Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. zawiadomił A Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Spółkę za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [....] 2014 r. decyzji nr [....] o nałożeniu na A Sp. z o.o. o kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł.
Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 92 a ust. 1, 92 a ust. 6 ww. ustawy o transporcie drogowym.
U podstaw decyzji legły ustalenia faktyczne wskazujące na to, że w dniu 15 grudnia 2013 r. Inspekcja Transportu Drogowego skontrolowała na drodze krajowej nr [....] we W. zespół pojazdów składających się z pojazdu marki [....] o nr rej [....] oraz naczepy marki [....] o nr rej [....] należący do A Sp. z o.o. W chwili kontroli wykonywano przewóz pod załadunek artykułów spożywczych z I. do T., a następnie do S. Kontrolowanym pojazdem kierował J. P. Kierowca nie zalogował w tachografie cyfrowym swojej karty kierowcy, mimo, że posiadał ją w pojeździe.
Powyższe stanowiło naruszenie przepisów art. 13, 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), co w konsekwencji uzasadniało nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł (lp 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).
A Sp. z o.o. odwołała się od powyższej decyzji, podnosząc, że w przedsiębiorstwie dopełniono wszelkich niezbędnych starań celem zapewnienia właściwej realizacji zadania przewozowego. Z tego powodu Spółka nie może ponosić odpowiedzialności za nieprawidłową obsługę urządzenia rejestrującego przez kierowcę J. P. W ocenie Spółki był to wynik samodzielnego działania tego kierowcy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał po rozpoznaniu odwołania w dniu 28 listopada 2014 r. decyzję o nr [.....] utrzymującą w mocy decyzję I instancji.
Decyzja została doręczona spółce w dniu 10 grudnia 2014 r.
W uzasadnieniu decyzji organ, podzielając ustalenia faktyczne organu I instancji, uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają nałożenie na A Sp. z o.o. kary pieniężnej. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że Spółka nie sprawowała należytego nadzoru nad pracą swoich kierowców, o czym świadczy fakt, że wobec Spółki prowadzonych jest kilka postępowań o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie Spółka nie wykazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz takich, na które nie miała wpływu, a które zgodnie z przepisem art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym uzasadniałyby niewszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, względnie umorzenie już wszczętego postępowania.
A Sp. z o.o. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W treści skargi Spółka powtórzyła argumentację odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że decyzja narusza prawo w sposób powodujący konieczność stwierdzenia jej nieważności.
Z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi, że znajdująca się w nich zaskarżona decyzja nie została podpisana.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.
W orzecznictwie wypracowane zostało stanowisko, że pisma organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo, iż nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 Kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów zaliczyć należy oznaczenie organu wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje zatem pismo organu jako decyzję. (por. postanowienie NSA z 22.07.2014 r. sygn. akt II GSK 1683/14, Lex nr 1492995).
Innymi słowy, między innymi brak podpisu osoby upoważnionej (to jest na oryginale i podpisach) powoduje, że pismo takie traci charakter decyzji. Bez podpisu pismo pozostaje projektem i nie stanowi objawu woli organu administracji zajęcia określonego stanowiska w sprawie.
Wskazać należy, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, natomiast wywołuje skutki prawne z chwilą jej doręczenia (lub ogłoszenia) adresatowi. Z tym momentem wiąże ona organ, który ją wydał, a adresatowi wskazuje, w jaki sposób będzie wpływać na jego prawa lub obowiązki.
W rozpatrywanej sprawie stan rzeczy przedstawia się jednakże nieco odmiennie. Sama bowiem strona skarżąca przyznaje w skardze, że kwestionowana przez nią decyzja została jej doręczona w dniu 10 grudnia 2014 r.
W takim stanie rzeczy Sąd uznał, że doręczenie stronie postępowania decyzji, (pomimo, że oryginał znajdujący się w aktach nie został podpisany), powoduje, że wywarła ona skutki prawne i weszła do obrotu prawnego.
Takie działanie organu administracji, w wyniku którego jeden z egzemplarzy decyzji nie został podpisany Sąd ocenił jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 156 par. 1 pkt 2 kpa.
Sąd orzekł wobec tego w pkt I wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a.
W pkt III wyroku Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.