Uzasadnienie
Decyzją z [...] 2018 r. Prezydent Miasta ustalił wartość opłat dla A Sp. z o.o. (skarżąca) za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholi w [...] Barze w K, ul. L w łącznej kwocie 5 135,06 zł. Opłaty zostały obliczone za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 maja 2016 r., przy czym organ zaznaczył, że do wpłaty pozostawało 1 012,40 zł z uwagi na wpłacone 4 122,66 zł. Decyzję tę poprzedziła decyzja z 5 września 2018 r. uchylająca wartość opłat ustalonych za 2016 r., ponieważ Prezydent Miasta trzema decyzjami z [...] 2016 r. stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 czerwca 2016 r. zezwoleń na sprzedaż alkoholu kat A,B i C z powodu likwidacji sprzedaży.
W wniesionym odwołaniu skarżąca zarzuciła, że organ błędnie przyjął, że działalność pod wskazanym w zezwoleniu adresem, prowadzona była do 31 maja 2016 r. Skarżąca podkreśliła, że Gmina nie udzieliła zgody na korzystanie z nieruchomości po 31 grudnia 2015 r., o czym dobrze wiedział organ. Skarżąca zażądała więc zwrotu kwoty 4 122,66 zł, którą zapłaciła tytułem I raty za 2016 r. Skarżąca wyjaśniła, że wpłaciła I ratę ponieważ liczyła na przedłużenie przez Gminę umowy dzierżawy. Przyznała, że otrzymała decyzje stwierdzające wygaśnięcie zezwoleń z 1 czerwca 2016 r., ale nie wniosła odwołania ponieważ "(...) jedyna sporna kwestia dotyczyła ewentualnego zwrotu kwoty 4 122,66 zł (...)".
Decyzją z 30 listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy i podkreśliło, że ostatecznymi decyzjami z [...] 2016 r. Prezydent Miasta stwierdził wygaśnięcie zezwoleń na sprzedaż alkoholu z dniem 1 czerwca 2016 r. Skarżąca nie zaskarżyła tych decyzji, a więc opłaty od 1 stycznia 2016 r. do 31 maja 2016 r. powinny zostać uiszczone zgodnie z art.111 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2137 z późn. zm.).
W skardze domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 z zw. z art. 18 ust. 7 pkt 5; art. 18 ust. 12 pkt 1 i 5 oraz art. 111 ust. 8 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez błędne ustalenie, że korzystała z wydanych zezwoleń na sprzedaż alkoholu w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 maja 2016 r. podczas gdy organ wiedział, że 31 grudnia 2015 r. utraciła tytuł prawny do lokalu.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że organ doskonale wiedział, że nie przedłużono jej dzierżawy po 31 grudnia 2015 r., czego dowodziła m.in. treść zawiadomienia z 24 marca 2016 r. o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Odwołanie zawierało m.in. wniosek o zwrot wpłaconych tytułem I raty 4 122,66 zł do czego w ogóle nie odniosło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Spółka podkreśliła, że nie korzystała z zezwolenia od stycznia do końca maja 2016 r. ponieważ utraciła tytuł do lokalu tj. punktu, w którym miał być sprzedawany alkohol. Wskazała również, że wygaśniecie zezwoleń powinno odbyć się w trybie art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zgodnie z wnioskiem z 1 czerwca 2016 r., a nie w trybie art. 18 ust. 12 pkt 1 powołanej ustawy. Nie było bowiem możliwe posiadanie ważnego zezwolenia (do 1 czerwca 2016 r.) jeżeli nie posiadało się tytułu prawnego do korzystania z lokalu od 31 grudnia 2015 r.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i podkreślając, że skarżąca nie zaskarżyła decyzji o wygaśnięciu zezwoleń z dniem 1 czerwca 2016 r., a więc naliczenie opłat do 31 maja 2016 r. było zasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skarga nie była zasadna ponieważ opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu zostały prawidłowo naliczone do dnia poprzedzającego dzień wygaszenia tychże zezwoleń. Dla zastosowania w sprawie ww. art. 111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie miało przy tym znaczenia, czy skarżąca faktycznie sprzedawała alkohol w okresie objętym zezwoleniami. To, że organ miał prawo wygasić zezwolenia wcześniej tj. w dacie formalnej utraty prawa do lokalu, w którym alkohol miał być sprzedawany - nie oznacza, że jeżeli organ wygasił zezwolenia na sprzedaż alkoholu z późniejszą datą to ta data nie mogła być brana pod uwagę przy obliczaniu należnych opłat.
Powołany wyżej art. 111 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi, że w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art.
18. Z kolei zgodnie z art. 111 ust. 8 powołanej ustawy w roku nabycia zezwolenia lub utraty jego ważności, opłaty, o których mowa w ust. 1-5, dokonuje się w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia. Niewątpliwie skarżąca utraciła zezwolenia od 1 czerwca 2016 r., co wyraźnie wynika z literalnego brzmienia wyrzeczenia wszystkich trzech decyzji o wygaśnięciu zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Data "1 czerwca 2016 r." została przyjęta przez Prezydenta Miasta w ww. decyzjach wygaszających zezwolenia ponieważ to skarżąca z taką datą poinformowała o zakończeniu swojej działalności polegającej na sprzedaży i podawaniu napojów alkoholowych (k. 67 akt administracyjnych). Organ w sposób wyraźny, nawiązując do tego zawiadomienia, wezwał o podanie informacji "(...) z jakim dniem Spółka zakończyła prowadzenie działalności w lokalu (...)" (k.71 akt administracyjnych). Wezwanie zostało doręczone 14 lipca 2016 r. (k. 72 akt administracyjnych) i pozostało bez odpowiedzi.
Zdaniem Sądu organ ustalił więc w sposób prawidłowy stan faktyczny ponieważ oparł wydaną w sprawie decyzję o ustaleniu proporcjonalnej opłaty o okres ważności zezwoleń w rozumieniu ww. art. 111 ust. 8 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Niezasadne więc były zarzuty naruszenia przepisów procesowych (wymienione w skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz przepisów prawa materialnego tj. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Sąd skargę więc oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1308 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.