Uzasadnienie
Po rozpoznaniu wniosku skarżącego Z. Ś. o udzielenie prawa pomocy postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i oddalił wniosek o ustanowienie adwokata.
Na skutek wniesienia sprzeciwu przez skarżącego, postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał postanowienie referendarza w mocy.
Pismem z dnia 19 września 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie z 18 sierpnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658), modyfikująca - w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa -m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ m.in. art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) dalej: "P.p.s.a.", tj. przed dniem 15 sierpnia 2015 r. przepis ten, stanowił, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie został odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 P.p.s.a. in fine, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015r.).
Obecnie zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).
Przepis art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym - w przeciwieństwie np. do art. 258 § 4 P.p.s.a. (przewidującego w szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwość wydawania zarządzeń lub postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., przez sąd) - nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie, jak to, które wydane zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2015 r. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia (zarządzenia) referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy.
Zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 260 § 2, art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.