Uzasadnienie
W czerwcu 1995 r. J. N. oraz H. K. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie decyzję Wojewody z dnia 11 maja 1995 r. znak: [...] wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów wsi K. Postępowanie sądowe w sprawie zostało zawieszone postanowieniem z dnia 18 czerwca 1996 r. z powodu śmierci uczestników H. T., J. Z., A. S. i R. Z. H. K. w dniu 22 września 2008 r. cofnął swoją skargę.
Natomiast J. N. nie wykazała żadnej aktywności procesowej zmierzającej do ustalenia następców prawnych ww. zmarłych uczestników. Ponadto J. N. nie odpowiedziała na wezwanie skierowane do niej przez Sąd w styczniu 2009 r., a następnie w lutym 2014 r.
W związku z powyższymi okolicznościami zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2014 r. wezwano J. N. do złożenia w terminie czternastu dni oświadczenia o tym, czy podtrzymuje czy też cofają skargę na ww. decyzję Wojewody. Pismo to zawierało także pouczenie, że brak odpowiedzi w zakreślonym terminie zostanie potraktowany jako niepodtrzymywanie skargi, co będzie skutkowało umorzeniem niniejszego postępowania. W zakreślonym terminie żadne J. N. nie odpowiedziała na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z art. 60 ppsa. skarżący może skargę cofnąć, a cofnięcie skargi, co do zasady wiąże sąd. Wskazać należy, że skarżący H. K. oświadczył, że cofa skargę, zaś J. N. przez okres ponad osiemnastu lat od zawieszenia postępowania nie podejmowała żadnych czynności ani starań, mających na celu usunięcie przeszkód w prowadzeniu postępowania sądowego. Ponadto skarżąca nie wykazała aktywności po skierowaniu do niej pism zmierzających do odebrania oświadczenia o popieraniu lub cofnięciu złożonej skargi, mimo zawartego pouczenia o konsekwencjach braku odpowiedzi.
Te okoliczności, w powiązaniu ze znacznym upływem czasu od dnia wniesienia skargi, jednoznacznie wskazują, że skarga utraciła dla J. N. znaczenie i nie jest ona zainteresowane dalszym jej popieraniem. Można zatem zasadnie przyjąć, że skarga wniesiona na ww. decyzję Wojewody Nowosądeckiego została cofnięta przez wszystkich skarżących. Nie stwierdzono też, by zachodziły okoliczności, które uzasadniałyby dalsze prowadzenie postępowania sądowego, pomimo cofnięcia skargi. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa.