Uzasadnienie
W dniu 23 lipca 2012 r. T. W. złożył wniosek o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wraz z byłą żona i dwoma synami dostał mieszkanie na os. Z w 2008 roku, kiedy przebywał w zakładzie karnym. Po opuszczeniu zakładu karnego nie został wpuszczony do mieszkania, a jego była żona po rozwodzie zamieszkała tam ze swoim nowym mężem. W chwili obecnej nie ma gdzie mieszkać, nie ma meldunku i nie może wznowić działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na wniosek, Prezydent Miasta pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. nr [...] poinformował T. W., iż brak jest podstaw prawnych do przyjęcia jego wniosku do realizacji z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Organ wskazał, iż obecnie przyznawanie gminnych lokali mieszkalnych na terenie K regulują przepisy uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dziennik Urzędowy Województwa z dnia 5 grudnia 2007r. nr 850, poz. 5589 ze zm.). Uchwała ta weszła w życie w dniu 20 grudnia 2007 r.
Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 powołanej uchwały osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, nie są uznawane za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych, tj. uprawnione do starania się o wynajem innego gminnego lokalu mieszkalnego, z tytułu pomocy mieszkaniowej. Ponieważ skarżący na podstawie skierowania Prezydenta Miasta z dnia 22 grudnia 2009 r. znak [...] jest najemcą lokalu socjalnego położonego w K na os. Z, aktualnie nie jest osobą uprawnioną do ubiegania się o pomoc mieszkaniową z zasobów Gminy.
Pismem z dnia 3 września 2012 r. T. W. wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa, kwestionując zasadność wydanego przez niego aktu. W piśmie tym ponownie podniósł uprzednio podnoszone we wniosku okoliczności, podkreślając, że nie ma gdzie mieszkać, gdyż jego była żona nie wpuściła go do mieszkania na os. Z. Ponadto podniósł, że przedmiotowe mieszkanie ma powierzchnię ok. 30 m2 i obecnie zamieszkuje w nim siedem osób.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Prezydent Miasta w piśmie z dnia 4 października 2012r. nr [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 20 sierpnia 2012 r. Ponadto organ wyjaśnił, iż zgodnie z powołaną uchwałą, uprawnionym do ubiegania się o pomoc mieszkaniową są osoby spełniające jednocześnie kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych i niskich dochodów. Nadto organ ponownie podkreślił, że z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta skierowaniem z dnia 22 grudnia 2009 r. znak [...] uprawnił skarżącego do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego w K na os. Z. Przedmiotowy lokal został przyznany skarżącemu wraz z byłą małżonką w efekcie wykonania wyroku Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 19 maja 2006 r. sygn. akt [...], przyznającego uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego. Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 4 powołanej uchwały, osoby, które już uzyskały pomoc mieszkaniową z Gminy z wyłączeniem zamian, nie są uznawane za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych, tj. uprawione do starania się o wynajem innego gminnego lokalu mieszkalnego, z tytułu pomocy mieszkaniowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T. W. ponownie zakwestionował akt prawny Prezydenta Miasta z dnia 4 października 2012r. nr [...], ponownie podnosząc zarzuty uprzednio podnoszone w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, domagając się aby Prezydent Miasta cofnął swoją decyzję i przyznał mu lokal mieszkalny.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
W piśmie z dnia 9 listopada 2012 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego, uzupełnił skargę wniesiona przez skarżącego, stwierdzając w nim, że w chwili obecnej T. W. spełnia kilka warunków dających możliwość otrzymania lokalu socjalnego. Przede wszystkim z uwagi na fakt, że w lokalu na os. Z zamieszkuje sześć osób, nie licząc skarżącego, powierzchnia mieszkalna na jednego mieszkańca wynosi 4,31 m2, co jest sprzeczne z Uchwałą Rady Miasta nr [...]. Zgodnie z powołaną uchwałą lokalem o nadmiernym zaludnieniu jest lokal, w którym na jedną osobę przypada mniej niż 5 m2 powierzchni mieszkalnej. Okoliczność ta zatem powoduje konieczność wszczęcia procedury przyznania kolejnego lokalu.
Nadto pełnomocnik skarżącego podniósł, że Prezydent Miasta przyznając lokal socjalny skarżącemu i jego żonie wraz z jej obecnym mężem nie wziął pod uwagę skomplikowanej sytuacji rodzinnej skarżącego, co jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Podniósł również, że skarżący nie został wpuszczony przez swoją byłą żonę do przyznanego mu pierwotnie lokalu, co spowodowało, że stał się osobą bezdomną, z brakiem stałego zameldowania, co z kolei uniemożliwia mu podjęcie stałego zatrudnienia. W konsekwencji, zdaniem pełnomocnika, odmowa przyznania skarżącemu lokalu stoi w sprzeczności z gwarancjami konstytucyjnymi, w szczególności art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, zwana dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga T. W. na podjęty na podstawie uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (Dziennik Urzędowy Województwa z dnia 5 grudnia 2007, nr 850, poz. 5589 ze zm.) akt Prezydenta Miasta z dnia 14 czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy.
W niniejszej sprawie dopuszczalna jest droga sądowa przed sądem administracyjnym. Pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że nie spełnia określonych w uchwale przesłanek do zawarcia lub przedłużenia umowy najmu, stanowi akt z zakresu administracji publicznej, który dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący spełnił warunek poprzedzenia tej skargi wezwaniem organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu tego aktu (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga została wniesiona w przewidzianym w art. 53 §2 p.p.s.a. terminie. Wobec zatem zachowania trybu poprzedzającego wniesienie skargi, podlega ona merytorycznemu rozpoznaniu w niniejszej sprawie. Skarżący w niniejszej sprawie domagał się od organu przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy.
Organ trafnie ocenił, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Przedmiotowa Uchwała Rady Miasta wydana została na podstawie upoważnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 266 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego, a więc jednym z powszechnie obowiązujących źródeł prawa, które w świetle rozdziału III Konstytucji RP mogą stanowić podstawę prawną jednostronnych władczych rozstrzygnięć skierowanych do podmiotów zewnętrznych wobec administracji.
Na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego) rada gminy umocowana została przez ustawodawcę do uchwalenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasad i kryteriów wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel. Art. 21 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego precyzuje bardziej szczegółowo, co powinny określać uchwalane przez gminy zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Z § 49 ust. 1 pkt 1 Uchwały Rady Miasta z dnia 24 października 2007 roku jednoznacznie wynika, żeza osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych nie są uznawane osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, a skarżący tego nie kwestionuje, że Prezydent Miasta skierowaniem z dnia 22 grudnia 2009 r. znak [...] uprawnił skarżącego do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego w K na os. Z. Przedmiotowy lokal został przyznany skarżącemu wraz z byłą małżonką w efekcie wykonania wyroku Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 19 maja 2006 r. sygn. akt [...], przyznającego uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego.
Jak słusznie wskazał Prezydent Miasta, zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 4 powołanej uchwały, osoby, które już uzyskały pomoc mieszkaniową z Gminy z wyłączeniem zamian, nie są uznawane za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych, tj. uprawione do starania się o wynajem innego gminnego lokalu mieszkalnego, z tytułu pomocy mieszkaniowej.
Spełnienie tej przesłanki, wyłącza zastosowanie wobec skarżącego przedmiotowej uchwały nawet w przypadku spełnienia przez T. W. innych przesłanek z przedmiotowej uchwały takich jak: nadmierne zaludnienie czy niskie dochody.
Sąd administracyjny, kontrolując działanie administracji, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu ustalony przez organ na dzień podejmowania zaskarżonego aktu stan faktyczny i prawny nie dawał podstaw do pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia w sprawie lokalu z zasobu mieszkaniowego Gminy.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonego aktu Prezydenta Miasta Sąd doszedł do przekonania, że akt ten zapadł po należytym wyjaśnieniu sprawy i jest zgodny z prawem materialnym i procesowym. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Koszty dla ustanowionego dla skarżącej adwokata z urzędu przyznano na podstawie art. 250 p.p.s.a., a także art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze oraz § 18 ust. ust. 1 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).