Uzasadnienie
Skarżąca U. M. zwróciła się do MOPS w C. z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką, legitymującą się orzeczeniem Lekarza Rzeczoznawcy Kasy KRUS Placówka Terenowa w T. z 22.01.2020 r. stwierdzającym trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji od 10.11.2019 r.
Po ponownym rozpoznaniu, sprawy decyzją Burmistrza C. z 12 lipca 2022 r., znak: [...] odmówiono skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która uzależnia ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zakwestionowała wydane rozstrzygnięcie twierdząc, ze sprawuje nad matką dwudziestoczterogodzinną opiekę. Nadto zarzuciła, że przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, na który powołuje się organ pierwszej instancji odmawiając jej przyznania wnioskowanego świadczenia, został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Decyzją z 22 sierpnia 2022 r., nr SKO.NP/4115/289/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono, że jakkolwiek w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, to jednak zaskarżona decyzja odpowiada prawu gdyż w sprawie nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy rezygnacją z pracy lub jej niepodejmowaniem przez skarżącą, a koniecznością sprawowania opieki nad matką.
Dalej wskazano, że skarżąca jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, którego nie uprawia. Skarżąca jest ubezpieczona w KRUS jako małżonek rolnika. Z dniem 10 grudnia 2019 r. skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Następnie z dniem 1 kwietnia 2022 r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Skarżąca podała, że posiadane gospodarstwo rolne jest uprawiane przez sąsiada na podstawie umowy ustnej, aby ziemia nie leżała odłogiem. Podatek rolny opłaca mąż, który figuruje w bazie Ewidencji Producentów ZSZiK ale nie pobierał płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ stwierdził, że skoro trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji u matki skarżącej stwierdzono od 10 listopada 2019 r. zaprzestanie aktywności zawodowej, jak i niepodejmowanie zatrudnienia przez skarżącą nie miało związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką.
W zakresie stanu matki skarżącej ustalono, że cierpi na otępienia w przebiegu choroby Alzheimera, chorobę zwyrodnieniową stawów, osteoporozę i nadciśnienie tętnicze. Ma nadto postępujące osłabienie pamięci, rozpoznaje skarżącą ale nie zawsze. W maju 2022 r. matka skarżącej doznała omdlenia i zapaści. W skali Barthel uzyskała 15 pkt na 100 możliwych. Potrzebuje pomocy przy spożywaniu posiłków, przy przemieszczaniu się, nie kontroluje czynności fizjologicznych. Potrzebuje pomocy przy czynnościach osobistych, jest zależna przy korzystaniu z toalety, przy myciu, kąpieli, nie porusza się po powierzchniach płaskich, nie jest w stanie wchodzić i schodzić ze schodów, nie panuje częściowo przy czynnościach fizjologicznych.
Skarżąca w ramach sprawowanej opieki nad matką przygotowuje i podaje posiłki i leki, pomaga w pielęgnacji osobistej, ubieraniu, przeprowadza do toalety, zmienia pampersy, umawia wizyty lekarskie, dowozi na wizyty lekarskie, podaje leki, mierzy ciśnienie, pomaga w przemieszczaniu i wykonuje czynności porządkowe.
W ocenie organu czynności opiekuńcze skarżącej bezpośrednio związane z matką sprowadzają się do pomocy przy czynnościach dnia codziennego. Dodano też, że oprócz skarżącej zobowiązani do alimentacji względem matki są również siostra (jest na emeryturze, ze względu na liczne obowiązki nie pomaga w opiece nad matką) oraz brat (pracuje zawodowo, ze względu na liczne obowiązki nie pomaga w opiece nad matką). Rodzeństwo zamieszkuje ok 40 km od miejsca zamieszkania matki. Zdaniem organu skarżąca wraz z rodzeństwem mogą się podzielić w opiece nad matką. Uznano, że powody dla których rodzeństwo skarżącej nie pomaga w opiece nad matką, nie wykluczają współuczestniczenia w tej opiece.
W konsekwencji uznano, że nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z aktywności zawodowej, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.
Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła:
1/ naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 a K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy ponownej decyzji organu pierwszej instancji, w której organ pierwszej instancji nie zastosował się do wytycznych w zakresie wykładni przepisów, na których oparto rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13.06.2022 r. sygn. akt SKO.NP/4115/200/2022;
2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające na nie wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, nie mającej pokrycia w doświadczeniu życiowym i zasadach prawidłowego ustalania związków przyczynowo-skutkowych, wyrażającej się w błędnym ustaleniu przez organ, że:
zaprzestanie aktywności zawodowej i jej dalsze nie podejmowanie przez wnioskodawczynię nie miało związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką oraz opieka nad matką nie ma waloru opieki stałej lub długoterminowej, a jedynie charakter sporadyczny w sytuacji, gdy prawidłowa i całościowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosków odmiennych, zaś przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego byłoby zgodne z słusznym interesem strony oraz leżałoby w interesie publicznym;
3/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na wykładni wspomnianego przepisu, nie mającą oparcia w treści normy prawnej, sprowadzającą się do przyjęcia, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy osoba wymagająca opieki ma, oprócz wnioskodawcy, także innych krewnych pierwszego stopnia zobowiązanych do alimentacji;
4/ z ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby sąd nie podzielił zasadności zarzutu z pkt 3, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i ustalenia, czy rodzeństwo wnioskodawczyni ma możliwość uczestniczyć w opiece nad niepełnosprawną matką;
5/ w konsekwencji powyższych zarzutów zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lun innej pracy zarobkowej pomimo spełnienia przesłanek do otrzymania tego świadczenia.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała min., że stan matki się pogarsza, a zaniki pamięci u matki są bardzo częste. Ponadto krzyczy w nocy co sprawia, że skarżąca musi do niej wstawać. Choroba postępuje, co uniemożliwia skarżącej podjęcie zatrudnienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Materialną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 17 ust. 1 i ust. 1b i art. 17b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615).
Zgodnie treścią art. 17 ust. 1 i ust. 1b cyt. ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:
- 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub
- 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Sąd zauważa, że słuszne jest stanowisko Kolegium, zgodnie z którym, w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. W wyroku tym wskazano bowiem, że art. 17 ust. 1b cyt. ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Tym samym w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2 cyt. ustawy, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. W odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego trzeba dokonywać zatem z pominięciem tego kryterium.
Wobec powyższego, Kolegium prawidłowo uznało, że moment powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wobec czego brak było podstaw do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego tylko z tego powodu, że nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1b cyt. ustawy.
Decyzje wydane w sprawie nie są jednak prawidłowe z tej przyczyny, że organy nie ustaliły w sposób odpowiadający zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) stanu faktycznego sprawy.
Zasada prawdy obiektywnej została skonstruowana w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Powyższa zasada ogólna odnosi się nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, lecz jest także wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, gdyż organy administracji publicznej mają obowiązek uwzględniania jej przy "załatwieniu sprawy" (por. wyroki NSA z 4.06.1982 r., I SA 258/82, ONSA 1982/1, poz. 54, oraz z 28.11.2012 r., I OSK 641/12, LEX nr 1291400; wyrok WSA w Gdańsku z 14.09.2011 r., I SA/Gd 502/11, LEX nr 898927).
Organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów, należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej jest obowiązany z urzędu: 1. ustalić, jakie okoliczności faktyczne mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;
- 2. ustalić, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone w celu ustalenia powyższych okoliczności (por. wyrok z 20.09.2012 r., IV SA/Wa 663/12, LEX nr 1347629, w którym WSA w Warszawie stwierdził, że "organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy", przy czym "aktywna rola organu administracji publicznej w procesie poszukiwania i gromadzenia materiału dowodowego może przejawiać się zarówno podejmowaniem czynności dowodowych z urzędu, a także gromadzeniem w aktach sprawy dowodów wskazanych lub dostarczonych przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy" – tak WSA we Wrocławiu w wyroku z 15.02.2012 r., IV SA/Wr 711/11, LEX nr 1139681);
- 3. przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy;
- 4. dokonać oceny przeprowadzonych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z 23.02.2012 r., II GSK 118/12, LEX nr 1125454).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy z wyżej opisanych obowiązków, związanych z realizacją zasady prawdy obiektywnej, nie wywiązały się prawidłowo. Organy nie dokonały nie budzących wątpliwości ustaleń w zakresie istnienia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem pracy zarobkowej przez skarżącą, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką.
W ocenie Sądu ustalenia i analizy ze strony organu wymaga kwestia stopnia intensywności i częstotliwości w sprawowaniu przez skarżącą czynności opiekuńczych nad matką w aspekcie charakterystyki choroby matki skarżącej i jej objawów. Ten sam rodzaj czynności opiekuńczych może być bowiem uznany jedynie za pomoc w czynnościach dnia codziennego, jak i wypełniać przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w zależności od stopnia ich nasilenia i charakterystyki choroby niepełnosprawnego. Faktem powszechnie znanym jest, że objawy choroby Alzheimera rozwijają się stopniowo przez wiele lat – zwiększa się zarówno ich zakres, jak i stopień. Pierwszym symptomem choroby są zazwyczaj problemy z pamięcią krótkotrwałą, przy zachowaniu bardzo dobrej pamięci długotrwałej. Z czasem problemy z pamięcią krótkotrwałą dają się obserwować coraz częściej i są coraz poważniejsze, jak również zaczynają im towarzyszyć kolejne objawy chorobowe.
Objawy choroby Alzheimera różnią się od siebie na poszczególnych etapach otępienia. Skarżąca w toku postępowania, jak i w skardze wskazuje, że stan matki się pogarsza. Uwzględnienie przez organ faktu występowania u niepełnosprawnej matki, tak poważnej choroby, wymuszało konieczność zweryfikowania twierdzeń skarżącej odnośnie rodzaju potrzebnej pieczy i zakresu wykonywanych czynności opiekuńczych. W tym kontekście konieczne było ustalenie jak często występuje u matki stan dezorientacji i jakie powoduje u niej zachowania, jak często się zapomina, nie rozpoznaje skarżącej, jak często krzyczy i w jakich porach, czy jej stan świadomości pozwala na rozeznanie gdzie się znajduje, a finalnie, czy jest w ogóle jest w stanie, choć przez część dnia pozostać sama bez narażania siebie lub innych na niebezpieczeństwo.
W ocenie sądu, w zakresie wskazanych ustaleń, organ administracji winien był działać z urzędu i zgodnie z zasadą oficjalności (art. 7, art. 77 par. 1 k.p.a.) przejawiać konieczną inicjatywę dowodową, gdyż było to konieczne do poprawnego ukształtowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia tej sprawy.
Sąd stwierdził więc, że bez powyższych ustaleń przedwczesne było stwierdzenie organu jakoby czynności opiekuńcze świadczone przez skarżącą sprowadzały się do pomocy przy czynnościach dnia codziennego. Dopiero ich poczynienie i ocena całości materiału dowodowego określającego stan matki skarżącej i zakres, a także intensywność świadczonej przez nią opieki da pełną podstawę do wydania rozstrzygnięcia.
Podobnie Sąd uznał, że stwierdzenie organu o braku przeszkód ze strony rodzeństwa skarżącej do współuczestniczenia w opiece nad matką nie zostało poprzedzone wystarczająco wnikliwym badaniem. Należy wskazać, że kwestia ta została dostrzeżona w uprzednio wydanej w sprawie decyzji SKO w Tarnowie z 13 czerwca 2022 r., nr SKO.NP./4115/200/2022, gdzie uchylając decyzję organu pierwszej instancji wskazano, że w celu ustalenia możliwości zaangażowania się rodzeństwa skarżącej w pomoc przy matce konieczne jest wyjaśnienie pełnej sytuacji rodzinnej osób zobowiązanych do alimentacji względem matki skarżącej. W toku ponownego rozpoznania sprawy badanie w tym zakresie ograniczono do odebrania oświadczenia od skarżącej (zał. 31 w aktach adm.), gdzie wskazała, że rodzeństwo nie jest w stanie pomóc, bo mieszkają ok 40 km od miejsca zamieszkania matki; brat pracuje, a siostra będąc na emeryturze ma liczną rodzinę i bardzo dużo obowiązków.
W ocenie Sądu oparcie się jedynie na lakonicznym oświadczeniu skarżącej nie było wystarczające dla ustalenia, że w przypadku rodzeństwa skarżącej nie zachodzą przeszkody do współuczestniczenia w sprawowania opieki nad matką. Konieczne było poczynienie dokładniejszych ustaleń z uwzględnieniem, że przesłanki obiektywne to takie, które są niezależne od woli, a na ich wystąpienie nie ma się żadnego wpływu. Można tu wymienić chorobę, niedołężność, wiek, konieczność sprawowania opieki nad innym członkiem rodziny jak również brak możliwości finansowej partycypacji jako formy współuczestnictwa w opiece nad niepełnosprawną matka. A zatem i w tym zakresie niezbędna jest inicjatywa dowodowa organu, tak aby móc w sposób definitywny stwierdzić czy istniały przeszkody do współuczestnictwa rodzeństwa skarżącej w opiece nad matką.
Ustalenie te są o tyle istotne dla stwierdzenia istnienia przesłanki przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, że - jak to wskazano w wyroku WSA w Krakowie z 7 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 1235/22 - w sytuacji, gdy istnieją inne osoby zobowiązane do alimentacji, w stosunku do których brak jest obiektywnych przeszkód w realizacji ustawowego obowiązku, brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem (rezygnacją) z zatrudnienia, a opieką nad osobą niepełnosprawną, ponieważ w opiece powinny uczestniczyć również pozostałe osoby zobowiązane do alimentacji.
Końcowo Sąd stwierdza, że nie podziela oceny organu jakoby zestawienie dat zaprzestania przez skarżącą działalności gospodarczej i pracy w gospodarstwie rolnym z orzeczeniem Lekarza Rzeczoznawcy Kasy KRUS Placówka Terenowa w T. z 22.01.2020 r. (stwierdzającym trwałą niezdolność matki skarżącej do samodzielnej egzystencji od 10 listopada2019 r.), wskazywało, że zaprzestanie aktywności zawodowej, jak i niepodejmowanie zatrudnienia przez skarżącą nie miało związku przyczynowego z koniecznością sprawowania opieki nad matką.
Przyjęta przez organ chronologia zdarzeń wskazuje, że: trwała niezdolność do samodzielnej egzystencji matki skarżącej została orzeczona od dnia 10 listopada 2019 r., 10 grudnia 2019 r. skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, 1 kwietnia 2022 r. skarżąca zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, a 5 kwietnia 2022 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie skarżąca wskazała w toku postępowania, że matka choruje od 2015 r. na otępienie typu alzheimerowskiego i uwagi na fakt, że choroba postępuje - jej stan zdrowia z każdym rokiem się pogarsza. Zatem z przywołanych wyżej okoliczności nie można było wywnioskować braku związku przyczynowego pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej skarżącej, a koniecznością sprawowania opieki nad matką.
Tym bardziej nie świadczyły one – jak to przyjął organ - o braku związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki nad matką, a niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą. Kwestia ta jak już wyżej wspomniano wymaga dokładniejszego zbadania i całościowej analizy ze strony organu w aspekcie charakterystyki choroby matki skarżącej i jej objawów oraz zakresu czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą.
Konkludując Sąd doszedł do przekonania, że uznanie przez organ odwoławczy, jakoby w niniejszej sprawie nie zachodził związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącą, a opieką nad niepełnosprawną matką nie było poprzedzone przez wszechstronnym ustaleniem i rozważeniem istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych sprawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę stanowisko przedstawione w niniejszym wyroku.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259).