Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną zakreślił rubrykę 6.
Określając swój majątek zadeklarowała brak nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacowała na kwotę 1320,66 zł emerytury.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że jest emerytem utrzymującym się wykazanego świadczenia. Powiada, że cierpi na chorobę popromienną, której leczenie wynosi ok. 700 zł miesięcznie. Utrzymanie domu do wydatek 300 zł. Pozostała kwota z trudem wystarcza mu na zakup żywności i środków czystości. Wyjaśnił, że zamieszkuje u syna gdzie ma ustanowią służebność osobistą w postaci prawa do użytkowania dożywotniego części mieszkania. Nie ma innych dochodów. Nie korzysta z pomocy żadnych instytucji. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki powtórzył wcześniejsze wyjaśnienia. Do wniosku dołączył kopię odcinka emerytury za listopada 2016 r.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożyły oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, majątkowy, wysokość i źródło dochodów. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości płatniczych strony. Obrazuje bowiem, że te nie rysują się specjalnie. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest obecnie stosunkowo niska emerytura. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają na opłacenie wykazanych stałych wydatków i skromną egzystencję. Skarżący nie posiada nieruchomości, zasobów ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów związanych z zainicjowanym postępowaniem sądowym.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono więc skarżącemu wnioskowanej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 245 §2, art. 246 §1 pkt. 1 w zw. z art. 258 §1 i 2 pkt. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.