Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 czerwca 2015 r. firma A sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W wniosła o zawieszenie postępowania prowadzonego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do czasu:
- 1. rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. I KZP 6/15 przekazanego przez Sąd Okręgowy w Częstochowie,
- 2. udzielenia przez TSUE odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Łodzi zadane w sprawie o sygn. V Kz 142/15,
- 3. udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. P 32/12 odpowiedzi na pytanie prawne WSA w Gliwicach z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11,
- 4. udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. P 45/13 odpowiedzi na pytanie prawne Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe X Wydział Karny z dnia 19 lipca 2013 r.,
- 5. wydania przez TK orzeczenia w sprawie o sygn. K 40/13 z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 11 września 2013 r. (znak RPO-663459-Y-I1/GH).
Postanowieniem z dnia [...] 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Powołując się na wybrane orzeczenia sądów administracyjnych organ I instancji stwierdził, że ani Trybunał Konstytucyjny ani Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie są "innym organem lub sądem" w znaczeniu powołanym w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zatem zdaniem Naczelnika Urzędu Celnego, ani fakt toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy dotyczącej zgodności z Konstytucją czy tez zgodności z prawem unijnym przepisów ustawy o grach hazardowych ani wystąpienie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, (który orzeka o wykładni przepisów prawa wspólnotowego) nie powoduje obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego, ponieważ sprawy tego rodzaju nie są zagadnieniem wstępnym, o którym stanowi art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie organu I instancji Spółka A sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W wniosła o zmianę tego postanowienia i zawieszenie postępowania. Postanowieniu organu I instancji Spółka zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w sprawach dotyczących kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem, rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w sprawie sankcji karnej za urządzanie gier bez zezwolenia oraz rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie konieczności niestosowania norm polskiej u.g.h. uznawanych przez Trybunał za techniczne, nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Postanowieniem z dnia 29 września 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 z późn. zm.), Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...]. Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko organu I instancji stwierdzające, że postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, że obowiązująca zasada szybkości i ekonomii postępowania oraz zasada domniemania konstytucyjności przepisu do czasu stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny jego niezgodności z ustawą zasadniczą przemawia za nieuznaniem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym za zagadnienie wstępne w postępowaniu administracyjnym (podatkowym), w którym zakwestionowany przepis miałby być podstawą rozstrzygnięcia.
Dopóki bowiem przepis prawa podatkowego nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy podatkowe, co wynika z zasady praworządności. Odnosząc się do zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. I KZP 6/15 przekazanego Sądowi Najwyższemu przez Sąd Okręgowy w Częstochowie, Dyrektor Izby Celnej zauważył, że wydania decyzji administracyjnej nie można uzależniać od wyniku postępowania karnego. Odnosząc się natomiast do kwestii pytania prawnego skierowanego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie o sygn. V Kz 142/15, organ II instancji stwierdził, że wydanie przez TSUE orzeczenia w zakresie ewentualnego różnicowania skutków braku notyfikacji przepisów w kontekście art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do swobód podlegających i nie podlegających ograniczeniom nie jest zagadnieniem, które uniemożliwiłoby wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Tym samym powyższe pytanie, w ocenie organu II instancji, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, a zatem brak podstaw do zawieszenia postępowania. Dyrektor Izby Celnej dodał, że pytanie zadane przez Sąd Okręgowy w Łodzi nie odnosi się do przepisów będących podstawą orzekania w przedmiotowej sprawie, czyli do zastosowania kary administracyjnej za urządzanie gier bez zezwolenia poza kasynem gry. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Celnej nie znalazł podstaw do uchylenia postanowienia organu I instancji.
Spółka A sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W wniosła skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej, domagając się jego uchylenia wraz z postanowieniem organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w sprawach dotyczących kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem, rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w sprawie sankcji karnej za urządzanie gier bez zezwolenia oraz rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie konieczności niestosowania norm polskiej ustawy o grach hazardowych (u.g.h.) uznawanych przez Trybunał za techniczne, nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podniosła, że ustalenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z Konstytucją oznaczać może uchylenie tego przepisu, a więc jest to zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem strony skarżącej, każda ze spraw zawisłych w Trybunale Konstytucyjnym, a powołanych w jej wniosku o zawieszenie postępowania, dotyczy przepisu mającego zastosowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Strona skarżąca podtrzymała również swoją dotychczasową argumentację dotyczącą prejudycjalnego charakteru zagadnienia wstępnego rozpatrywanego przez Sąd Najwyższy. Skarżąca Spółka stwierdziła, że od samego początku postępowania w obu instancjach kategorycznie żądała umorzenia postępowania z uwagi na nienotyfikowanie Komisji Europejskiej norm polskiej u.g.h. Strona skarżąca wskazała, że wobec wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia o odmowie podjęcia uchwały w sprawie o sygn. l KZP 6/15, która była powołana we wniosku o zawieszenie postępowania, na wniosek Prokuratora Generalnego Sąd Najwyższy ma podjąć w składzie siedmioosobowym uchwałę w sprawie l KZP 10/15 w celu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego o treści: "Czy przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 poz. 612) w zakresie gier na automatach, ograniczające możliwość ich prowadzenia jedynie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna, są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz.
WE L 204 z 21.07.1998 r., z późn. zm.), a jeżeli tak, to czy wobec faktu nienotyfikowania tych przepisów Komisji Europejskiej, sądy karne w sprawach o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 k.k.s. uprawnione są, w oparciu o art. 91 ust. 3 Konstytucji, do odmowy ich stosowania jako niezgodnych z prawem unijnym?". Postanowieniem z dnia 14 października 2015 roku Sąd Najwyższy zawiesił to postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku w sprawie C-303/15, czyli w sprawie zawisłej na skutek pytania prawnego Sądu Okręgowego w Łodzi, również powołanej we wniosku o zawieszenie postępowania. Zdaniem strony skarżącej, sprawa przed Sądem Najwyższym niewątpliwie ma charakter prejudycjalny, jeśli bowiem Sąd stwierdzi w siedmioosobowym składzie, zgodnie z orzecznictwem ETS i TSUE, iż konsekwencją uznania, że art. 14 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, wobec faktu jego nienotyfikowania Komisji Europejskiej, brak jest możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnoskarbowej o występek z art. 107 § 1 k.k.s. osób, które prowadzą grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny wbrew zakazom zawartym w tymże przepisie i to ustalenie będzie niewątpliwie rzutować na konieczność odmowy zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., bowiem argumentacja przemawiająca za niestosowaniem obu tych sankcji (karnej z art. 107 § 1 k.k.s. i administracyjnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) jest tożsama.
Obie te sankcje mają za cel wymuszenie respektowania zakazu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.g.h. Skarżąca Spółka wskazała również, że zagadnienie przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Sąd Okręgowy w Łodzi dotyczy jednoznacznego potwierdzenia zasady, że przepisy nienotyfikowane w trybie dyrektywy nr 98/34/WE nie mogą być stosowane przez organy i sądy państw członkowskich i to bez potrzeby wydania orzeczenia przez sąd konstytucyjny. Powyższe zagadnienia są, zdaniem strony skarżącej, w pełni związane z zarzutami stawianymi przez nią wobec decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, a zatem warunkują prawidłowe rozpatrzenie sprawy. Zarówno zagadnienie prawne przedstawione SN, jak i pytanie prawne do TSUE, dotyczą w istocie skuteczności zakazu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.g.h., a w konsekwencji możliwości stosowania przez sądy i organy państwa polskiego przepisów nakładających sankcje za naruszenie tego zakazu (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz art. 107 § 1 k.k.s.).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu, skarga Spółki A sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy w prowadzonym przed Dyrektorem Izby Celnej postępowaniu w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, uzasadniające zawieszenie tego postępowania.
W ocenie skarżącej Spółki, w niniejszej sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy wynik sprawy przed organem celnym dotyczącej wymierzenie jej kary pieniężnej, o której wyżej mowa. Wynik ten uzależniony jest od prawnego rozstrzygnięcia: 1) przez Trybunał Konstytucyjny spraw o sygnaturach: P 32/12, P 45/13 oraz K 40/13, 2) przez Sąd Najwyższy sprawy o sygnaturze I KZP 6/15, 3) przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej sprawy o sygnaturze V Kz 142/15.
Z kolei w ocenie Dyrektora Izby Celnej, w rozpatrywanej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie rozstrzygając zaistniały spór podzielił stanowisko organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu, jako zgodne z prawem.
Według z art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia, gdy łącznie ziszczą się cztery przesłanki, a mianowicie: 1) wyłoni się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i związek ten musi mieć charakter bezpośredni (wyroki NSA z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1891/11 i z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 627/10). Przez "zagadnienie wstępne" należy zatem rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie przez inny organ lub sąd jest niezbędne do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w tej konkretnej, toczącej się sprawie.
W związku z tym należy zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej, że związek między "zagadnieniem wstępnym" a rozstrzygnięciem sprawy i wydaniem decyzji musi być bezpośredni. Jeżeli "zagadnienie wstępne" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, to nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Mogą się z nim wiązać określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 536/09).
Mając powyższe rozważania na uwadze należy stwierdzić, że zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie toczącej się sprawy. W rozpatrywanej sprawie, jako zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania, skarżąca Spółka wskazała łącznie na pięć postępowań przed innymi sądami i trybunałami.
Pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 32/12 oraz P 45/13 - dotyczyło podwójnej penalizacji osoby fizycznej za ten sam czyn, która ewentualnie mogłaby wystąpić przy prowadzeniu postępowania karnego z art.107 § 1 lub 107 § 4 Kodeksu karnego skarbowego i kary pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych. W rozpatrywanej sprawie postępowanie toczy się wobec spółki prawa handlowego, dlatego z oczywistych względów wskazane wyżej postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym pozostają bez związku z niniejszą sprawą.
Należy zauważyć, że postępowanie zainicjowane pytaniem prawnym przedstawionym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1979/11 zostało zakończone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, zgodnie z którym Trybunał orzekł, że art. 89 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy, są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalności reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W pozostałym zakresie Trybunał orzekł o umorzeniu postępowania.
Z kolei postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym prowadzone pod sygn. akt K 40/13 z wniosku rzecznika Praw Obywatelskich dotyczy art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych (tj. uczestnika w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia), a więc także pozostaje bez związku z niniejszą sprawą, w której przedmiotem zarzutu wobec skarżącej jest art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (dotyczący urządzającego gry na automatach poza kasynem gry).
Wskazane postępowanie przed Sądem Najwyższym prowadzone pod sygn. akt I KZP 6/15, dotyczące konsekwencji braku notyfikacji art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych na możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności karnoskarbowej za występek z art. 107 § 1 k.k.s jako przesłanka do zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w ocenie Sądu, również nie można uznać za "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż – jak słusznie stwierdził Dyrektor Izby Celnej – podjęcie decyzji administracyjnej nie można uzależniać od wyniku postępowania karnego skarbowego. Cele obu tych postępowań są różne, tak jak różne są przesłanki odpowiedzialności na gruncie obu tych ustaw tj. Kodeksu karnego skarbowego i ustawy o grach hazardowych.
Odnosząc się do kwestii postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskie toczącego się z inicjatywy Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie o sygn. akt V Kz 142/15 dotyczącego ewentualnego zróżnicowania skutków braku notyfikacji przepisów w kontekście art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do swobód podlegających i niepodlegających ograniczeniom, w ocenie Sądu, także nie jest zagadnieniem uniemożliwiającym rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że przepisy objęte zakresem pytania Sądu Okręgowego w Łodzi nie stanowią podstawy orzekania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Reasumując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż nie stwierdzono takich zależności między toczącym się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego postępowaniem w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny, czy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczeń w sprawach wskazanych przez skarżącą, które stanowiłyby przeszkodę uniemożliwiającą rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji. Sam fakt wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego, czy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie daje podstaw prawnych i nie stanowi uzasadnionych przesłanek do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie wydane w innym postępowaniu niż w prowadzonej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Na marginesie należy zwrócić uwagę na treść art. 203 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Jeżeli zaś strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie, organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Przytoczony wyżej przepis określa prawa i obowiązki strony oraz organu w przypadku zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca w opisanej sytuacji nie przewidział możliwości wystąpienia przez organ administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego, a nadto nie uzależnił zastosowania instytucji zawieszenia postępowania od oczekiwania na orzeczenie tego Trybunału.
Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 372/15, nie ma podstaw prawnych dla stanowiska, że w każdej sprawie, której dotyczyć może wydane w przyszłości orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, organy winny zawieszać postępowanie, traktując rozstrzygnięcie Trybunału jako prejudykat. Powyższa argumentacja dodatkowo potwierdza trafność stanowiska Dyrektora Izby Celnej wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu.
Zawieszenie postępowania jest instytucją wyjątkową, tamującą bieg postępowania i opóźniającą rozstrzygnięcie sprawy, dlatego powinna mieć miejsce wyłącznie w przypadkach określonych przez ustawodawcę. Przypadki, w których można zastosować instytucję zawieszenia postępowania zostały wyczerpująco określone w przepisach i niedopuszczalna jest rozszerzająca interpretacja tych przepisów. Pamiętać należy, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada szybkości i ekonomii postępowania oraz zasada domniemania konstytucyjności przepisu do czasu stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny jego niezgodności z Konstytucją. Z tych względów postępowania toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stanowią "zagadnienia wstępnego" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w postępowaniu, w którym zakwestionowany przepis miałby stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Prawa strony w takich przypadkach są jednak chronione; jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzeknie, że przepis, na podstawie którego organy administracyjne orzekały w sprawie, jest niezgodny z Konstytucją RP, to strona ma możliwość wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Ta okoliczność również potwierdza słuszność stanowiska Dyrektora Izby Celnej zajętego w rozpatrywanej sprawie.
Mając na uwadze dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że sam fakt zainicjowania postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stwarza obowiązku zawieszenia postępowania w sprawie i nie tamuje rozpatrzenia sprawy dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w sposób zgodny z prawem odmówił stronie skarżącej zawieszenia postępowania.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.