Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony radca prawny, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenasa Ł. P. reprezentował stronę w postepowaniu I instancji przed tut. wojewódzkim sądem administracyjnym a następnie sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną organu Rzeczony nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1873/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy.
Z urzędu stwierdza się, iż na karcie 84 akt zalega pismo radcy prawnego Ł. P. z dnia 8 września 2016 r. (wpływ 9.09.2016 r.) zatytułowane "Zawiadomienie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa" informujące że w związku z zaprzestaniem wykonywania zawodu radcy prawnego, z dniem 8 września 2016 r. wypowiedział pełnomocnictwo procesowe skarżącej, które było mu udzielone z urzędu. Z urzędu stwierdza się również, że p. Ł. P. w dalszym ciągu można odnaleźć na liście radców prawnych dostępnej przez stronę internetową Okręgowej Izby Radców Prawnych z numerem wpisu [...].
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wobec tego, że skarga kasacyjna została w niniejszej sprawie wniesiona 7.05.2015 r. (k.
60) więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 poz. 490 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można przyjąć, że oświadczenie takiej treści zostało złożone przez radcę prawnego.
Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 (§2 ust. 2).
Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 ust. 2 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Powołane rozporządzenie nie wskazuje co prawda expressis verbis, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę radcy prawnemu należy się jakiekolwiek wynagrodzenie lecz w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt. II FPS 4/12 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że odpowiedź na skargę kasacyjną, o której mowa w art. 179 ppsa jest pismem procesowym strony, która nie wniosła skargi kasacyjnej. Mimo, że pismo to nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 p.p.s.a., jej autor, profesjonalny pełnomocnik, powinien w terminie jaki zakreślił mu ustawodawca, ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu.
Zatem swym charakterem odpowiedź na skargę kasacyjną najbardziej zbliżona jest do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z tym przyjąć należy, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.
Skoro zaś w realiach niniejszej sprawy wyznaczony radca prawny w ramach postępowania kasacyjnego sporządził i wniósł w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną organu, to należy mu się za to opłata w wysokości 120 zł stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b), gdyż kwota ta odpowiada 50 % stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że wyznaczony radca prawny reprezentował stronę skarżącą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie i za czynności podjęte w pierwszej instancji otrzymał stosowne wynagrodzenie (k. 37).
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Okoliczność, że wyznaczony radca prawny w związku z zaprzestaniem wykonywania zawodu radcy prawnego, z dniem 8 września 2016 r. wypowiedział pełnomocnictwo procesowe skarżącej, które było mu udzielone z urzędu jest prawnie nierelewantna. W momencie sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną rzeczony z całą pewnością wykonywał bowiem zawód i za udzieloną w ten sposób pomoc prawną należy mu się wynagrodzenie.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.