Uzasadnienie
W dniu 8 lipca 2014 r. bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło odwołanie Z. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego.
SKO postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r. znak: [...], zgodnie z art. 132 lub 133 kpa, przekazało odwołanie Z. Ś. organowi l instancji celem rozpatrzenia według właściwości i nadania biegu prawie.
W dniu 16 lipca 2014 r. Z. Ś. złożył na dzienniku podawczym "skargę na bezczynność SKO i jego pracowników", wskazując przy tym w jej nagłówku sygnaturę opisanego wyżej postanowienia z dnia 10 lipca 2014 r.
SKO przekazało skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podkreślić trzeba, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ma charakter ograniczony, a jej zakres przedmiotowy został określony postanowieniami art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 zm.), zwanej dalej "ppsa". Zgodnie z art. 3 § 2 ppsa kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, czynności, względnie bezczynność organów administracji publicznej i przewlekłe prowadzenie postępowania w określonych wypadkach. Zwrócić należy uwagę, że w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ppsa skarga do sądu przysługuje na każdą decyzję administracyjną, lecz w wypadku postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym skarga, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy na postanowienie służy zażalenie, względnie jeśli postanowienie kończy postępowanie bądź rozstrzyga sprawę co do istoty.
Jeżeli postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego nie mieści się w jednej z tych trzech kategorii, wówczas skarga na nie do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
Z treści skargi Z. Ś. oraz całokształtu okoliczności towarzyszących jej wniesieniu wynika, że skarżący kwestionował zasadność postanowienia SKO z dnia 10 lipca 2014 r. o przekazaniu organowi I instancji odwołania wniesionego bezpośrednio do organu II instancji.
Postanowienie tego rodzaju nie kończy postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wydawane jest bowiem w toku postępowania administracyjnego, zaś odnosi się do procesowej kwestii incydentalnej. Nie ulega też wątpliwości, że na postanowienie to Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia. Zatem zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień, na które, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, służy skarga do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Sądu uznał, że skarga Z. Ś. jest niedopuszczalna i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.