Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2014 roku w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego skarżąca M. O. – Ś. zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznanie adwokata z urzędu wskazując na mec. A. K. W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony został bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącej został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do tut. sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie brak został uzupełniony. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Syn wnioskodawczyni, K. S., przebywa aktualnie w zakładzie karnym. Miesięczny dochód strony stanowi renta rodzinna w wysokości 1.697,51 zł, lecz z powodu zajęcia komorniczego kwota świadczenia do wypłaty wynosi 1.199,12 zł. W skład majątku M. O. – Ś. wchodzi zadłużone i obciążone kredytem mieszkanie lokatorskie. Nie dysponuje ona zasobami pieniężnymi, ani przedmiotami wartościowymi.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż jest osobą niepełnosprawną, inwalidką I grupy. Brakuje jej środków finansowych na opłaty, wyżywienie i środki czystości. Jej waga wynosi 30 kg, co stanowi zagrożenie dla życia. Wydatki skarżącej przedstawiają się następująco: czynsz 598,89 zł + kredyt mieszkaniowy 186,82 zł + spłata zadłużenia 100 zł, energia elektryczna 120 zł, gaz 110 zł, abonament tel. 45 zł, telefon 80 zł. Z powodu braku środków finansowych strona zaprzestała leczenia.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Odnośnie wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że strona, która skarży działanie lub bezczynność organu administracji w sprawach z zakresu szeroko rozumianej pomocy społecznej, a do takiej kategorii spraw należy niniejsza sprawa (opatrzona jest symbolem 6320), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy samego prawa. Zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, dokonane na mocy niniejszego przepisu, oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Z tych względów, działając na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzono postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, uznając je za bezprzedmiotowe.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca domaga się również ustanowienia na jej rzecz kwalifikowanego pełnomocnika. Zgodnie z art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy mają odpowiednie zastosowanie dla stron korzystających z ustawowego zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Trzeba przede wszystkim podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W ocenie orzekającego sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie przez nią kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. M. O. – Ś. jest osobą niepełnosprawną, inwalidką I grupy. Stan jej zdrowia wymaga leczenia i rehabilitacji, lecz z powodu braku środków finansowych strona nie jest w stanie pokryć tych kosztów. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest renta rodzinna w wysokości 1.199,12 zł. Środki finansowe w takiej wysokości z trudem wystarczają na pokrycie kosztów utrzymania skarżącej, biorąc pod uwagę fakt, że połowa otrzymywanego świadczenia przeznaczana jest na opłacenie czynszu za mieszkanie. Wnioskodawczyni nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone na pokrycie kosztów sądowych i wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Mieszkanie, w którym zamieszkuje jest w złym stanie technicznym i wymaga przeprowadzenia prac remontowych, na które skarżącą nie stać.
Wskazane okoliczności charakteryzują skarżącą jako osobę ubogą. Z uzyskiwanych dochodów nie jest ona w stanie pokryć kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Sytuacja materialna skarżącej kwalifikuje ją do otrzymania pomocy w postaci ustanowienia na jej rzecz adwokata z urzędu. Z tych względów orzeczono jak w pkt II sentencji na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.