Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 10 kwietnia 2014 roku w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skarżąca M. W. złożyła wniosek o zwolnienie od tej opłaty.
W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącej został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie strona uzupełniła brak. Z zakreślenia dokonanego w rubryce 4 formularza wynika, że skarżąca domaga się zwolnienia od kosztów sądowych w całości. We wniosku M. W. oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód z tytułu renty wynosi 869,09 zł. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi dom o powierzchni 75 m² oraz nieruchomość rolna wielkości 1,2411 ha. Nie dysponuje ona zasobami pieniężnymi, ani przedmiotami wartościowymi.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy strona podniosła, iż liczy 61 lat i od dwudziestu lat cierpi na cukrzycę, nadciśnienie, chorobę obydwu stawów kolanowych. Oczekuje na operację stawów, a stan jej zdrowia pogarsza się. Na zakup lekarstw skarżąca przeznacza około 250-300 zł, dodatkowo ponosi koszty leczenia, wizyt oraz wyjazdów. Pozostałe wydatki przedstawiają się następująco: energia elektryczna 130 zł, gaz 51 zł, opał 150 zł i podatek 4 zł. M. W. oświadczyła, iż z posiadanej nieruchomości rolnej nie czerpie żadnego dochodu.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje.
Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.
W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie M. W. uwiarygodniła, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest renta w wysokości 869,09 zł. Strona nie dysponuje dochodami z innych źródeł, nie posiada też oszczędności, ani cennych przedmiotów, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Uzyskiwane w miesiącu dochody w całości przeznaczane są na bieżące utrzymanie wnioskodawczyni. Stan zdrowia skarżącej wymaga przyjmowania lekarstw, na które przeznacza ona kwotę ok. 250-300 zł miesięcznie. Pozostałe zadeklarowane przez wnioskodawczynię wydatki miesięczne wynoszą łącznie 335 zł (energia elektryczna 130 zł, gaz 51 zł, opał 150 zł, podatek 4 zł), co oznacza, że z uzyskiwanych dochodów skarżącej pozostaje miesięcznie kwota 234 zł, z której musi ona pokryć między innymi koszty wyżywienia, ubrania, czy środków czystości.
Okoliczności te wskazują jednoznacznie, że skarżąca nie należy do osób majętnych i wygospodarowanie przez nią nawet niewielkich kwot na opłaty sądowe jest bardzo utrudnione. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.