Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 14 lutego 2003 r. sygn. akt I SA/Kr 2801/02 – po rozpoznaniu skargi W. G. - stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 19 kwietnia 2000 r. znak: [...], a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wydanych w przedmiocie składki na ubezpieczenie zdrowotne.
Sąd uznał, że nie ma przepisu prawa materialnego, który stanowiłby podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty potrąconej przez płatnika ze świadczenia pieniężnego jako składek na ubezpieczenie zdrowotne.
Pismem z dnia 29 marca 2012 r. W. G. złożył "skargę o ukaranie organu grzywną za niewykonanie wyroku sądu", wskazując jako organ Komendanta Powiatowego Policji. Skarżący podał, że pomimo wydania opisanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jego wniosek o wypłatę świadczenia pieniężnego nie został rozstrzygnięty przez organ I instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że po zakończonym postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym kwestia składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 279,76 zł stała się przedmiotem skargi skierowanej do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji a przekazanej do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Komendzie Głównej Policji, gdzie pismem [...] z dnia 20 października 2003 r. pouczono skarżącego o konieczności zwrócenia sie w tej sprawie do właściwego miejscowo urzędu skarbowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 658/12 oddalił skargę W. G. o niewykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 2801/02.
Zdaniem WSA w Krakowie z wyroku z dnia 14 lutego 2003 r. jednoznacznie wynikało, że brak jest podstawy prawnej do rozstrzygania przez organy administracyjne żądania W. G. o wypłacenie mu składki na ubezpieczenie zdrowotne odprowadzonej przez płatnika, czyli zakładu pracy mającego ustawowy obowiązek pobierania i odprowadzania składek na ubezpieczenia zdrowotne. W takiej sytuacji domaganie się wydania kolejnej decyzji wynika z braku zrozumienia przez skarżącego treści wyroku, a domaganie się przez skarżącego od organów, by przekazały sprawę urzędowi skarbowemu, również nie było zasadne.
W ocenie Sądu I instancji, po zwrocie akt administracyjnych organy administracyjne nie miały również prawnego obowiązku umorzenia postępowania wywołanego pismem skarżącego, zaś pismo skarżącego o wypłacenie mu kwoty odprowadzonych składek na ubezpieczenie zdrowotne stanowiło skargę, o jakiej mowa w art. 227 kpa.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie złożył W. G., zarzucając naruszenie art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez bezzasadne uznanie, że Komendant Powiatowy Policji nie miał obowiązku wykonania wyroku z dnia 14 lutego 2003 r. Zdaniem W. G. po wydaniu tego wyroku nadal nierozpoznany był jego wniosek o zwrot kwoty potrąconej przez płatnika jako składki na ubezpieczenie zdrowotne, a postępowanie administracyjne nie zostało zakończone.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1556/13 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Krakowie i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Zdaniem NSA Sąd I instancji jeszcze raz powinien ocenić zasadność niepodejmowania przez organy czynności po wydaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 14 lutego 2003 r. W szczególności, Sąd powinien odnieść się do podstawowej podnoszonej w skardze kwestii, a mianowicie konieczności zastosowania art. 65 § 1 kpa i uzasadnić swoje stanowisko. Ponadto WSA powinien ocenić, czy wystąpienia skarżącego składane po wyroku do organów spełniają wymóg pisemnego wezwania właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, o którym jest mowa w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002 r. poz. 270 ze zm.), dalej ppsa, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględniający skargę kasacyjną skarżącego wydany został 3 grudnia 2014 r. Z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658). Zmianami została objęta również treść art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 1 pkt. 42 ustawy zmieniającej). W myśl tego przepisu w wersji obowiązującej do dnia 14 sierpnia 2015 r., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, mogła wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Natomiast obecnie ten przepis stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej, przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, (tj. ppsa), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.
Z powyższej regulacji wynika, że od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności w trybie art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z dniem bowiem wejścia w życie ustawy nowelizującej procedurę sądowoadministracyjną, możliwość skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na niewykonanie wyroku została ograniczona do sytuacji, gdy skarga dotyczy wyroku uwzględniającego wcześniejszą skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie tak nie jest, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2003 r. sygn. akt I SA/Kr 2801/02 stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 19 kwietnia 2000 r., oraz poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji. Po dniu 15 sierpnia 2015 r. brak więc przepisu, który mógłby stanowić podstawę do rozpoznania przez Sąd skargi wniesionej przez W. G. - skarga taka jest niedopuszczalna.
W aktualnym stanie prawnym środkami dyscyplinowania administracji publicznej w załatwieniu sprawy jest obecnie skarga na bezczynność organu lub skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.