Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 725/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył Staroście Tatrzańskiemu grzywnę w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych) za niewykonanie wyroku z dnia 17 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 1158/02.
Pismem z dnia 3 kwietnia 2023 r. A. F., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, sprecyzowaną pismem z dnia 29 sierpnia 2023 r. na niewykonanie przez Burmistrza Miasta Zakopane ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 725/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz.1634) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Koniecznym warunkiem dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku sądu, jest więc uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku. Innymi słowy, jeżeli strona nie wezwała organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu. Z ww. przepisu wynika również, że skarga na niewykonanie wyroku uwzgledniającego skargę, który zapadł w innej sprawie niż bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania jest niedopuszczalna i również podlega odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie wyrok, którego niewykonanie zarzucono organowi, nie był wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przedmiotowa skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) orzekł, jak w sentencji postanowienia.