Uzasadnienie
K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2014 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniesionego przez K. K. po raz drugi odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2014 r. nr [...] odmawiającej jej przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na zakup żywności. Niedopuszczalność odwołania wynikała z przyczyn przedmiotowych, gdyż organ odwoławczy rozpoznał uprzednio odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta, wydając w dniu [...] 2014 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję I instancji.
W dniu 10 października 2014 r. K. K. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Podała we wniosku, że wraz z dwójką dzieci utrzymuje się jedynie z zasiłku rodzinnego w wysokości 212 zł, nie posiada żadnego majątku, ani nieruchomości ani zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych.
Referendarz Sądowy zarządzeniem z dnia 19 listopada 2014 r. przekazał Sądowi wniosek K. K. do rozpoznania w trybie przepisu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Rozpatrując wniosek K. K. o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Sprawa dotyczy stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w przedmiocie zasiłku celowego i stanowi szeroko rozumianą sprawę z zakresu pomocy społecznej. Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że skarżąca jest zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy i nie ma obowiązku ich ponoszenia.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych i orzekł jak w pkt I postanowienia.
Rozpoznając wniosek o ustanowienie dla skarżącej adwokata zdaniem Sądu należy rozpoznać go według przepisu art. 247 p.p.s.a., który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Pojęcie "bezzasadności skargi" na gruncie zacytowanego przepisu zostało w sposób szczegółowy określone przez orzecznictwo sądowe, które przede wszystkim wymaga ustalenia, że "bezzasadność" skargi ma charakter oczywisty. Zakłada się, że odmowa przyznania prawa pomocy na gruncie przepisu art. 247 p.p.s.a jest dopuszczalna nawet wówczas, gdy sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy.
Oczywista bezzasadność skargi ma miejsce, gdy przepis, na którym oparto zaskarżone postanowienie jest jednoznaczny, bez konieczności przeprowadzania jakiejkolwiek jego wykładni całkowicie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.
O oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi, więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.07.2014 r. sygn. akt I GZ 187/14, Lex nr 1480839 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.04.2014 r. sygn. akt I OZ 329/14, Lex nr 1473377).
W rozpoznawanej sprawie zaistniała oczywista bezzasadność skargi z tego względu, że przepis, na którym oparto zaskarżone postanowienie jest jednoznaczny, to znaczy bez konieczności przeprowadzania jakiejkolwiek jego wykładni całkowicie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącej. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) nie przewidują możliwości wniesienia dwukrotnie odwołania od jednej i tej samej decyzji, stąd zaskarżone przez K. K. postanowienie odpowiada prawu, stwierdzając, że po raz drugi wniesienie odwołania jest niedopuszczalne, a skarga na tego rodzaju postanowienie jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu przepisu art. 247 p.p.s.a. i uzasadnia odmowę przyznania skarżącej adwokata.
Sąd wobec powyższego orzekł w pkt II w sentencji postanowienia na podstawie przepisu art. 247 p.p.s.a.