Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 czerwca 2022 r. o odmowie przyznania L. C. (dalej: "skarżąca") prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką L. T. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 17 ust. 1a, ust. 5 pkt 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 615, dalej: "u.ś.r."), art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.").
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2022 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta Krakowa o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką. Z zaświadczenia z dnia 4 kwietnia 2022 r. wynika, że skarżąca pobiera emeryturę w wysokości 1392, 78 zł miesięcznie. Z orzeczenia z dnia 16 marca 2022 r. wynika, że matka skarżącej jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 4 stycznia 2022 r., a przyczyną niepełnosprawności są choroby neurologiczne (10-N). Z oświadczenia skarżącej wynika, że matka skarżącej jest wdową, ma dwie córki: skarżącą oraz B. W., która przebywa za granicą. Skarżąca oświadczyła, że opiekuje się matką od 2018 r. i nie podejmuje z tego tytułu zatrudnienia.
W przeprowadzonym w dniu 26 maja 2022 r. wywiadzie środowiskowym wskazano, że skarżąca mieszka z mężem i niepełnosprawną matką. Skarżąca sprawuje całodobową opiekę nad matką, załatwia sprawy urzędowe, sprawy związane z lekarzem, pilnuje, aby matka zażywała leki, gotuje, podaje posiłki, sprząta, dba o higienę osobistą. Matka skarżącej porusza się po domu przy pomocy balkonika, na zewnątrz porusza się na wózku inwalidzkim. Leczy się na demencję starczą, ma problemy z kręgosłupem, jest po nowotworze jajników i jelita grubego, cierpi na jaskrę i nadciśnienie. Nie jest w stanie mieszkać sama. Ma córę, która mieszka w Niemczech, ale nie interesuje się matką i nie pomaga w żaden sposób. Według oświadczenia skarżącej, opieka nad matką obejmuje: załatwienie spraw urzędowych oraz spraw związanych z wizytami lekarskimi, podawanie leków, sprzątanie, gotowanie, pranie, pomaganie w ubieraniu się, pomoc w dbaniu o higienę osobistą matki.
Z oświadczenia skarżącej z dnia 19 maja 2022 r. wynika, że o 9.30 matka skarżącej się budzi, skarżąca zmienia pieluchę, zakrapla oczy na jaskrę, pomaga się matce ubrać, podaje śniadanie, o 11 wyprowadza mamę na taras, podaje przekąski, o 14 jest obiad, który matka skarżącej spożywa samodzielnie, następnie matka skarżącej ogląda TV, a skarżąca pierze i sprząta, stara się rozmawiać z matką. Matka skarżącej chce uciekać z domu i z tego powodu wymaga stałej opieki, o 19 skarżąca podaje kolacje, pomaga w myciu, zamienia pampersa, podaje leki, smaruje ciało, zakrapla oczy. Pomiędzy 21 a 22 matka skarżącej idzie spać.
Decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. W uzasadnieniu organ wskazał, że przesłanką odmowy przyznania świadczenia jest okoliczność, że niepełnosprawność matki skarżącej powstała po ukończeniu przez nią wieku 86 lat oraz fakt pobierania przez skarżącą świadczenia emerytalnego.
W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła:
- - naruszenie art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez niezasadne uznanie, że niepełnosprawność L. T. powstała po ukończeniu 18 roku życia i w związku z tym skarżącej, jako opiekunowi nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne; pomięcie okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 przepis został uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;
- - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez błędne uznanie, że pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad osobą niepełnosprawną;
- - art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 79a k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącej przed wydaniem decyzji o konieczności zawieszenia pobieranej przez skarżącą emerytury, jako jedynej negatywnej przesłanki do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy i przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że podziela stanowisko organu I instancji, że pobieranie przez skarżącą emerytury, wyklucza przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie Kolegium świadczenie pielęgnacyjne ma zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca, ma bowiem częściowo zrekompensować opiekunowi osoby niepełnosprawnej strat finansowych spowodowanych niemożliwością podjęcia pracy w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, a w przypadku osób z ustalonym prawem do emerytury, cel ten nie może zostać osiągnięty.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła:
- - naruszenie art. 17 ust. 5 lit. a u.ś.r. poprzez błędne uznanie, że pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez skarżącą opieką nad niepełnosprawną matką.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy I i II przedwcześnie odmówiły skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego powołując się wyłącznie na negatywną przesłankę pobierania przez skarżącą świadczenia emerytalnego.
Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone m. in. prawo do emerytury.
W niniejszej sprawie niesporne jest, że matka skarżącej posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, a niepełnosprawność istnieje od 4 stycznia 2022 roku. Niesporne jest również, że skarżąca pobiera emeryturę w wysokości niższej niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego (1392,78 złotych). Niesporne jest również, że skarżąca opiekuje się matką oraz, że do alimentacji względem L. T. są zobowiązane dwie córki (skarżąca oraz B. W.).
Na wstępie wskazać należy, że zasadnie Kolegium przyjęło, że przepis art. 17 ust. 1 lit. b u.ś.r. nie może być podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na wiek, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, jest to konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, w którym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
W ocenie Sądu organy przedwcześnie odmówiły skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego twierdząc, że fakt pobierania przez skarżącą świadczenia emerytalnego może być samodzielną przesłanką odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.
Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela argumentację prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2020 r. (I OSK 254/20 CBOSA) i uznaje ją za własną. Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie bowiem opowiedział się za odstąpieniem od rezultatów wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., na rzecz takiego sposobu jego rozumienia, który koreluje z efektami stosowania dyrektyw wykładni systemowej oraz celowościowej. Potrzeba takiej wykładni wynika między innymi ze zmiany relacji między wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a wysokością świadczeń, których pobieranie wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Uchwalając w 2003 r. ustawę o świadczeniach rodzinnych, ustawodawca wyłączył możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opiekunom, którzy mają prawo do określonych świadczeń, i jednocześnie określił wysokość świadczenia pielęgnacyjnego na 420 zł miesięcznie.
Wówczas była to kwota niższa niż wysokość najniższej emerytury i innych świadczeń wyłączających prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Taka relacja utrzymywała się aż do 1 maja 2014 r. kiedy to świadczenie pielęgnacyjne wzrosło do 800 zł i stało się nieznacznie wyższe od najniższej emerytury, a następnie było waloryzowane i obecnie jest już znacznie wyższe od najniższej emerytury (wynosi 2458 zł). Niewątpliwie zatem, intencją ustawodawcy wprowadzającego to wyłączenie było, aby uprawniony opiekun nie pobierał świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy otrzymuje świadczenie wyższe. Jednak odczytanie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. jako pozbawiającego w świadczenia pielęgnacyjnego także opiekuna otrzymującego świadczenie znacznie niższe, wymagałoby jednoznacznego potwierdzenia przez dyrektywy wykładni systemowej oraz celowościowej. Aktualnie wysokość świadczenia pielęgnacyjnego wynosi 2458 złotych zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 listopada 2022 roku, a zatem przekracza wysokość pobieranej przez skarżącą emerytury.
Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym wyroku słusznie zwrócił także uwagę na potrzebę stosowania przez sądy administracyjne prokonstytucyjnej wykładni przepisów prawa przy wykonywaniu funkcji kontroli zgodności z prawem działania organów administracji publicznej. Zgodnie bowiem z wyrażoną w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasadą bezpośredniego stosowania jej przepisów, rzeczą organów władzy publicznej jest dokonywanie prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. pozwalającej na realizację zasad: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust.,1 zdanie drugie Konstytucji RP) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji RP).
Należy zwrócić uwagę, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. pozbawia świadczenia pielęgnacyjnego osoby, które zrezygnowały z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, jeżeli równocześnie przysługuje im prawo do któregoś z wymienionych w powołanym przepisie świadczeń. Tymczasem, art. 27 ust. 5 u.ś.r. przyznaje osobom, którym przysługują wymienione w przepisie świadczenia możliwość wyboru jednego ze świadczeń (w tym świadczenia pielęgnacyjnego). Analiza powołanych uregulowań musi budzić wątpliwości z punktu widzenia konstytucyjnej zasady równości, zgodnie z którą wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach.
Ustawodawca jest obowiązany precyzyjnie ustalić racjonalne przesłanki, od których uzależni zróżnicowany poziom świadczenia, przyjmując za punkt wyjścia jednakowe traktowanie takich opiekunów. Słusznie zatem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2020 r., że nie sposób znaleźć przekonujących argumentów uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w sytuacji gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne. Zwrócić uwagę należy na to, że celem świadczenia pielęgnacyjnego jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Pozbawienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób pobierających emeryturę w niższej wysokości niż to świadczenie powoduje, że ten cel nie jest w stosunku do tej grupy opiekunów realizowany, mimo że sprawując opiekę po uzyskaniu prawa do emerytury opiekun nie może podjąć pracy zarobkowej.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za przyjęciem wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. umożliwiającym osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno - rentowego. Ustawodawca wyraźnie przewidział taką możliwość w powoływanym już art. 27 ust. 5 u.ś.r. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. 2022, poz. 504, dalej u.e.r.f.u.s.), zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego.
Analiza ustawy o świadczeniach rodzinnych prowadzi do wniosku, że jedynym przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz emerytury, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy jest przywoływany wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej zasady konstytucyjne, uznać należy jednak, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s. Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty.
Ustawa nie ogranicza możliwości złożenia takiego wniosku. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.f.u.s. skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Emerytura jest prawem niezbywalnym, ale uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci posiadania prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (por: wyrok NSA z dnia 18 października 2022 r., I OSK 77/22).
O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty, organ winien stronę poinformować. Obowiązek informowania stron wynika z art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Nadto, zgodnie z art. 79a k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Celem tego przepisu jest zmobilizowanie organów administracji do wnikliwego badania merytorycznej treści żądań strony na wszystkich etapach postępowania wszczynanego na żądanie strony i zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach, bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów – nie korzysta z takiej możliwości.
Taka informacja powinna być udzielona stronie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie emerytury. Wówczas, o ile strona doprowadzi do zawieszenia prawa do emerytury, możliwe będzie płynne przejście osoby uprawnionej z systemu świadczeń emerytalnych do systemu świadczeń rodzinnych. Konieczna jest taka organizacja działań organu przyznającego świadczenia rodzinne, w koordynacji z organem emerytalno – rentowym, by nie pozostawić osoby uprawnionej bez należnego jej (niezbędnego dla życia) świadczenia nawet przez krótki czas.
W niniejszej sprawie organy i i II instancji zaniechały poinformowania skarżącej o przysługującej jej możliwości wyboru świadczenia. Organy nie poinformowały jej o możliwości zawieszenia emerytury, wstrzymania jej wypłaty i przedłożenia decyzji w tym zakresie, nie wezwały jej też do złożenia brakujących dokumentów, co umożliwiłoby wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego w pełnej wysokości. Skutkowało to przedwczesną odmową przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia.
Wobec powyższego, za uzasadniony należało uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. polegający na jego błędnej wykładni, skutkującej pozbawieniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury w wysokości niższej niż to świadczenie. Uchybienie to musiało doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wskazać ponadto należy, że organy nie dokonały ustaleń dotyczących zaistnienia w niniejszej sprawie pozytywnych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej. Organy w szczególności nie ustaliły: stanu zdrowia matki skarżącej, zakresu opieki sprawowanej przez skarżącą, możliwości realizacji obowiązku alimentacyjnego względem matki przez siostrę skarżącej, aktywności zawodowej skarżącej przed podjęciem opieki nad matką. Nie rozpoznały zatem sprawy administracyjnej. W rezultacie, aby nie pozbawiać skarżącej dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Ponownie rozpatrując sprawę, organy przeprowadzą postępowanie dowodowe na okoliczność zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dotyczących: zakresu opieki skarżącej nad matką, ustalenia czy skarżąca przed podjęciem opieki nad matką podejmowała jakiekolwiek (choćby dorywcze) zatrudnienie, czy siostra skarżącej może realizować ciążący na niej obowiązek alimentacyjny nad matką w formie opieki osobistej lub pokrywania kosztów tej opieki, ustalą również stan zdrowia matki skarżącej, a w przypadku uznania, że zostały spełnione pozytywne przesłanki przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wezwą skarżącą do przedstawienia decyzji o zawieszeniu prawa do emerytury i orzekną zgodnie z wskazaniami zawartymi w wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.