, wnuczka, prawnuk czy prawnuczka. Natomiast wstępnym ojciec, matka, dziadek, babcia, pradziadek, prababcia. Zgodnie z art. 129 § 1 k. r. o. "obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych - obciąża bliższych stopniem przed dalszymi". W sytuacji braku wstępnych i zstępnych, obowiązek alimentacyjny obciąża rodzeństwo. W niniejszej sprawie zatem obowiązek ten dotyczy M. P. względem Jego matki – H. P. Organ pierwszej instancji odmówił jednakże przyznania świadczenia pielęgnacyjnego M. P. z tej przyczyny, że Jego matka – H. P. nie spełnia przesłanek wymaganych przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Mianowicie Jej niepełnosprawność - w ocenie organu pierwszej instancji - powstała w innym okresie życia niż wymienia to art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z orzeczeniem z dnia 30 lipca 2014 r. Lekarza Orzecznika ZUS ustalono, że H. P., ur. [...] 1944 r. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji. Nie ustalono daty niezdolności do samodzielnej egzystencji.
Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 iż art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skutkiem wejścia w życie niniejszego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa, Trybunał Konstytucyjny orzekł ostatecznie o niekonstytucyjności jedynie części normy wynikającej z art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Konfrontując stan faktyczny przedmiotowej sprawy z przepisami prawa oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego oraz linią orzeczniczą sądów administracyjnych, zasadnym jest przyznanie M. P. wnioskowanego świadczenia na rzecz niepełnosprawnej matki H. P. Spełnione bowiem zostały także pozostałe przesłanki pozwalające na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. M. P. zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką H. P. Jak wynika z akt sprawy wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2014 r. nr [...] przyznająca M. P. zasiłek dla opiekuna na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, przyznane na H. P. w kwocie 520,00 zł miesięcznie od 15.05.2014 r. do - bezterminowo. Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] 2014 r nr [...] przyznającą M. P. zasiłek dla opiekuna na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, przyznane na H. P. w kwocie 520,00 zł miesięcznie od 15.05.2014 r. do - bezterminowo.
Powyższa decyzja jest decyzją ostateczną. Zatem obecnie istnieje możliwość ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż w obrocie prawnym nie funkcjonuje decyzja ostateczna przyznająca zasiłek dla opiekuna.
Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Wobec powyższego skoro odwołujący się od dnia 11.09.2071 r. nie otrzymuje zasiłku dla opiekuna, to od tego dnia należało przyznać mu świadczenie pielęgnacyjne.
Zgodnie z art. 24 ust. 1 cyt. ustawy, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14-16 i 17. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od daty wpływu wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Zasada ta znajduje potwierdzenie w art. 17 ust. 4 cyt. ustawy w myśl którego: kwotę świadczenia pielęgnacyjnego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się dzieląc kwotę świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę. Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony.
W przedmiotowej sprawie H. P. legitymuje się orzeczeniem z dnia 30 lipca 2014 r. Lekarza Orzecznika ZUS, w którym ustalono, że H. P., ur. [...] 1944 r. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji. Orzeczenie o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji odpowiada orzeczeniu o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wprawdzie stosowny wniosek został złożony w dniu 24 kwietnia 2017 r., to jednak świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką H. P. należało przyznać M. P. nie od dnia złożenia wniosku, ale dopiero od dnia uchylenia decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna tj. od dnia 11.09.2017 r. - na podstawie art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, - od dnia 11 września 2017 r. do dnia 30 września 2017 r. w wysokości 903,90 zł, bo w tym miesiącu należało je obliczyć według zasady: 1/30 x 1.406,00 zł x 9 dni = 903,90 zł i od dnia 01 października 2017 r. po 1.406,00 zł miesięcznie na czas nieokreślony, gdyż orzeczenie wydano na stałe.
Wysokość świadczenia została ustalona w oparciu o ustawę z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, oraz ustawę z dnia 24 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2014 r., poz. 529) zgodnie z którymi wysokość świadczenia pielęgnacyjnego wynosi 1.406,00 zł.
Na powyższe rozstrzygnięcie M. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Skarżący podniósł, że nie otrzymuje zasiłku dla opiekuna od dnia 1 września 2017 r., czemu dowodzi wyrejestrowanie się z ubezpieczenia z tą datą. Dodał, że wobec tego, że zasiłek dla opiekuna został uchylony 1 września 2017 r. nastąpiła pomyłka w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego od 11 września 2017 r. zamiast od 1 września 2017 r.
Wobec powyższego skarżący wniósł o zmianę decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne od 1 września 2017 r. i przyznanie kwoty za pełny miesiąc wrzesień 2017 r. czyli 1.406,00 zł zamiast 903,90 zł.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd administracyjny nie ma możliwości orzeczenia co do meritum sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Kontrola sądowa przeprowadzona zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest częściowo niezgodna z prawem.
Skarżący ubiegał się o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad matką, która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wniosek o przyznanie tego świadczenia skarżący złożył w dniu 24 kwietnia 2017 r. W tym samym dniu skarżący złożył wniosek o uchylenie decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla opiekuna, która to decyzja wydana została przez Burmistrza Miasta i Gminy w dniu [...] 2014 r., bezterminowo, w związku z opieką nad matką. Skarżący pobierał od 29 kwietnia 2010 r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką, przyznane decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2010 r., które to świadczenie utracił na skutek nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych dokonanej ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013. 1557. z późn. zm.).
W art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej znalazł się bowiem zapis, zgodnie z którym wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasają z mocy prawa po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 (tj. wygasły z dniem 1 lipca 2013 r.). Dodać też należy, co nie jest bez znaczenia w sprawie niniejszej, że przepis art. 11 ust. 3 utracił moc z dniem 16 grudnia 2013 r. na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawie K 27/13 jako niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Konsekwencją wyroku w sprawie K 27/13 było uchwalenie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, na mocy której umożliwiono wystąpienie z wnioskiem o przyznanie zasiłku dla opiekuna w okresie czterech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy tj. w okresie czterech miesięcy poczynając od dnia 15 maja 2014 r.
W rozpoznawanej sprawie organ I instancji odmawiając skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką wskazał, że w stosunku do wnioskodawcy zachodzą przesłanki negatywne wynikające z treści art. 17 ust. 1b, ustawy o świadczeniach rodzinnych, dalej u.ś.r. stanowiącego, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Organ, pomimo uprzedniego uchylenia przez SKO poprzedniej decyzji z dnia [...] 2017 r. odmawiającej skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia i wskazania na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 pażdziernika 2014 r. a także licznych wyroków sądów administracyjnych na treść tego wyroku się powołujących, uznał, że w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstaw do odmiennego orzeczenia z uwagi na fakt, że nie ma możliwości dowieść, iż niepełnosprawność matki skarżącego powstała w okresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r. na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uwzględniając treść wyroku TK z 21 pażdziernika 2014 r., przyznało skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad matką, na czas nieokreślony.
Świadczenie to zostało przyznane od dnia 11 września 2017 r., Organ odwoławczy uznał, że skoro decyzja o uchyleniu decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna została uchylona w dniu 11 września 2017 r. (decyzja Burmistrz Miasta i Gminy [...], k.177 akt adm.), to przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uzasadnione jest od tego dnia, a to z uwagi na treść przepisu art. 24 ust. 2a u.ś.r. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się właśnie wokół rozstrzygnięcia dotyczącego daty przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący twierdzi, że nie otrzymał zasiłku dla opiekuna już za cały wrzesień 2017 r. i wobec tego świadczenie pielęgnacyjne należne jest od 1 września 2017 r. Skarżący złożył do organu I instancji w dniu 29 sierpnia 2017 r. wniosek, z którego wynikało, że wnosi o uchylenie decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna i faktycznie od 1 września 2017 r. zasiłku tego nie otrzymał, co wynika z treści skargi oraz akt administracyjnych.
Natomiast decyzja o uchyleniu prawa do tego zasiłku została wydana dopiero [...] 2017 r., co stoi w sprzeczności Sąd zważył: stan faktyczny sprawy nie jest sporny, jednak nie sposób uznać, że jego kwalifikacja dokonana przez organ odwoławczy jest w całości prawidłowa. Sąd podziela w całości wyrażony przez organ pogląd, że w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13, w stanie faktycznym sprawy zasadne jest przyznanie skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Jednakże organ nie dostrzegł, że w związku ze złożonym przez skarżącego w dniu 29 sierpnia 2017 r. (kolejnym) wnioskiem o uchylenie decyzji przyznającej skarżącemu zasiek dla opiekuna, organ pierwszej instancji skierował do ZUS w dniu 7 września 2017 r. pismo zatytułowane: "Prośba o wyrejestrowanie ze składek ZUS osoby ubezpieczonej pobierającej świadczenia opiekuńcze" i prośba ta dotyczyła skarżącego (k. 179 akt adm.).
W aktach administracyjnych zalega nadto informacja ZUS P ZWUA "Wyrejestrowanie z ubezpieczeń" (k. 180), z której wynika, że skarżący został wyrejestrowany z ubezpieczeń z dniem 1 września 2017 r. Organ pominął tę okoliczność, pomimo że świadczy ona o zaprzestaniu wypłacania skarżącemu zasiłku dla opiekuna z dniem 1 września 2017 r., czym naruszył przepisy art. 7 i 77 kpa. Skutkiem powyższego skarżący został pozbawiony bez zaniedbania ze swojej strony jakiegokolwiek świadczenia przysługującego mu w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką za okres od dnia 1 do dnia 11 września 2017 r. Wydając zaskarżoną decyzję ograniczył się organ jedynie do literalnej wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt. 1b u.ś.r., nie dostrzegając istniejącej w sprawie sprzeczności – tj. różnicy między datą wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna (11 września 2017 r.) a datą faktycznego, rzeczywistego zaprzestania wypłacania skarżącemu świadczenia w postaci zasiłku dla opiekuna z równoczesnym pozbawieniem skarżącego należnego ubezpieczenia za ten okres.
Rzeczą organu odwoławczego było podjęcie rozstrzygnięcia mającego na celu wyeliminowanie tej sprzeczności, przez przyznanie skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego od dnia faktycznego zaprzestania pobierania zasiłku dla opiekuna. W stanie kontrolowanej sprawy doszło bowiem do sytuacji, w której na skutek wydania niekonstytucyjnych przepisów, tj. art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, skarżący został niejako przymuszony do pobierania świadczenia znacząco mniej korzystnego z powodu wadliwej działalności ustawodawczej państwa.
Ponadto, Sąd stwierdza, że uznając wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za zasadny i orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa, organ odwoławczy nie rozpatrzył wniosku skarżącego w całości. Niesporne jest bowiem, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożył skarżący w dniu 24 kwietnia 2017 r. W myśl przepisu art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo doświadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Okoliczność tę organ odwoławczy pominął, nie zważając na treść art. 24 ust. 2 u.ś.r. W sytuacji jednak, w której obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 r. o uchyleniu decyzji przyznającej skarżącemu zasiek dla opiekuna i w związku z treścią art. 32 ust. 1 u.ś.r., który przewiduje możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej wyłącznie ze skutkiem ex nunc, organ winien rozważyć możliwość przyznania skarżącemu, za okres od daty złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 31 sierpnia 2017 r. świadczenia odpowiadającego różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a zasiłku dla opiekuna, który otrzymywał skarżący na mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2014 r. Należy bowiem raz jeszcze podkreślić, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, które skarżący posiadał od 29 kwietnia 2010 r. (decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2010 r. [...]0, k. 19 akt adm.), zostało skarżącemu odebrane regulacją niekonstytucyjną, przymuszającą do uzyskania świadczenia mniej korzystnego, wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej (wyrok TK z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. K 27/13).
Możliwość taką postuluje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 1018/17, Lex nr 2442074; z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 422/16, Lex nr 2120151). Zauważyć nadto należy, że żaden z przepisów u.ś.r. nie przewiduje wyjątków od zasady wynikającej z art. 24 ust. 2 u.ś.r., zaś skarżący dokonał wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 pkt.
5) u.ś.r. w dniu 24 kwietnia 2017 r. W kontrolowanej sprawie skarżący został pozbawiony prawa do świadczenie pielęgnacyjnego za okres od dnia złożenia wniosku do dnia 11 września 2017 r. wyłącznie na skutek nieprawidłowych działań organu pierwszej instancji, w tym opieszałości w rozstrzygnięciu wniosku o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna. Okoliczności te nie mogą działać na niekorzyść skarżącego.
Rozpatrując ponownie sprawę w zakresie, w jakim została uchylona zaskarżona decyzja organ winien zastosować się do przedstawionego wyżej stanowiska Sądu, a to z mocy art. 153 ppsa.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit. c) orzekł jak w sentencji.