Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 listopada 2011 r. znak [...], Wojewoda działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty przez Kierownika Wydziału Ewidencji Świadczeń i Informacji Powiatowego Urzędu Pracy, z dnia [...] 2011 roku, znak: [...], nr [...] orzekającej o utracie przez M. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 kwietnia 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Powyższa decyzja Wojewody wydana została w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:
Dnia 2 marca 2011r. M. P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy i decyzją z dnia [...] 2011 roku, znak: [...] został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Odmowa prawa do zasiłku była spowodowana tym, że w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Urzędzie M. P. rozwiązał stosunek pracy na mocy porozumienia stron. Następnie, po upływie okresu karencji M. P. zostało przyznane prawo do zasiłku od 1 czerwca 2011r. do 31 sierpnia 2011r. w wysokości 80 % kwoty zasiłku tj. 609,20 zł miesięcznie, a od 1 września 2011r. do 1 września 2011r. w wysokości 80 % kwoty zasiłku tj. 478,40 zł miesięcznie - decyzja z dnia [...] 2011 roku, znak: [...]. W dniu 27 lipca 2011r. M. P. zgłosił w Urzędzie Pracy fakt podjęcia zatrudnienia od 22 lipca 2011r. do 25 lipca 2011r. na dowód czego przedłożył kopię umowy zlecenia zawartej z firmą B. W następstwie tego zgłoszenia organ I instancji, decyzją z [...] 2011r., znak: [...] orzekł o przyznaniu M. P. statusu osoby bezrobotnej od 27 lipca 2011r., oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 27 lipca 2011r. do 5 września 2011r. w wysokości 80 % kwoty zasiłku, tj. 609,20 zł miesięcznie, a od 6 września 2011 roku do 6 września 2011 roku w wysokości 80 % kwoty zasiłku tj. 478,40 zł miesięcznie Następnie M. P. złożył w Urzędzie Pracy w dniu 9 sierpnia 2011r. oświadczenie, iż od 28 kwietnia 2011 roku świadczył pracę w firmie W, na dowód czego przedstawił umowę zlecenia. Równocześnie oświadczył, że nie zgadza się z formą umowy i dlatego złożył pozew o ustalenie stosunku pracy. Podał także, iż umowę tę otrzymał 4 sierpnia 2011r., a pozew złożył 27 lipca 2011r.
W opisanym wyżej stanie faktycznym, Kierownik Wydziału Ewidencji Świadczeń i Informacji, działając z upoważnienia Starosty, decyzją z dnia [...] 2011 roku, znak: [...], nr [...], orzekł o utracie przez M. P. statusu osoby bezrobotnej od 28 kwietnia 2011r. wskazując, że za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba, która podjęła pracę w ramach stosunku pracy, stosunku służbowego lub umowy o pracę nakładczą.
M. P. wniósł od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie, z przekroczeniem terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2011 r., [...] Wojewoda, na wniosek odwołującego się zawarty w odwołaniu, przywrócił M. P. termin do wniesienia odwołania. Odwołujący się zarzucił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie podał przyczyn pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem odwołującego się brak dowodów na to, że podjął on pracę w ramach stosunku pracy, stosunku służbowego lub umowy o pracę nakładczą. O tym, czy pracował w ramach stosunku pracy zadecyduje sąd.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję. W jej uzasadnieniu opisał kolejne decyzje kierowane do M. P., wydawane przez organ pierwszej instancji w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, oraz decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji po wznowieniu postępowania w sprawach zakończonych decyzjami o przyznaniu M. P. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Organ odwoławczy wskazał, że już fakt podjęcia przez M. P. zatrudnienia w okresie od dnia 22 do 27 lipca 2011r. stanowił podstawę do wyłączenia odwołującego się z ewidencji osób bezrobotnych, jednak decyzji takiej organ nie wydał. Wskazano także na treść oświadczenia złożonego przez odwołującego się o świadczeniu pracy w firmie W od dnia 28 kwietnia 2011 r. Wojewoda przytoczył treść przepisu art. 2 ust. 1 pkt.
- 2) i art.
- 11) Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i uznał, że wydana przez organ pierwszej instancji decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej jest prawidłowa. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu odwołania dotyczącego nieprawidłowego zdaniem odwołującego się uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej uznając, że istotnie zawiera ono uchybienia formalnoprawne, jednak nie mające wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia 29 listopada 2011 r. znak [...] M. P. zarzucił naruszenie przez organ art. 10, art. 80 i art. 81 kpa, subiektywną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, oraz brak dowodów na spełnienie przez niego przesłanek z art. 2 ust. 1 Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący zarzucił, że załączona do jego oświadczenia z dnia 9 sierpnia 2011 r. umowa "tylko przypomina" umowę zlecenia, natomiast oświadczenie, które złożył 9 sierpnia 2011 r. było tylko jego oceną stosunku łączącego go z firmą W. Powyższe nie może więc stanowić dowodu na jego zatrudnienie w firmie W, ani dowodu na istnienie porozumienia między stronami w zakresie wykonywanych czynności mogących wskazywać na wykonywanie innej pracy zarobkowej w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. skarżący twierdzi, że przedłożony dokument nie jest nawet ofertą w rozumieniu kodeksu cywilnego ani dowodem na wykonywanie innej pracy zarobkowej, a co najwyżej zaproszeniem do zawarcia umowy, o którym mowa w art. 71 kc.
Dzień 4 sierpnia 2011 r. jest datą zaproszenia do zawarcia umowy i jednocześnie datą odmowy zawarcia umowy. Urząd Pracy został poinformowany o tej sytuacji, aby skarżący nie był posądzony o wykroczenie przeciw przepisom ustawy. Skarżący zarzucił nadto błędne uzasadnienie decyzji, oraz nie powiadomienie go o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji na temat zgromadzonego materiału dowodowego. Podał również, że złożył przed Urzędem Pracy kolejne oświadczenie, z którego wynika, że był bezrobotny a umowa załączona do oświadczenia z dnia 9 sierpnia 2011 r. nie jest umową cywilnoprawną. Do skargi załączono kopię pisma skarżącego z dnia 31 października 2011 r. skierowanego do Starosty, zawierającego: wezwanie do zapłaty zasiłku dla bezrobotnych wraz z odsetkami, wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego, oraz oświadczenie, że od dnia 27 lipca 2011 r. do 10 października 2011 r. był bezrobotny w rozumieniu przepisów Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz pismo Starosty z dnia 14 listopada 2011 r. skierowane do skarżącego w odpowiedzi na pismo z dnia 31 października 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153,. poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta prowadzona jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonych do sądu rozstrzygnięć i aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., oraz w sprawach ze skarg na bezczynność organów i przewlekłość postępowania administracyjnego – art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a.).
W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008r. Nr 69,poz. 415 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał jako podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 2 ust. 1 ustawy, natomiast organ pierwszej instancji – przepis art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. "a" określający kompetencje organu do wydawania decyzji w przedmiocie uznania lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, oraz art. 2 ust. 1 pkt. 2 i art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy za bezrobotną uważa się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt. 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia warunki określone lit a) - l) tego przepisu.
Pod pojęciem zatrudnienia należy rozumieć zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt.
- 43) ustawy wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą, natomiast wykonywanie innej pracy zarobkowej zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt.
- 11) oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych.
Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt.
- 1) ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 2.
Na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. znak [...] skarżący uzyskał status osoby bezrobotnej z dniem 2 marca 2011 r.,, natomiast decyzją tego samego organu z dnia [...] 2011r. znak: [...], orzeczono ponownie o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od 27 lipca 2011 roku i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dacie wydania kontrolowanej decyzji, decyzja o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dnia 3 marca 2011r. pozostawała w obrocie prawnym. Pozostawała także w obrocie prawnym decyzja z dnia [...] 2011r. – bowiem rozstrzygnięcia co do bytu prawnego tych decyzji pozostawały nieostateczne (toczyło się postępowanie po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 2011r. i postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] 2011 r.).
Skarżącemu przysługiwał więc status osoby bezrobotnej. Równocześnie organ orzekający pierwszej instancji dysponował oświadczeniem skarżącego z dnia 27 lipca 2011 r. o świadczeniu pracy w dniach 22-25 lipca 2011r. na rzecz firmy B na podstawie umowy zlecenia, oraz oświadczeniem z dnia 9 sierpnia 2011.r o świadczeniu pracy na rzecz firmy W od dnia 28 kwietnia 2011 r. wraz załączoną do niego umową zlecenia zawartą 5 maja 2011 r. Organ miał więc podstawy do uznania, że skarżący wykonywał od dnia 28 kwietnia 2011 r. – zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej -pracę zarobkową w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy, co musiało skutkować zastosowaniem art. 33 ust. 4 pkt. 1 i wydaniem decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Zarzuty przedstawione w skardze wywodzi skarżący z fakt, iż odmowy podpisania umowy zlecenia spowodowanego brakiem zgody na taką formą umowy i wniesieniem do sądu pozwu o ustalenie stosunku pracy.
Niewątpliwie w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie było podstaw do uznania, że skarżący był zatrudniony w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 43 ustawy, gdyż nie znajduje to potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Myli się natomiast skarżący twierdząc, że nie ma podstaw do uznania, iż wykonywał od dnia 28 kwietnia 2012 r. "inną pracę zarobkową" w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 11 ustawy. Przeczy temu treść złożonego w dniu 9 sierpnia oświadczenia, załączonej do tego oświadczenia umowy, a także oświadczenie złożone przez skarżącego na rozprawie. Trzeba podkreślić, że wyliczenie zawarte w art. 2 ust. 1 pkt.
- 11) ustawy nie stanowi zamkniętego katalogu umów, jest wyliczeniem przykładowym. W przepisie tym chodzi o każdego rodzaju umowę cywilną, na podstawie której osoba wykonuje pracę lub świadczy usługi. Nadto - oświadczenia skarżącego i zarzuty skargi pozostają ze sobą w sprzeczności. Z jednej strony skarżący twierdzi, że nie łączyła go z firmą W umowa zlecenia ani żadna inna umowa o wykonywanie pracy zarobkowej objęta dyspozycją art. 2 ust. 1 pkt. 11, a równocześnie twierdzi skarżący, że o charakterze umowy łączącej go z firmą W zdecyduje sąd w sprawie o ustalenie istnienia stosunku pracy. Pozew w tej sprawie wniósł 27 lipca 2011 r. Spór w niniejszej sprawie nie dotyczy więc okoliczności istotnych dla oceny, czy skarżący utracił z dniem podjęcia pracy tj. 28 kwietnia 2011 r. status osoby bezrobotnej. Tak w przypadku zatrudnienia – tj. świadczenia pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą, jak i w przypadku innej pracy zarobkowej – wykonywanej na podstawie umów cywilnoprawnych - osoba wykonująca pracę traci status osoby bezrobotnej, ponieważ nie spełnia warunku określonego przepisem art. 2 ust. 1 pkt.
- 2) ustawy. W takiej sytuacji starosta obligowany jest treścią art. 33 ust. 4 pkt.
- 1) ustawy do wydania decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego. W kontrolowanej sprawie sytuacja taka ma miejsce, dlatego zaskarżone rozstrzygnięcie uznać należy za prawidłowe. Dla oceny jego zgodności z prawem nie ma znaczenia, czy rozstrzygnięcie sądu wydane w wyniku rozpoznania sprawy o ustalenie istnienia stosunku pracy będzie dla skarżącego korzystne czy też nie.
Zgodzić się należy z zarzutem skargi dotyczącym nieprawidłowego uzasadnienia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Uchybienie to - mające charakter naruszenia art. 107 § 3 kpa nie zostało jednak powtórzone przez organ odwoławczy, wydający decyzję ostateczną, której dotyczy wniesiona skarga. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na okoliczności, które legły u podstaw uznania, że w przypadku skarżącego spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy, w związku z nie spełnianiem warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Organ odwoławczy prawidłowo ustosunkował się także do zarzutów odwołania dotyczących nieprawidłowości uzasadnienia organu pierwszej instancji Powołana podstawa prawna decyzji jest prawidłowa, a utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej oznacza, że tak że zaskarżone rozstrzygnięcie oparte jest także na art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy.
Pozostałe wady uzasadnienia nie mają znaczenia dla prawidłowości decyzji Wojewody, o czym świadczy stan faktyczny sprawy i zebrany materiał dowodowy. Nie mógł odnieść także rezultatu zarzut naruszenia przez organy art. 10 kpa. Zarzut dotyczący naruszenia przez organy tego przepisu musi być poparty wykazaniem, że w wyniku tego naruszenia strona pozbawiona była możliwości dokonania konkretnej czynności procesowej i pozbawienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sytuacja taka w kontrolowanym postępowaniu nie miała miejsca. Nie ma także znaczenia fakt złożenia przez skarżącego oświadczenia, o którym mowa w skardze. Jego treść nie może mieć wpływu na prawidłowo dokonaną przez organy ocenę stanu faktycznego i prawidłowo podjęte ostateczne rozstrzygnięcie.
Wobec nieuwzględnienia zarzutów skargi, a także wobec braku istnienia innych, określonych w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstaw mogących decydować o jej uwzględnieniu, na podstawie art. 151 ustawy skargę należało oddalić.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.