Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego (k. 39).
Objaśniając swoją sytuację rodzinną wpisał w rubrykę 6 dwóch synów i dwie córki.
Zadeklarował brak nieruchomości, zasobów i przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacował na kwotę 505 zł zasiłku okresowego z MOPS.
Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podał, że obciążających go alimentów nie płaci, czynszu nie płaci, prądu nie płaci.
Z urzędu stwierdza się, iż w aktach sprawy zalega kopia decyzji Prezydenta Miasta nr [...] odmawiająca przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na śniadania, kolacje oraz zakupu żywności, kopie dowodu wypłaty wykazywanego jako dochód zasiłku w wysokości 505 zł oraz kopia zaświadczenia lekarskiego. Z treści przedstawionych dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawca ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności przyznany czasowo do 30.11.2018 r. Z uwagi na ogólny stan zdrowia psychicznego jest leczony w warunkach domowych. Nie jest w stanie uczestniczyć w postępowaniach sądowych ani samodzielnie odpowiadać na pisma procesowe. Wymaga udzielenia stosownej pomocy prawnej oraz socjalnej. Z uwagi na trudną sytuację życiową korzysta ze wsparcia ośrodka pomocy społecznej.
Wobec zaś tego, że nie jest to pierwszy wniosek strony o przyznanie prawa pomocy który składa w tutejszym sądzie więc w oparciu o poprzednio składane okolicznościami znanym z urzędu pozostaje również i to, że skarżący jest rozwiedziony. Obciążają go zobowiązania alimentacyjne. Z dziećmi utrzymuje kontakt. Lokal zajmuje bez tytułu prawnego. Z uwagi na zadłużenie czynszowe została mu bowiem wypowiedziana umowa najmu. Zadłużenie z tego tytułu przekraczało ostatnio 20 tyś. zł. Miewał problemy z terminowym regulowaniem opłat za energię elektryczną. Podstawą utrzymania wnioskodawcy są przyznawane z pomocy społecznej zasiłki. Pomocą MOPS jest objęty od 2009 r.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zacząć należy od tego, że zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W konsekwencji rozpoznanie wniosku w tym zakresie jest zbędne a w związku z tym postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Co się natomiast tyczy żądanego ustanowienia radcy prawnego, to stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Skarżący, co wynika ze złożonego oświadczenia i informacji znanych na zasadzie notorii urzędowej jest osobą ubogą w potocznym tego słowa znaczeniu. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez majątku, z długami, dla której podstawą utrzymania są przyznawane z pomocy społecznej zasiłki. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, ze przy obecnym poziomie cen oraz usług dochody które ma do dyspozycji wystarczają z trudem na opędzenie bieżących potrzeb bytowych. W końcu, nie można również tracić z pola widzenia i problemów zdrowotnych strony, które w sposób naturalny ograniczają jego możliwości zarobkowania.
Mając więc na uwadze powyższe i przewidując minimalny koszt opłat za czynności kwalifikowanych pełnomocników w postępowaniu przed sądami administracyjnymi można stwierdzić, że skarżącego nie będzie stać na jego wynajęcie. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie przekraczają możliwości płatnicze strony.
Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.